Orvieto

Vandaag trekken we naar Orvieto. Zowel Willem als ik zijn hier heel heel lang geleden al geweest. Maar of we er ons nog veel van herinneren…

Het is toch wel 1,5 uur rijden. Halfweg weet ik plots niet meer zeker of ik vanmorgen het gasvuur wel goed heb afgezet. Typisch! Ik bel dan maar vanuit de auto naar Angela, maar moet het verschillende keren uitleggen voor ze het begrijpt. Haar Engels is, zoals bij de meeste hier, niet zo geweldig. Een kwartiertje later stuurt ze me dat alles ok is. Oef!

Orvieto dan. Er zijn weer 2 parkings aan de rand van de stad. Er is er eentje waar je met een kabelbaan naar boven gebracht wordt. Klinkt leuk? Ja, maar dan moet je aansluitend nog een pendelbus nemen. Het is zondag vandaag en in volle toeristisch seizoen… ons vangen ze geen 2 keer!

Dus de andere parking dan maar, met een eindeloze reeks roltrappen naar boven. We nemen die met veel plezier, want het is ondertussen namiddag en toch wel een graad of 35. We worden trouwens getrakteerd op een heel mooie fototentoonstelling al roltrap nemend. Leuk concept!

Orvieto is uiteraard een heel drukbezochte stad, net zoals Assisi. Verschil is wel dat er hier wat meer “out of the box” wordt gedacht, voor zover dat hier mogelijk is. Hippere winkels ipv bazaars, leuke barretjes,…

De Duomo is uiteraard de moeite en de herinneringen komen toch wel wat terug. Mare moet er weer aan geloven, ze vergeet altijd een iets langer short/rokje en gewone t-shirt aan te trekken als we een kerk gaan bezoeken. Dus wordt ze elke keer in de nieuwste collectie van de sacrale mode gehuld😂.

Er is ook nog een tentoonstelling van Emilio Greco in de aanpalende ruimte. Zijn beelden van badende vrouwen staan hier te bezichtigen. Verder springen we nog even binnen in het pauselijk paleis. Ooit de serie “the Borgias” gezien? Je kan je je dan levendig inbeelden hoe het toen moet geweest zijn.

We lopen verder door de stad, richting Pozzo di s. Patrizio, een oude waterput met een gang om of te dalen en eentje apart om terug naar boven te gaan. Zeer praktisch gemaakt voor die tijd en eerder ongewoon. Dit soort toepassing was in die tijd vooral terug te vinden in etablissementen waar men bij het naar buitengaan liever niemand tegenkwam. Het zijn toch weer 450 treden, op zich een makkie, ware het niet dat we allemaal nogal moe zijn en weten van de warmte. Dus passen we om deze put te bezoeken.

We dwarrelen nog wat rond in het stadje en het nabijgelegen stadspark om even de koelte op te zoeken.

Op weg naar huis maken we nog een tussenstop aan”Lago di Corbara”, dat we op de heenweg ook al zagen blinken. Voor zover we kunnen kijken, geen kat te zien, enkel een heleboel watervogels. Nochtans leent het meer zich tot tal van watersporten… waar is iedereen?

Tijd om ons thuis op te frissen. Ons appartement staat er – dankzij Angela – gelukkig nog steeds. We willen namelijk daarna het restaurant aan het “Zoet Water” van enkele dagen geleden eens uitproberen (Fonti del clitunno in Trevi).

Aangekomen aan Il Sogno zijn we de auto nog niet goed uit of we horen :”hey Lassoooooooonn!” over de vallei van Spoleto weerklinken. De kleine Italiaantjes hebben hem gemist vandaag en – sinds ze geconnecteerd zijn via Instragam – hebben ze tenminste al door dat er geen “r” in zijn naam zit. Binnen de kortste keren zijn ze alweer aan het voetballen en zwemmen. We houden het voorlopig bij Larsson, klinkt goed😉.

We nemen nog een apero in een hoekje aan het zwembad, met zicht op Spoleto, beter als dit kan je eigenlijk niet hebben en gaan door de foto’s van de dag.

Het restaurant is een echte aanrader! Ik neem de vers gevangen forel van de gril, Willem een mixed grill van varken en de kinderen hun pizza komt ongeveer in de buurt van die van Carlo. De bediening is geweldig! En Lasse is ondertussen fan van brushetta met truffel !

Morgen hebben we afgesproken bij het “Lago di Trasimeno” met het gezin Blanckaert- Bruggemans. Zij zijn op vakantie in Toscane, bijna op de grens met Umbrië. We kijken er al naar uit!