Vanmorgen wat uitgeslapen, gisteren was het een vermoeiend dagje. Een uitgebreid ontbijt, op’t gemakje klaarmaken en dan zijn we vertrekkensklaar voor een dagje vol water.
Althans, dat was het plan… eerst naar la Cascata delle Marmore, op een half uurtje hier vandaan en daarna naar het meer van Piediluca om te gaan zwemmen.
De watervallen zouden zeer overweldigend zijn en een sterk staaltje van de natuur lijken, maar dan komt het addertje: ze zijn volledig kunstmatig aangelegd. De aanleg is reeds omstreeks 270 v.c. begonnen in opdracht van een Romeinse Consul (om overstromingen tegen te gaan). Ze kunnen dus gewoon met 1 druk op de knop aan en uit gezet worden!
De website van deze bezienswaardigheid had een speciale shuttle voorzien vanop een parking, net buiten de stad. 2 EUR p.p. heen en terug. We dachten : fijn! Geen gedoe met parking zoeken in de omgeving, onreglementair geparkeerd staan e.d. Mooi geregeld, dachten we! Maar deze maatregel (tijdelijk bleek achteraf) in combinatie met het feit dat het 15 augustus was – had een belletje moeten doen rinkelen.
De heenrit met de shuttle verliep nog ok, je koopt een ticket op de parking met volgnummer. Na 2 bussen (om de 10 min.) hadden we prijs en konden we mee.
Toegekomen aan de cascata moesten we nog tickets kopen en werden we geconfronteerd met het feit dat vandaag niet alleen de gebruikelijke toeristen van de partij waren, maar ook “extended framily’s” om samen de feestdag te vieren. Alleen al aanschuiven voor een ticket was complete chaos. Een ticketdame ging “effe lunchen”, waardoor mensen die aan de beurt waren plots weer achteraan in de rij moesten aanschuiven.
Enfin, gewapend met het juiste ticket begaven we ons naar de ingang en kruisten we mensen (bijna) in gala gekleed met sleehakken. Beetjf rare plek voor deze outfits, wetende dat je moet klimmen en trappen doen. Maar blijkbaar is dit echt wel the place-to-be voor een “zondagse m’as-tu-vu”. Er komen ook veel gezinnen om beneden te picknicken. Het is natuurlijk ook wel verfrissend, want quasi overal voel je de nevel van de waterval. Gelukkig werd het kaf van het koren gescheiden als je aan de stevigste klimmetjes begon en werd het iets rustiger. Nochtans kruisten we af en toe een mannen met opgeplooide buggy.’s. De baby was niet altijd in het vizier. Op den duur maak je dan de wildste speculaties. Maar blijkbaar kon je een tweede bus nemen om je ook boven laten af te zetten, om dan af te dalen.
Billenkletser van de dag. Iemand zei: er zijn hier toch wel wat mensen met een zweetgeur, waarop Lasse: “dat zweet ik wel zeker!”
Heel leuke wandelingen wel (De 1 en de 2 zijn een aanrader), waar je op verschillende plaatsen onder de waterval staat of rakelings passeert, waardoor je soms doorweekt bent.
Zo is er “het balkon der geliefden”, waar je eerst door een grot loopt en dan onder de waterval een koude douche krigt. Dolle pret verzekerd!
Qua beleving is dit zeker de moeite om te doen, qua drukte liever op een andere dag.
Rond een uur of vier besloten we naar beneden te stappen en de bus terug naar de parking te nemen… en dan kwam de absolute domper. We stonden op den duur met een 200-tal mensen te wachten op een bus. Geen volgnummers meer, geen rij en dus complete chaos. Er was al 1 bus gepasseerd, een druppel op een hete plaat. 3 shuttlebussen passeerden zonder te stoppen om even verder mensen op te pikken om naar het bovenste punt van de waterval te brengen. De volgende bus stopte plots 20 m verder dan de vorige waardoor de latere aanschuivers eerder konden opstappen dan die mensen die dachten nu eerst aan de beurt te zijn. De gemoederen raakten danig verhit.
Tijd om van taktiek te veranderen dus, want de situatie leek hopeloos. Stappen naar de parking leek ons een brug te ver, want toch nog een 9-tal km langs een gevaarlijke baan. Taxi’s waren met geen ogen te bespeuren…tot Willem op het idee kwam om mij alleen uit te sturen bij de volgende bus. Hij schatte mijn kansen hoger in, ik ben nogal goed in “wringen” (dixit Willem🤭) en heb daarenboven jarelange ervaring met het juiste opstapplaatsje zoeken op overvolle treinen naar Brussel.
De bus komt, ik verander nog strategisch van plaats, laat de mensen voor mij – in voor mij onverstaanbaar Italiaans – tegen elkaar schelden en roepen. (ik pik enkel iets op van “educacione” of zo) en maak van de verwarring gebruik om op de bus te glippen. Yes! Nog een blik richting Willem en de kids, die een vreugdedansje maken en weg ben ik om de auto te halen en hen terug te komen oppikken.
Tijd om naar het meer te gaan was er niet meer, helaas. Dat zal voor een andere dag zijn. We reden terug richting Spoleto op ons klaar te maken. Ter gelegenheid van Ferrogosto had Willem gereserveerd in één van de betere restaurantjes van Spoleto. Iets om je op te verheugen, ware het niet dat ik in Spoleto nog een afslag van een rond punt mis… en opeens midden in de kleine straatjes terechtkom, stijl: het is hier max. 2m20 breed en er staat ook nog een Fiat geparkeerd😱. Waar ik daarstraks nog de held was, werd ik plots de pineut! Gelukkig heeft Willem hierin al enige ervaring en heeft hij het stuur overgenomen. Met een rits claxonnerende auto’s achter ons uiteraard.
Het restaurant (Cantina de’Corvi) dan: in 1 woord heerlijk! Typische Umbrische keuken, mooi buiten zitten en geweldig lekkere wijn.
Een mooie afsluiter van een bewogen dagje, we hadden genoeg om over na te praten.
Morgen gaan we onze inkopen doen op de markt en een rustdagje aan het zwembad inlassen.
Trips and little stories 