Je moet best wat over hebben om je hemel te verdienen. Een lange broek, lange rok en een t-shirt met mouwen dragen bij 33 graden om de Paus te bezoeken bijvoorbeeld. Anders kom je er niet in, in zijn Basiliek. Echt met eigen ogen gezien: toeristen die 45 min. staan aan te schuiven in – toegegeven – een niemendalletje met net genoeg stof die wel door de veiligheidscontrole raken, maar dan net voor het het binnengaan teruggefloten worden door de wachters. “Dat ze bij een of ander toeristenstandje een sjaal kunnen gaan kopen om schouders en benen te bedekken”, terug naar af met andere woorden. We hebben ondertussen al begrepen dat Romeinen niet zo geweldig zijn in tijdig communiceren. Ander voorbeeld: op het einde van de wachtrij aankondigen dat ze geen kaarten en dus enkel cash accepteren om een ticket te kopen.

Gelukkig waren wij goed voorbereid en de rij viel mee, dus konden we redelijk snel binnen de San Pietro gaan bezichtigen. Prachtige kerk uiteraard, veel details om te ontdekken, je moet alleen wel door de massa kunnen kijken. Ik herinnerde me van mijn vorige passage hier dat ik toch wel onder de indruk was van de Pieta van Michelangelo, dat was deze keer niet anders.


Na een toertje koepels langs binnen bezichtigen (één van mijne favoriete objecten om te fotograferen), besloten we de grote koepel te beklimmen. Misschien waren we wat overmoedig om de 551 trappen te nemen, i.p.v. de optie stukje lift en dan nog 200 trappen te overwegen. Was me dat toch wel een stevige inspanning! laat ons zeggen dat we qua Kcal wat reserve hadden ingebouwd voor de rest van de dag. En even terloops vermelden – los van de inspanning – is het voor mensen met enige vorm van claustrofobie (ik bijvoorbeeld) ook geen lachertje. Op sommige stukken wordt de trap echt heel smal en volg je ook nog eens de kromming van de koepel : een heel benauwd gevoel. We moesten ettelijke mensen die het moeilijk kregen achter ons laten.
Maar eens boven is het uitzicht over het plein en Rome uiteraard adembenemend.

Een tussenstop langs onze B&B was daarna wel zeer noodzakelijk: kleren wisselen en de 2de douche van de dag.
Mare wou heel graag even naar het Hard Rock Café gaan, laat ons zeggen dat ze een nieuwe familietraditie in het leven wil roepen om overal waar we zijn er te passeren (en uiteraard ook een collectie t-shirts of pulls aan te leggen) . Dus namen we onze eerste metro in Rome richting Barberini. Geen wonder dat de metro op het heetste moment van de dag bomvol zit, ik vermoed dat ze de beste airco van de stad hebben. Dat was dus best wel een meevaller.

HRC ligt niet zo ver van de Spaanse trappen, dus dat hebben we ook nog even meegepikt. De zon op het witte marmer was verzengend, dus van de traditionele samenscholing van mensen van allerlei pluimage en soorten was nog geen sprake. Mare en Lasse begrepen dus niet zo goed wat hier dan wel speciaal aan was. “Het zijn toch maar gewoon trappen?”

Na een korte tussenpauze in het hotel en douche nummer 3 van de dag, gingen we op zoek naar een leuke eetplek in Trastevere. Deze wijk ten zuiden van onze B&B is misschien wel best vergelijkbaar met de buurt rond de Beurs in Brussel. Veel terrasjes, gezellige drukte, een trekpleister voor jong publiek en minder toeristisch dan Romeinse binnenstad.
De wandeling daar naartoe deden we langs de Tiber. Dat geeft prachtige zichten op de koepels en bezienswaardigheden van de stad bij zonsondergang.

We aten bij een Osteria (“Bacco in Trastevere”), uitgebaat door 3 zeer jonge dames: (h)eerlijk eten voor een kleine prijs.

De terugtocht naar het hotel deden we via de binnenstad met een onvermijdelijke passage bij een gelateria.

We trokken verder via Piazza Navone by night : Een groter contrast met de buurt waar we verblijven en waar we net aten kan je je niet inbeelden. Prachtig plein hoor, met de drie beroemde fonteinen. Maar je moet de verkopers met allerlei prullaria letterlijk van je af slaan.

Moe, 19.000 stappen en de 4 de douche van die dag verder, doken we onder de wol. Morgen belooft het minder warm te worden. Ideaal voor dag 2 van onze tocht door Rome.
