Avventura

“Hoe haal ik het toch altijd in mijn hoofd”, dacht ik vanmorgen. De bibber sloeg me toch wel even op de benen. Ik had nog de straffe verhalen van Mare in Sort in gedachten… maar vandaag gingen we RAFTEN! Ik had het bovendien zelf gezocht.

Je kan dit hier perfect doen in de uitlopers van Monti Sibillini, in de vallei van de Nera rivier.

De zon schijnt nog bij het ontbijt, maar ze verwachten regen. Waar, wanneer en voor hoe lang, dat is niet duidelijk. Ons idee is, in ’t water word je toch nat. En de temperaturen blijven hier uitstekend!

Nog te vroeg op het appèl, reden we nog even naar boven naar Vallo di nera, een heel klein dorpje met aan de rand een bar/trattoria/kruidenier, met waarschijnlijk nog een hele rits andere functionaliteiten. Van hieruit had je al een mooi zicht op de vallei en de kloof.

We hadden gereserveerd bij “Nomad rafting”, een barak met aftandse camionetten en tenten als kleedkamers. Echt wat je verwacht van een raftingkeet.

Bij aankomst zagen we een ander gezin staan, waarvan we op de eerste slag wisten dat het Vlamingen waren. Je haalt ze er op een of andere manier toch altijd uit. En ja hoor, afkomstig uit Begijnendijk! Leuke mensen, maakt dat je je al wat meer op je gemak voelt.

We kregen onze wetsuits, waterschoenen, reddingsvesten en helmen om aan te trekken, hetgeen op zich al een hele karwij was. De man uit Begijnendijk zorgde voor de billenkletser van de dag: “ik denk dat ik nu weet hoe een sardientje zich moet voelen”.

Vervolgens kregen we een briefing in het gebrekkig Engels met de safety instructions. Dat waren er een heleboel en ze werden gegeven door 1 instructeur, die letterlijk zei dat hij niet wist hoe de andere hun commando’s gaven. Hoopgevend😥…ik onthield vooral “down”, waarbij je zo snel mogelijk je peddel binnen moet trekken en jezelf uit de voetbindingen moet wrikken én in de boot moet gaan liggen, zo plat mogelijk met je hoofd zover mogelijk omlaag … en dat allemaal binnen de seconde!

En dan vertrokken we met de busjes naar de startplaats. Onmogelijk om op dat moment te weten wat het meest riskante was: met die chauffeur de bergen in of de rafting op zich. Bellen achter het stuur terwijl je haarspeldbochten neemt is hier blijkbaar toegelaten. Er is nog een derde boot met een gezin van 5. Dat blijken Ieren te zijn, waarmee we nog een goed stukje gaan lachen onderweg. De moeder zien we even later steil achterover de boot afslagen, midden in een versnelling.

Onze stuurman is een Argentijn, hier voor het seizoen, die tevens ook aan de wereldbeker rafting delneemt. Ok, nu was ik toch al wat meer op mijn gemak. In goede handen dus! Nog even oefenen op het eerste, wat kalmere stuk en dan was het full force vooruit. En eerlijk waar, ik heb ervan genoten! Prachtige natuur, het zonlicht scheen fantastisch mooi tussen het gebladerte. Af en toe wel even op mijn tanden moeten bijten, bijvoorbeeld bij de waterval. (Dus toch wel even geschreeuwd).

De 2 à 2,5 uur op het water vliegen voorbij. Er zijn een aantal leuke stops en plaatsjes waar je in de rivier kan springen vanaf een rots. Braambessen trek je à volonté van de struiken. We hadden de actioncam mee, maar een fototoestel meenemen in de boot is helaas quasi onmogelijk. Op gezette tijden duikt hun eigen fotograaf op om foto’s te nemen. Bij terugkomst in de “keet” kan je een stick kopen met de foto’s voor 15 EUR. Goede Belgen zijnde, spreken we af met het andere gezin. We kopen 1 stick en ze sturen asap de foto’s door via e-mail. Beeldmateriaal kan ik dus helaas nog niet toevoegen.

Na ons avontuur en verfrissende douche achter het gordijn, nemen we afscheid en rijden we even door naar Trevi. We hebben sinds deze ochtend niet meer gegeten en zo’n inspanning op het water wakkert je appetijt aan. Op het plein eten we een heerlijke hamburger (met pancetta en kaas, voor de meer dan schappelijke prijs van 4,5 Eur). Wat is eten hier toch lekker én goedkoop!

Tijdens het raften kregen we wat meer zicht op de oude spoorlijn Spoleto-Norcia, die je nu met de fiets kan afrijden. De spoorlijn werd aangelegd voor de 1ste elektrische trein van Italië, de tunnels met de hand in de rotsen gekapt. We bekijken even voor de komende dagen op fietsen te huren, want dat moet ook wel de moeite zijn.