They took Berlin

Marathontime! En what a day it was!

Vandaag was het weer vroeg uit de veren voor onze mannen (en voor ons ook). Ze vertrokken al om 7 uur richting start. Er is daar redelijk wat animatie, anderzijds is dat niet evident en lang in spanning wachten als je weet dat je maar om 9h35 en 10h kan starten.

Wij hadden afgesproken dat we op km 24 zouden staan om te supporteren. Het weer zat in ieder geval niet erg mee, het was al de hele ochtend aan het miezeren en vlak voor de start nog een flinke stortbui. 

Dit maakt dat – toen de eerste lopers doorkwamen (zij die het wereldrecord wilden breken, maar hier helaas niet in geslaagd zijn: Bekele, Kipsang, Kipchoge) er nog maar weinig supporters en weinig ambiance was.

Via de geweldige trackingsapp konden we ondertussen de voortgang van onze mannen goed volgen en wisten we precies wanneer ze zouden passeren. 

Dat was dus weer joelen en brullen toen eerst Willem en daarna Koen voorbij gevlogen kwamen, de blik nog goed fris en een grote glimlach op het gezicht. Typisch voor een marathon: genieten en afzien tegelijk.

Met een gerustgesteld hart doken we de metro in naar het volgende punt op km 37. Dat ligt al dicht genoeg tegen de finish, als ze daar nog zouden passeren waren we zeker dat ze de wedstrijd op zijn minst zouden uitlopen. Hier was het al wat drukker en was er meer ambiance. De straten waren hier ook smaller wat een typische eindeloze dichte stroom van lopers teweeg brengt. 

Het was nog even wachten op de mannen. Je zou denken dat dat wachten lang duurt, maar voor ons supporters vliegt de tijd echt voorbij. Je bent de hele tijd bezig met tracken, communiceren met het thuisfront , maar ook kijken naar de lopers. Veel nationaliteiten, mensen die verkleed zijn (zelfs als Brandenburger Tor), zelfs mensen op blote voeten. Je kan het zo gek niet bedenken. 

 Het was dan ook pas op het moment dat Carmen 2 cracotten opviste dat we beseften dat het ver over lunchtijd was, niet van ons gewoonte. Na wat zoeken vond ik in mijn rugzak nog wat “colaflesjes”, een overblijfsel van Willem zijn carboloading. Daar konden we wel mee verder. 

Ook op dit punt waren ze allebei nog goed op schema en tegen de tijd dat Koen gepasseerd was, kwam Willem ongeveer over de finish. Hij deed 30 min. beter dan zijn eerste marathon vorig jaar in Kasterlee!  We keken er naar uit om onze marathonhelden in onze armen te sluiten.

Het familietreffen was achter de Reichstag gelegen en op die manier konden we ook nog eens genieten van de prachtige omgeving daar aan het water. 

Ondertussen was Koen ook binnen met een geweldige tijd, een topprestatie voor een eerste marathon! We vonden hen terug bij de “B” van België uiteraard.

Stilaan tijd dan voor een badje of douche om de spieren te soigneren en even te recupereren. We besloten om het verder rustigte houden en te genieten van een goede apero (dat hadden ze nu wel verdiend) voor we naar de “Fleischrei” zouden gaan eten. We hadden hier vrijdag reeds gereserveerd, anders is er hier geen binnenkomen aan.

We vonden een leuke bar in de Torstrasse (wijk Mitte) met speciale bieren, type Geuze en biowijnen. Een leuke plek en het bier en de wijn waren ook een ontdekking. 

De “Fleischerei” zelf was geweldig. Het is een voormalige slagerij, omgebouwd tot een hip restaurant. Het interieur was aangenaam en gezellig, het eten was super! Het vlees smolt als boter op je tong, de smaken een feest voor je smaalpapillen. Een echte aanrader dus. 

En dit was meteen ook de laatste etappe van ons weekendje. Al good things come to an end. Morgen nemen we het vliegtuig en we kijken er allemaal naar uit om onze schatjes terug te zien! Het lijkt wel of we hier een week zijn geweest,door de vele indrukken en dingen die we hebben gedaan. Het was in al zijn aspecten een topweekend: uiterst aangenaam gezelschap, lekker eten, een geweldige stad met veel leuke dingen om te doen en te zien. We komen zeker terug!