De nachtrust was op z’n minst anders dan gewoonlijk te noemen. Ons hotel ligt recht tegenover de kerk en de klokken werken daar naar de gekende zwitserse nauwkeurigheid : op het half uur 3 slagen, op het uur in volle harmonie en dat vanaf een uur of 3 ’s nachts. Maar zoals ik tegen mijn goede vriendin Ilse reeds zei (die met haar gezin, ook op weg naar Italië, de nacht ervoor in dezelfde kamer sliep): dan weet je dat je op vakantie bent en niet thuis in je bed ligt om de volgende dag te gaan werken😉.
Aan het ontbijt werden we verwelkomd door een zeer lieve mevrouw die de tijd nam om het aanbod van het buffet te overlopen (inclusief de nutella) en wel 6 keer kwam vragen of we iets anders wilden dan dat wat er al stond. Je werd er zowaar wat ongemakkelijk van.
En dan “en route” voor de volgende etappe richting Italië. Geen dag te vroeg zou ik zo zeggen, want het regent sinds vannacht pijpenstelen en de bergen die we gisteren nog konden bewonderen zijn vandaag in een dik pak mist gehuld.
In de auto krijgen we nog een paar goei moppen van Lasse als opwarmer: waarom is Rusland niet vlak? Er zit een Poetin!
Deze keer moeten we niet twijfelen of we de Ghotard tunnel nemen of de pas. Boven valt er toch niets te bewonderen nu, en bijgevolg de extra tijd die het neemt om over de berg te rijden niet waard. 17 km lang door de tunnel dus. We hopen op beter weer op de terugweg, want het zicht via de bergpas is toch altijd de moeite.
We rijden de Ghottard binnen aan 15,5 graden en komen de San Gottardo buiten aan 27,5. Enkel het zonnetje ontbreekt nu nog, maar de tijdingen van de vriendjes die ondertussen in Bologna zitten zijn veelbelovend.
En effectief, na 130 km rijden is de zon er! Dit gecombineerd met een echte Italiaanse chanson uit de boxen: daar kan niets tegenaan!
geen lek file onderweg, een tussenstop voor een pizzapunt en vervolgens laten we Lombardije, Emilia-Romagna en Toscane achter ons en rijden Umbrië binnen.
We passeren voor de laatste trek heel wat dorpjes die we op onze short list hebben staan om te bezoeken: Perugia, Assisi, Montefalco, Trevi… Dat brengt heel wat animo teweeg, want liggen stuk voor stuk aanlokkelijk te schitteren in het glooiende landschap.
De aanwijzingen tot aan de onverharde weg, die ons naar onze stek moet brengen waren vrij duidelijk. Toch slagen we erin om met 4 het huis te missen…dat was nochtans niet echt aangeraden, het stijgt en daalt nogal en Willem moet alles uit de kast halen om de auto, zwaar geladen als die is, terug boven te krijgen… kwestie van de temperatuur nog wat te doen stijgen😱 (die was op die moment nog maar 40,5) !
Maar dan wordt ons geduld beloond en komen we aan bij “Il Sogno” waar we warm onthaald worden door Alexandra, die ons enthousiast een uitgebreide rondleiding geeft. We wisten dat er een mooi zicht zou zijn op Spoleto, maar nu het voor echt was, stonden we toch even perplex!
Even snel uitpakken, een plonsje en daarna naar Spoleto om iets te eten.
De duisternis was ondertussen ingetreden en het was even zoeken in een wirwar van sterk stijgende straatjes om de “bewoonde wereld” met restaurantjes te vinden (en daarna onze geparkeerde auto aan de rand van de stad).
En nu flink slapen. morgen moeten we eerst onze provisie inslaan in de plaatselijke supermarkt. Altijd iets om naar uit te kijken, want veel dingen om te ontdekken. We lassen een rustdagje in om even te wennen aan het huisje en te genieten van de prachtige omgeving.
Trips and little stories 