Hoewel gisteren de dag wat bewolkt geëindigd is, baadt ons vakantiehuis vanmorgen weer volop in de zon. We slapen extra lang uit vandaag. Daarna is het bellen en facetimen met de grootouders, die zitten – traditiegetrouw – allemaal in Nieuwpoort voor de Bernardusfeesten (en dat is the place-to-be in België op dit moment zo te horen, wegens hoge temperaturen). Bovendien is opa vandaag jarig🎂!
Daarna rijden we naar het vertrekpunt van onze activiteit van de dag: de Giro dei Condetti. Deze wandeling kunnen we als het ware zien vanaf ons vakantiehuis, want ze ligt aan de “achterkant” van Spoleto en zal ons de gelegenheid bieden het zicht op onze “thuisstad” vanuit een ander perspectief te benaderen. De startplaats is bovendien het aquaduct, nabij het kasteel. Voor 2016 kon je deze wandeling vanaf het kasteel aanvatten, want dan kon je nog over het aquaduct lopen. Met de aardbeving van 2016 heeft het bouwwerk (wat vermoedelijk al in een niet zo perfecte staat was) de tik teveel gekregen en werd het op dat moment afgesloten voor het publiek.
Tot nu toe is het aquaduct nog niet hersteld. Dus zit er niets anders op dan een paar kilometer verder te rijden en daar de auto te parkeren.
De wandeling is een 7-tal km en sterk stijgend. Je smeert best je benen even in alvorens eraan te beginnen. Ze gaat wel deels door het bos, dus daar kan je profiteren van de schaduw, maar de steilste stukken baden in de volle zon.
Gelukkig hebben we voldoende water mee, want je komt ook geen bronnetjes tegen. Geweldige uitzichten daarentegen des te meer.
Terug bij onze auto besluiten we even verder naar boven te rijden, naar het bergdorpje Monteluco om even iets te drinken en een kleinigheidje te eten. Voor je het weet zit je hier, mits een paar stevige haarspeldbochten, richting 1000 meter hoogte.
Op weg naar boven stoppen we nog even bij het kruis van Monteluco, waar we elke avond zicht op hebben, want mooi verlicht. Dat blijkt in werkelijkheid een banale elektriciteitspaal te zijn.
Ook het zicht op ons vakantiehuis krijgen we van hieruit mee.
Er zijn in feite enkel hotels in Monteluco en dan nog wel van het “mondaine/vergane glorie”-type. We posteren ons op een terras van hotel “Albergo Ferretti” en worden bediend door een zeer vriendelijke man die ons meedeelt verliefd te zijn op een Belg: Kevin De Bruyne! We krijgen prompt een analyse van zowel het Belgische, als Italiaanse voetbal. Er zijn mijn gedacht maar weinig Italianen te vinden die niet voetbalgek zijn.
We bestellen wijn, bier, water, cola en een kleine taglieri (fromaggi, salume, prosciutto). De keuken was eigenlijk al gesloten, maar ze zouden voor ons wel iets uit hun mouw schudden. Resultaat was een enorme schotel, minstens voor een heel leger!
En dan kwamen ze ons tussendoor nog vragen of het wel voldoende was!
Ondertussen hoorden we een onweersbui naderen, er zijn hier de laatste dagen stevige hitteonweders, maar dit is de eerste keer dat we er echt in zitten. Toch krijgen we geen regen te zien, die klettert, zo blijkt achtera, een stuk verderop. Het gedonder en de gebliksem horen we des te erger. Vlak voor we naar de auto stappen is er een enorme knal vlakbij.
Op weg naar beneden worden we tot 5x toe bijna de kant ingereden door Carabinieri, brandweer en ambulances. Eén keer komt er een enorme brandweerwagen scherp de bocht door gevlamd en raken we echt de weg af! Dat was op het nippertje😰. De wildste speculaties doen ondertussen de ronde in onze auto. We vermoeden dat de bliksem effectief is ingeslagen, en dat er brand is ontstaan…of erger: dat er iemand is geraakt.
Thuisgekomen zoeken we de regionale nieuwssites af. We ontdekken tamelijk snel het nieuws: de hulpdiensten sporen de bron van de brand op, er zijn inderdaad rookpluimen te zien in het “heilig bos”, hetgeen zich in en rond het heiligdom van San Fransciscus in Monteluco situeert. Een 15-tal minuten later is er een 2de update: het was vals alarm. Enkele broeders waren wat struikgewas aan het snoeien en hebben dit opgestookt! Niet gelogen, echt gebeurd!
Thuisgekomen moeten we toch even bekomen van de emoties voor we ons klaarmaken voor de avondactiviteit😂.
Vanavond hebben we gereserveerd in een – wat belooft – goed restaurant te zijn in Montefalco. Het is een 30-tal minuten rijden, maar hier vind je toch wel de meeste uitgelezen eetgelegenheden qua smaak en de wijn is natuurlijk ook meer dan ok, aangezien Montefalco het hart van de Sagrantino is.
We reserveerden in “La Foresteria”, je moet aanbellen om binnen te kunnen, het restaurantgedeelte voor ’s avonds is op de eerste verdieping. Je wordt warm onthaald, en het interieur geeft een huiskamergevoel.
Het eten is effectief van een hoog niveau en ligt eigenlijk op het raakvlak tussen de Franse en Italiaanse keuken. Ingrediënten van hier, recepten met een hint van ginder. De eigenares is een Française, haar man een bergdorp-Italiaan. Ze hebben lang in Frankrijk gewoond, en hebben nu al 7 jaar hun restaurant hier. Eerst in Norcia, na de aardbeving zijn ze naar Montefalco afgedaald. Hoe je het ook draait of keert, in heel Umbrië kom je dagelijks in aanraking met de gevolgen van die aardbeving.
Lasse ontpopt zich hier meer en meer tot gourmand. Zijn antipasto is “octopus met zomertruffel”, zijn primo een pasta met truffel. Ik neem “gepocheerd ei met truffel” en Eend als hoofdgerecht. Willem “Mellanzano” en “steak tartare”. Mare zweert bij penne pommodori (stond niet op de kaart) en een Tagliata. Alles klaargemaakt met een twist en wat extra – niet voor de hand liggende – ingrediënten. En dat alles tegen een zéér schappelijke prijs, ook de wijn trouwens.
Al bij al een echte aanrader, zeker als je de setting en de bediening nog mee in acht neemt.
Een mooie voorlaatste dag hier in Umbrië. Morgen zal het vooral een laatste keer genieten zijn van het zwembad en het uitzicht hier, inpakken en afsluiten met apero en eten in Spoleto.
Trips and little stories 