Sardinië, here we come!

Op onze laatste dag Rome moesten we ons nog bezig houden tot 18 uur. De boot vertrok pas om 22h45 in Civitavecchia (op 1 uur van Rome) richting Sardinië en Willem had dicht bij onze B&B een bewaakte parking gevonden die enkel ’s ochtends tot 11 uur en ’s avonds vanaf 18h open is. Onze auto stond daar al 3 dagen onaangeroerd.

Op zich kwam deze timing ons goed uit, want we wilden nog een laatste stukje Rome ontdekken. Dus om 11 uur hadden we de auto al geladen met onze bagage en trokken we er opnieuw op uit, richting Circo Massimo en vooral La Bocca della Verità, de leugendetector avant la lettre. Deze laatste sprak zeer tot de verbeelding van de kinderen. We hadden voor elk van hen een vraag bedacht waar ze eerlijk moesten op antwoorden, anders ging – geheel volgens de legende – hun hand eraf!

Hun handen en vingers hebben ze nog, maar hun antwoorden zullen een goed bewaard familiegeheim blijven.

Dan bleef er nog een bezoek aan de Aventijn over, waar ik hen één van de “hidden secrets” van Rome wou laten zien : het beroemde sleutelgat van Rome, met uitzicht op de Sint-Pieter door een gat in de haag.

Moet je gezien hebben en je gelooft het niet als je het niet gezien hebt!

Op de Aventijn is het zeer rustig, je merkt dat je al enigzins in een uithoek van de stad bent en dat er al wat meer moeite nodig is om daar te geraken. Jammer dat we dit niet bij valavond gezien hebben, vanaf hier heb je een prachtig zicht op de stad vanuit een rustige boomgaard met sinaasappelbomen.

We reden met de metro terug richting centrum om iets te eten. Het plan was om daarna nog wat te chillen in het park rond villa Borghese, maar een grote onweersbui stak stokken in de wielen. Dan maar schuilen in een barretje, er zijn ergere dingen in het leven.

Tegen 18h gingen we retour naar de parking om richting Civitavecchia te rijden. Daargekomen bleek het onweer ervoor gezorgd te hebben dat de stroom was uitgevallen, zodat de bewaker de poort niet open kreeg… lichte paniek toch, want we moesten op tijd zijn voor de boot. Een paar inderhaast opgetrommelde sterke Italian boys duwden de poort omhoog, waardoor de bewaker naar binnen kon rollen om daar de noodgenerator aan zetten. Oef dus!

Volgend stresjes kwam aan de haventerminal… ik had om te beginnen bij de reservatie 2 letters van Willem zijn nummerplaat verwisseld. En onze ervaring vorig jaar op de Griekse eilanden heeft weliswaar van ons doorwinterde ferryvaarders gemaakt, maar Italië is Griekenland niet. En bovenal : deze haven was toch van een ander kaliber dan die van pakweg Naxos. En hoe zou onze slaaphut eruit zien? En we hadden niet meer gegeten sinds vanmiddag, wanneer mochten we effectief de boot op? We vaarden tenslotte pas om 22h45 af…en uiteraard niet gedacht aan een picknick. Al gauw bleek dat we de enige waren, rondom ons stonden iedereen goed te smikkelen. Bij ons bleef het bij koekjes en wat snoep.

Veel uitleg vragen was er ook niet bij, hier stopt de communicatie in het Engels. Om iets voor 9 vlogen de kinderen en ik de auto uit en moesten wij met de bagage te voet het schip op. En dan op zoek naar onze kajuit, die was klein maar fijn.