Vanmorgen waren we relatief vroeg op om de auto te vullen voor het vertrek uit Spoleto. Hoewel goed voorbereid en een kwestie van laden en wegwezen, was er toch 1 blokkerende factor. Bij een laatste check van de kasten bleek Mare niet begrepen te hebben dat ze haar kleren die ze niet meer ging aandoen deze vakantie (dus NIET voor de Como-valies en NIET voor de was) ook had moeten inpakken…gevolg: nog een volledig gevulde kast. Willem had net de koffer – mits goed aanstampen – dicht gekregen! Ik dacht dat hij een toeval kreeg.
we hadden besloten zelf geen ontbijt meer te maken (kwestie van niet teveel rompslomp), maar Italiaanders gewijs een croissant + koffie te nemen in een Spoletaanse bar. Een mooier afscheid kan je je niet inbeelden.
En dan en route naar Lago di Como! We reserveerden een kamer in een puur watersport-oord. De kinderen vinden dit de max! Het domein is zeer nieuw, dat blijkt uit alles. Het is hier allemaal nog perfect in orde en de kamer blijkt een ballroom én we hebben een ruim terras met zicht op het meer.
Op de weg hiernaar toe is er af en toe druk verkeer, geen echte file, wat maakt dat we rond een uur of half 5 gesetteld zijn in Domaso. Kleine kanttekening bij het rijden op Italiaanse autostrada: dit geeft hetzelfde gevoel als aanschuiven voor een bus. Wanorde tot en met! Richtingaanwijzers zijn hier duidelijk in optie, lijnen op de weg is een game: je moet ze zoveel mogelijk in het midden van je wagen houden, ze blijven op het 3de rijvak rijden zelfs als er geen kat op het 1ste of 2de is,…de enige regel die wél min of meer gerespecteerd wordt is de snelheidslimiet. Slechts enkele macho’s durven het aan hier zwaar tegen te zondigen.
Als we de eerste glimp van het meer opvangen, in combinatie met die prachtige bergen, maakt ons hart een sprongetje!
Even de kamer gewoon worden, minimaal uitpakken en hop… de zwempakken aan voor een verkoelend dipje in het water.
Er is een zwembad, maar dat laten we links liggen om dadelijk naar het meer te gaan. We zijn eerst nog wat aarzelend. Is het niet te koud? Maar na een paar passen in het water voel ik al dat dat best wel meevalt en dat er warme stromen zijn. Ik ben zelf geen “zwembadmens” en de kinderen eigenlijk ook niet, maar des te meer zijn we “meerzwemmers”. Het is echt genieten! De mooie bergen rondom je, de eendjes die meezwemmen!
We doen nog een korte wandeling langs het meer, nemen een aperitiefje in de bar en maken ons daarna klaar voor het “stapje in de wereld”. Er zijn hier redelijk wat campings en dat maakt me nostalgisch naar mijn kindertijd. We gingen altijd kamperen en eigenlijk was dat toch super leuk. Deze flashback maakt dat een instant super-relax gevoel mij overspoeld.
Er is – op een boogscheut hier vandaan- een geweldig visrestaurant, maar dat bewaren we voor morgen. Vandaag proberen we pizzeria “La Ronde”, een vrij toeristische zaak maar wel lekker!
Én als kers op de taart : er is “citron givré”, één van Mare haar lievelingsdesserts! Voor mama en papa is er een afsluitende Limoncello, geserveerd ik nogal Duits uitziende glaasjes. Niet verwonderlijk, want het merendeel van de toeristen hier blijken Duitsers te zijn.
Wat er morgen op de planning staat is nog te beslissen: een bootje huren, waterski, surfen of Sup… of gewoon zwemmen tussen de eendje. Het zal voor iedereen een verrassing zijn.
Trips and little stories 