Betoverd

Je moet er iets voor over hebben om een stukje paradijs op aarde te ontdekken…

We reden gisteren het stuk kust af van Quartu naar Villasimius, op zoek naar een strandje om de namiddag door te brengen. Vanaf de weg zagen we dat alle stranden goed vol lagen, zeker deze met parasols en ligbedden in de aanbieding. Nu zijn we zelf ook niet zo gek van deze drukte, maar vooral onze kinderen zijn liever ‘alleen’ op een strand. Bij Spiaggia di Genn’e Mari (op aanraden van mr. Trotter) was het ook druk, maar wat verder op de weg kon je parkeren en zagen we benden een jeep 4×4 staan. Als die daar was geraakt moest het ons te voet ook lukken. We namen onze handdoeken, snorkels, lectuur en wat water en proviand mee.

Effectief, beneden gekomen waren we op een paar mensen na alleen. Er was in ieder geval genoeg ruimte per kop. We vonden een goed plaatsje op een aantal grote rotsen en de fun kon beginnen!

De klim terug naar boven op het einde van de middag was zeer pittig, maar we hadden tenslotte een hele namiddag geluierd natuurlijk.

Na de douche besloten we naar Cagliari te rijden voor de rest van de avond. Weeral op aanraden van onze vriend Trotter kozen we een parking dicht bij het centrum, maar vlot toegankelijk voor niet-inwoners. In Cagliari zijn blijkbaar bepaalde stukken van de stad enkel ´plaatselijk verkeer’ en wordt het een wespennest als je daar in verzeild geraakt.

Tot onze grote vreugde dropte de GPS ons aan de Castello, pal op het ´gouden uur’… prachtig om te zien en geweldig om je uit te leven met je fototoestel. Je hebt zicht op de haven en het stuk natuurgebied, maar er zit ook een stukje stad bij én wat industrie. Een zeer fascinerende mix, overgoten met een prachtig ondergaande zon.

En zo af en toe zie je een zwerm flamingo’s vliegen boven je hoofd.

Eens de zon zo goed als onder was, deden we een toertje door de rest van de stad. Kleine straatjes, mooie pleintjes met gerestaureerde kerkjes, gezellige terrasjes,… een geweldige stad! Je kan aan alles merken dat deze stad heel veel verschillende en waardevolle invloeden heeft gekend.

We vonden uiteindelijk (met wat geluk) een plaatsje om iets te drinken en te eten op het terras van de Bastione de Saint Remy. Het bruist daar van het leven, hoewel het ons opviel dat het in de rest van de stad heel kalm was. Blijkbaar hadden we de “place to be” gevonden.