Laat ontbijten, tegen de middag naar de markt in Spoleto voor vers fruit en groenten en ondertussen maken we nog wat réclamé voor ons Joke haar Straffe streek. Straks nog een stukje vlees in de Conad en we zijn gesteld voor vandaag.
De wekelijkse markt is zeer bescheiden qua grootte, nochtans horen we een Britse bejaarde vrouw in haar telefoon roepen “I am at the market in Spoleto, it’s a very big one!” Waarschijnlijk komt de dame uit pakweg Castleton, want Mare opperde terecht dat de markt in Heverlee zelfs groter is.
De kraampjes eindigen net onder de roltrappen die je naar het hoger gelegen gedeelte van de stad kunnen brengen. We hebben dit nog niet uitgeprobeerd en kunnen ons niet bedwingen om dit alternatieve vervoermiddel toch eens uit te proberen. Het neemt zo’n 10-tal roltrappen om helemaal boven te geraken.
Het hoogste punt is het kasteel op de Rocca Albornozian, heel mooi qua zicht op Spoleto uiteraard én op ons vakantiehuis.
De binnenkant van het kasteel houden we voor een andere keer, nu dalen we terug af naar de Duomo. Het plein voor de kathedraal spreekt tot de verbeelding, temeer omdat er overal in de stad panelen met oude foto’s hangen van het “Festival dei due mundi”, de eerste keer georganiseerd in 1958 en toen uniek in zijn soort. Het festival bestond niet enkel uit klassieke muziek, maar ook dans, theater, film,… en ontving klinkende namen zoals Rudolf Noureev en Roman Polanski. De start – en slotceremonie vindt altijd plaats op de Piazza della Duomo.
We strijken dan ook met plezier neer op een terrasje op dit plein om te genieten van het zicht op de kathedraal. Het was vooraf niet de bedoeling om de tour van Spoleto te doen, maar dat is nu eenmaal vakantie: je doet wat je wil wanneer je wil en vergeet vooral niet te genieten.
We pikken nog wat dingen op in de supermarkt en als 4-uurtje is het “aperitivo en antipasti”-tijd.
En daarna strijken we eindelijk neer aan het zwembad. De ene zijn programma is al drukker dan dat van de andere. Mare blijft in ons huisje voor het 3de seizoen van Casa del Papel te kijken, Lasse en ik spelen een toernooitje Uno (dat eindigt op 3-3, dus nog verder te beslechten) en Willem… laat ons zeggen dat die een drukke dag had.
De kinderen en neven van de eigenares vinden Lasse duidelijk leuk en roepen hem van alle kanten toe. Ze hebben alleen wat moeite met zijn naam en maken er Larsson van. We nemen dit gemakkelijkheidshalve voor de rest van de vakantie dan ook maar over.
En dan rest het avondeten nog : saltimbocca met een typische Umbrische pasta (Strangozzi) en paddestoelen. We hebben hier geen afwasmachine en dus een beurtrol voor de afwas. Dan koppel je best het het aangename aan het nuttige, want Brugge speelt tegen Eupen vanavond. Lang leve Yelo Play!
Iedereen – alle andere gasten – inclusief eigenares en haar gevolg zijn hier weg, dus is het hier zalig rustig op ons terras. In volle namiddag, als quasi iedereen hier is, kan het best wel druk zijn. Gezellig druk, dat wel en iedreen is vriendelijk maar bewaart de nodige afstand. Er zijn hier enkel Italianen, buiten 1 Vlaams koppel.
Al bij al een rustige dag dus en ik denk dat we dat morgen ook nog zullen doortrekken. Ik moet onze Larsson ten slotte nog inmaken met Uno😉.
Trips and little stories 