To the top

Na een goede nachtrust was iedereen vandaag klaar om een stevig stapje richting zuiden van Napels te zetten.

Maar eerst moesten we onze ontbijtbar nog uitproberen, waar Antonio ons vouchers voor gegeven had. Zoals te verwachten was het een authentiek “ontbijt” : espresso + cornetto. We mochten al blij zijn dat de eigenaar al zijn cliënteel wegjoeg van zodra we binnen kwamen om ons aan zijn 2 tafeltje te plaatsen. Dit is het soort bar waar iedereen uit de buurt binnenloopt om snel en vooral rechtstaand iets te eten en een ristretto te drinken. De keuze van de dag: cornetto al cioccolato, cornetto alla marmelata, cornetto al crema of cornetto vuoto… ik word daar nog steeds niet warm van.

Daarna namen we de circumvesuvianum (iets tussen trein en metro) richting Ercolana-Scavi om de Vesuvius te beklimmen. Wegens het goede weer (het is hier nog steeds 16 graden en zonnig) en vakantie was het gezellig druk en wat duwen en trekken, want deze lijn gaat richting Sorrento en de Amalfikust. Eigenlijk een beetje zoals pendelen op de spits richting Brussel.

Na aankomst namen we de bus naar de laatste parking vóór de top van de Vesuvius, wat ons een paar spectaculaire haarspeldbochten opleverde en vooral een concert van claxons. Daarna is het nog 1 km naar boven stappen om de krater te kunnen zien. Vooral het eerste stuk is stevig stijl en zwaar lava-zand. Boven in de krater zie je hier en daar ook rook uit spleten en gaten komen, maar het mooiste is natuurlijk wel het uitzicht over de baai van Napels én het eiland Capri.

Kers op de taart was een prachtige zonsondergang toen we stonden te wachten op de trein terug.

Terug thuis wilden we nog even de boodschappen voor morgenochtend doen, omdat we de komende dagen toch ook wel iets hartig als ontbijt willen eten. Helaas bleef de supermarkt ook vandaag gesloten, dus zochten we een alternatief. Kwamen we terecht in een multiculturele buurtwinkel, uitgebaat door zowel Chinezen als Afrikanen en couleur locale ten top… druk, luid, chaos… in een hoek van de winkel werd er zoals op een markt waren versjacheld, nogal verwarrend allemaal, want je moest ook langs de kassa passeren… terug op de stoep moet je toch even bekomen.

Na een rustpauze op het appartement, gingen we eens de andere richting uit om te eten bij Lucien… (O’ Luciano), op 3 min. wandelen van ons appartement. Het grote voordeel van niet in het toeristisch deel van de stad te zitten is dat je met een warme onthaal excellent kan eten tussen de locals. Dat hebben we vanavond aan den lijve ondervonden. De beste penne arriabata die ik ooit mocht eten!

Morgen halen we onze Ford Galaxy op om te cruisen langs de kust… met dit weer kijken we er geweldig naar uit!