Wijntjes proeven!

De kinderen slapen hier altijd lang, wat op zich goed is, want voor je het weet moeten ze weer elke dag vroeg uit de veren. We besluiten onder ons 2 te voet naar de bakker te gaan in Spoleto. Als je goed doorstapt, langs het bos naar beneden en via de onverharde weg terug, doe je er een uurtje over.

Het was zalig rustig in dit gedeelte van de stad, het niet toeristische deel, waar ons moeke op zaterdagochtend door vake wordt afgezet voor de kapper. We besloten, zoals echte locals ook nog een koffietje mee te pikken in een bar.

Het is hier in Il Sogno ‘wisseldag’, er zijn 3 gezinnen vertrokken vanmorgen, de nieuwe lichting is nog niet aangekomen, waardoor we bijna helemaal alleen zijn hier (buiten Angela natuurlijk). We nestelen ons dus aan het zwembad terwijl Willem op zoek gaat naar het vlees voor vanavond voor “zijn” BBQ.

Om 15h worden we verwacht, hier een 10 km verderop, voor een wijnproeverij bij Cantina Collecapreta. Een zeer bescheiden Cantina met natuurwijnen, ons warm aanbevolen door Marc van “Surlie” (wijnbar in Wandelingstraat in Leuven). Heel toevallig gingen we de vrijdag vóór we op vakantie vertrekken daar iets drinken. Ik kies een wijn van zijn suggestiebord -“Le Cese”, een Sangiovese- en we vragen van waar die komt. Zegt die: Spoleto! Wij vertellen natuurlijk dat we daar binnen 1 dag naartoe trekken. Blijkt die man daar zelf een huis te hebben en is dat tevens zijn uitvalsbasis om jaarlijks de wijndomeinen te bezoeken waarvan hij wijn aankoopt. De wijn die ik drink is subliem. Dus gaan we vandaag met zijn complimenten langs bij Anna en Vittorio.

De weg ernaar toe toont ons een toch nog iets ander landschap dat we tot nu toe hebben gezien, meer bergachtig en nog desolater. Heel mooi, de boerenbuiten hier.

Het wordt een zeer aangename ervaring, we worden warm onthaald door Anna, krijgen zeer goede wijnen én eigen gefabriceerde prosciutto, salumi, panchetta en olijfolie te proeven.

Ze spreekt wel geen woord Engels, dus alles is in het Italiaans. Ikzelf versta wel de grote lijnen, maar groot was mijn verbazing te ontdekken dat Willem toch iets beter Italiaans spreekt dan ik ooit geweten heb.

De vrouw des huizes drinkt gezellig een glaasje mee en weet 100-uit te vertellen over de geschiedenis van hun wijndomein, de streek en hun gewoontes. En elke wijn op zich heeft wel een verhaal. Zo is de Barbera een van oorsprong Piëmontese druif, maar deze werd “meegebracht” door haar grootvader na WOII. Hij was mee gaan vechten in Noord-Italië en dronk daar elke dag Barbera. Hij was zo verzot op deze wijn dat hij die heeft aangeplant in zijn eigen wijngaard en tot op heden worden er elk jaar nog een paar vaten hiervan gemaakt.

Hun Trebbiano Spoletino heeft een donkergele, gouden kleur. Dit komt omdat ze de velletjes van de druiven mee laten rijpen. Het is een wat zwaardere, maar zeer evenwichtige wijn die trouwens perfect matcht met de pancetta die ze ons laat proeven.

De etiketten en de website zijn ontworpen door de zoon, die architect is in Firenze. Zelf zijn ze daar allemaal niet mee bezig. 1 dochter woont aan de overkant en de jongste dochter die nog studeert en bij hen inwoont helpt mee op het domein.

Enfin, voor we het weten hebben we met haar een 2-tal uurtjes doorgebracht en kopen we zoveel wijn als we nog kunnen mee naar huis vervoeren in onze auto. Dat wordt creatief puzzelen. Ze heeft geen wisselgeld (en uiteraard ook geen bancontact). We zeggen dat het ok is, we hebben hier tenslotte heel wat wijn geproefd en te eten gekregen (bij de grotere domeinen betaal je hier sowieso 25 EUR p.p. voor). Daar wil ze niets van weten en geeft ons als wisselgeld nog een extra fles olijfolie mee!

Nog een weetje: “Le cese” is trouwens verkozen tot één van de 100 beste wijnen van Italië.

Ook bijgeleerd vandaag: bij een spoorwegovergang hier moet je -minstens – dubbel zoveel tijd uittrekken. We hebben zeker 10 min. staan wachten en toen we aangereden kwamen, was de bareel al dicht. We twijfelden even aan het feit dat er hier ook siesta van toepassing is 😂.

Dus al bij al een leerrijk dagje. Terug thuis steekt Willem de BBQ aan voor wat Umbrische worstjes (salsicce) met rozemarijnpatatjes en een mix van gegrilde groenten.

Larsson speelt ondertussen voetbal, ping-pong en kicker met de zijn Italiaanse vrienden. Ze communiceren in het Engels, heel schattig!

Mare en ik genieten van de prachtige zonsondergang boven Spoleto.

Afsluiten doen we met een potje Trivial (gewonnen door de papa), waar er een paar billenkletsers passeren…het is weer grappen en grollen geblazen.

Morgen staat – normaal gesproken – Orvieto op de planning. Hiervoor zijn we een 1,5 uur onderweg, maar in een totaal andere richting dan we tot nu toe gedaan hebben. Dus morgen zeker meer nieuws!