Berlin tripping

Lang naar uitgekeken en veel opofferingen later – voor de ene al meer dan voor de andere – is het eindelijk zover: Berlin Marathon time!  

De oorspronkelijke reden dat we hier zijn is de loopwedstrijd, maar dat belet ons niet om tegelijk te genieten van de stad en elkaar, samen met onze goede vrienden Carmen en Koen. En onder het motto “laten we eens zot doen” hebben we alle kinderen thuis gelaten deze keer. Dit eerder noodgedwongen, aangezien ze naar school moeten gaan.

Vroeg uit de veren want onze vlucht is ’s ochtends bij het krieken van de dag.  Eerste klucht was bij het inchecken van de bagage. Ken je die mensen die met hun valiezen open nog in allerijl het één en ander aan het herschikken zijn? Wij dus! 

Bekend gezicht van de dag was Dennis, de Kine-coach van Koen en Willem. Hij loopt ook mee, maar dan als semi-prof. Die man moet je zeker in de gaten houden op Belgisch niveau. 

Na nog wat laatste adviezen en aanmoedigingen doken we in onze taxi richting hotel. Dit gaf al direct aanleiding tot de dijenkletser van de dag. Naar goede gewoonte installeerde Willem zich naast de chauffeur voor zijn gebruikelijke chitchat. Hij stelde de vraag – in zijn beste Duits – of het weer goed zou zijn (“schönes wetter”), waarop Koen op de achterbank zich afvroeg waarom Willem een compliment maakte over de man zijn trui.

Eens ingecheckt waren we klaar voor onze eerste verkenning van de stad, ook omdat we stilaan een klein hongertje hadden. 

Het weer was echt nog meer dan ok en we streken neer op een terrasje bij Ottavio voor tartaar, vitello, salade caprese en pasta. 

En daarna was het tijd om naar het Walhala voor de marathonloper te gaan en de startnummers op te halen. Maar liefst 5 hallen op een oud bedrijventerrein gevuld met marathonlopers, sponsors en de laatste snufjes op loopgebied. 

We besloten nog te profiteren van het goede weer, bleven niet te lang hangen in de expohallen en trokken te voet verder richting Potsdamplatz. 

Mijn eerste persoonlijke indrukken van de stad: aangenaam sfeertje, een zeer weids ruimtelijk gevoel (brede lanen met veel groen) en de zotste, maar soms ook zeer mooie architecturale combinaties

Ik heb Carmen en Koen vandaag trouwens heel vaak horen zeggen dat Berlijn een beetje als New York aanvoelt. Ik geloof hen op hun woord. 

We namen daarna de metro (alles is hier trouwens uitstekend bereikbaar per metro en dat is bovendien ook een zeer aangename manier om je hier te verplaatsen: clean en vlotte aansluitingen) naar de wijk Prenzlauerberg voor de apero en een hapje te eten. 

Voor het eerste vonden we een hippe cocktailbar (het interieur kwam duidelijk van bij de moemoe) :Kani Mani.

De zoektocht voor het diner verliep langs de vele restaurantjes en winkeltjes die deze wijk rijk is. Het aanbod is immens! Je zou overal wel willen binnengaan (we konden dan ook niet weerstaan toen we “Sneakersnstuff” passeerden). Iedereen denkt hier duidelijk goed na over concept en interieur, geen 2 zijn hetzelfde.  Uiteindelijk werd het “Royals & Rice” (met dank aan Jonas Andries voor de tip) om eens iets anders te doen dan het Italiaans waar we allemaal zo verzot op zijn. Het eten was een mix van Vietnamees, Thais en Japans, de sfeer en het gezelschap zeer aangenaam. Kortom, onze eerste dag en avond in Berlijn was top!