Luchtdoop naar Napels

We hadden samen met oma en opa dit jaar besloten de sint-, kerst en andere cadeau’s zoveel mogelijk te beperken en in plaats daarvan samen een kerstbreak te nemen… restte nog de vraag: waar naartoe? De kinderen willen heel graag naar Londen, maar met de Kerst leek ons dat niet de meest ideale periode… te druk, te koud,…

Na wat wikken en wegen werden de mogelijkheden herleid tot Istanbul en Napels. En dan gaf de temperatuur de doorslag. Driesje niet, want we gingen ervan uit dat we die nu net in het luchtruim zouden kruisen op z’n weg naar huis om met de familie Kerst te vieren.

Napoli… we wisten niet goed wat te verwachten. Ik sprokkelde even zo zeer positieve als negatieve reacties. Het stond in de sterren geschreven: you hate it or you love it. Spannend dus…te meer omdat opa ook nog eens zijn luchtdoop zou krijgen én we op Kerstdag geen rechtstreekse vlucht konden nemen en tijdens de tussenstop in Wenen slechts 40 minuten hadden om over te stappen.

Een beetje gezonde spanning vooraf dus, maar alles bleek zeer vlotjes te gaan. Opa in zijn nopjes bij het vliegen, en met de wind in de staart van het vliegtuig wonnen we ook nog eens 30 minuten op duurtijd van de vlucht.

Omstreeks 14h raakten we Napolitaanse bodem en lieten ons met een vriendelijke en opgewekte taxichauffeur naar ons appartement voeren. Temperatuur van de dag: 16 graden en zonnig. Perfect terrasjesweer dus.

Eerste indrukken: een cultuurshock in vergelijking met wat we in Umbrië vorige zomer beleefden en in Rome 2 zomers geleden. Een Italiëkenner zei ons onlangs dat Umbrië de “poort” naar Zuid-Italië, de schakel en de overgang tussen Noord en Zuid is. Dit begrepen we nu volkomen. Waar er zelfs in Rome nog vrij gedisciplineerd gereden wordt, is het hier pure kamikaze op baan. Er is hier een aaneenschakeling van wasdraden in de straten, er wordt geclaxonneerd, gefoeterd en geroepen. Het pure zuiderse temperament in al zijn fascinerende vormen.

Aangekomen bij het appartement, kreeg ik het wel even warm. Onze verblijfplaats voor de komende paar dagen lag in een buurt met een zeer hoog favela-gehalte. Ik had een appartement met booking-score 9.8 uitgekozen, vlakbij het station/metro om vlot toegang te krijgen tot onze uitstapjes. Gelukkig stond de eigenaar -Antonio- ons keurig op te wachten. Met hem had ik vooraf al heel wat op- en af gemaild, in de eerste plaats om wat hulp bij het boeken van een gepast restaurant voor de eerste avond. Niet alles is open op Kerstdag en het mocht ook wat meer zijn. Antonio bleek de perfecte gastheer en ik had dus gelukkig al wat vertrouwen… maar bij het beklimmen van de 3 etages konden we niet geloven dat ons verblijf zo’n hoge score had gekregen: afgebladderde muren, kabels uit de muren en o ja, er was een lift, maar die leek al een 30-tal jaar niet meer gekeurd te zijn. Een kleine handleiding bij gebruik was ook nodig: eerst de stalen deur openen, dan de klapdeurtjes, vervolgens moet je 10 cent in een gleuf gooien en pas dan brengt die jou naar de gewenste verdieping. En best dat er iemand boven wacht om de deuren terug open te doen. Zeer authentiek, maar je hoopt wel keer op keer op de goede afloop.

Maar eens boven bleek het appartement ruim, comfortabel. mooi en zeer proper. Er stond cava, cake en chocolade klaar. Oef dus! Maar vanop het balkon kon je je ogen niet geloven… in de verte hadden we zicht op Vesuvius, onder ons leek de straat een vuilnisbelt. Na het uitpakken, besloten Willem, Lasse en ik even de buurt te verkennen. Ik heb nog nooit in mijn leven een stad gezien (of wijken in een stad) die zo weinig respectvol is t.o.v. z’n leefomgeving: vuilnis, kapotte stoelen, kapotte paraplu’s… noem maar op, het ligt hier allemaal op straat gedumpt. Onderkomen huizen, niets is onderhouden. Er is hier duidelijk ook geen geld om erfgoed te restaureren of ze maken er althans geen prioriteit van. Sommige proberen er echt wel iets van te maken, maar dan krijg je pure juxtaposities : een mooi gerestaureerde gevel, versierd met glamoureuze kerstlichtjes, maar om de hoek gebouwen vol graffiti en vuil op straat.

En op straat kom je heel veel migranten, die de oversteek van het Afrikaanse continent hebben gemaakt, tegen. En verder de sukkelaars, de bedelaars en de wat armere Napolitanen. Toeristen zie je in deze buurt niet zo

snel. Tegen de avond komt iedereen buiten om wat rond te hangen en is er een salvo van voetzoekers op het plein.

Gelukkig konden we tot het besluit komen dat we eigenlijk – op goed geluk – de verkeerde richting waren uitgelopen en dus alleen nog maar dieper in de armere wijken terecht waren gekomen.

Terug naar het appartement dan om ons klaar te maken om naar Rosolino Corner te gaan, een restaurant stijl “haute cuisine” in de baai. Plots kregen we een heel ander Napels te zien, weliswaar bij avond : de opgekuiste versie, aan de Lungomare. Dat is m.a.w. de dijk en de Place m’a tu vus van Napels.

Opa moet nog wat wennen aan de Italiaanse smaken, maar het eten was zeker ok. Hoewel we eens te meer beseffen dat we toch wel verwend zijn in België wat dit soort restaurants betreft. Laat ons zeggen dat het een verdienstelijke poging was: Napolitaanse keuken op creatieve wijze. De wijn daarentegen was meer dan ok en zoals steeds in Italy, goede prijs-kwaliteit.