Amalfi

Dat het vrijdag 27 december en dus terug een gewone werkdag in Napels en dat ondervonden we snel genoeg. Blijkbaar waren ze terug begonnen aan de werken hier in de straat en was er een leiding geraakt, waardoor de hele blok, maar ook de hele straat zonder water zat. Nochtans konden we geen enkele werkman bezig zien vanaf het balkon…vreemd. Enfin, Willem en ik hebben nog net een kattenwasje kunnen doen met de laatste druppels uit de leidingen. Wij moesten vroeger op pad om onze huurauto op te halen in de buurt van het vliegveld. We namen hiervoor de bus aan het station en vervolgens werden we aan de aeroporto opgepikt door iemand van het verhuurbedrijf. We hadden een Ford Galaxy besteld met 7 zitplaatsen, maar we kregen plots een Mercedes Vito met 9 plaatsen onder onze poep geschoven, wegen geen 7-zitter voorradig. Leuk dachten we, dat is heel ruim !

Wij terug op weg om de rest van de familie in de stad op te pikken. Dat werd al direct een helse rit in het Napolitaanse verkeer. We hebben gelukkig heel wat ervaring met het rijden in Italië (ik schat dat we al zo’n slordige 4000 km op Italiaanse bodem reden, inclusief Rome city), maar dit is toch weer een ervaring buiten categorie. Je moet je letterlijk een weg wringen tussen de auto’s die van alle kanten komen, voetgangers die zich overal tussengooien, slingerende vespa’s met papa, mama en de kleine van 2 jaar op en – naar we vermoeden een relatief nieuw fenomeen hier – dappere fietsers. Ik was maar al te blij dat we een full option verzekering hadden genomen, want ik zag het niet direct goed komen… maar dat was zonder de perfecte kamikaze (en eeuwig kalme) chauffeur Willem gerekend, binnen de kortste keren konden we de rest oppikken en ons een weg terug uit de stad banen.

De weg naar de Amalfikust verliep, zoals wij die hadden uitgestippeld, slechts gedeeltelijk over autostrade en na een 25-tal km begonnen we al aan de haarspeldbochten van de Monti Lattari.

In de afdaling naar de kust (Tramonti) passeerden we ontelbare terrassen met citroenkwekerijen waar overal zwarte doeken over gedrapeerd waren om de vruchten te beschermen tegen de koude nachten. Dit is dé streek van de Limoncello!

Daarna konden we onze tocht langs de kustlijn verder zetten. We passeerden prachtige stadjes: Ravello, Minori, Amalfi, Furore, Praiano, Positano om uiteindelijk te eindigen in Sorrento.

Prachtige zichten, en doordat het nog een zonnige dag was – helderblauw water.

We hadden ondertussen al wel een hongertje en de terrasjes aan het water zagen er in de zon meer dan uitnodigend uit… alleen was ons grote probleem het parkeren… hier wordt overal vlotjes langs de weg geparkeerd, maar dat betreft dan wel auto’s die een 4-tal keer in de onze gaan. Verder zijn er quasi nergens echte parkings te vinden, enkel van die dakparkings van restaurantjes en hotels, maar die waren bezet of afgesloten met een bareel. In Praiano vonden we een min of meer reguliere parkeerplaats. Ik moest dan wel op de weg de auto’s tegenhouden om te kunnen manoeuvreren en eens op z’n plaats bleek onze auto een slordige 1,5 meter uit te steken op een weg die zelf amper breed genoeg was om 2 auto’s te laten kruisen… de Ford Galaxy had toch de betere optie geweest.

We moesten dus tot Positano wachten om een echte parkeergarage te vinden, en we waren blijkbaar niet de enige met dat probleem.

Tegen die tijd waren de meeste zaken aan hun Siësta begonnen. We vonden een kleine kruidenier met La Mama achter de toog, die voor ons een heerlijke piadina met vers afgesneden ham en geweldig lekkere mozzarella klaarmaakte.

En dan was het tijd voor onze laatste tussenstop : Sorrento. We hadden er best wel lang over gedaan om de route te rijden. Het kost wat tijd, omdat er vaak rode lichten zijn om wisselende verkeer te regelen wegens weg te smal, een aantal keren moet je even terug de bergen in omdat de kustweg afgesloten is en verder is het op vele plaatsen stapvoets wringen om elkaar gekruist te raken (en je spiegel niet af te rijden).

Sorrento is van oudsher een grote en mondaine stad, maar zeker nog geen vergane glorie en ze hebben hier echt hun best gedaan om de kerstsfeer erin te brengen. En dan krijg je dus een gek gezicht: een mega kerstboom gecombineerd met palmbomen en sinaasappelbomen vol lichtjes.

Na een tussenstop in een gezellige bar met alweer zeer vriendelijke obers (dat moet ik nu toch nog wel even vermelden. Van taxichauffeur tot ober tot winkeleigenaar tot buschauffeur tot autoverhuurder: we werden hier nog geen enkele keer geconfronteerd met norse of onvriendelijke mensen. Stuk voor stuk behulpzaam en goedlachs hier in het zuiden), keerden we terug naar Napels.

Nadat we de auto volledig heelhuids hadden afgezet, besloten we om terug bij Lucien gaan te eten. Het is er lekker en gezellig, wat moet een mens nog meer. We werden weer goed ontvangen door onze ober met de lange neus, (hij lijkt weggeplukt uit de Soprano’s met zijn haar vol brillantine) en La mama achter de kassa.

Op weg naar het appartement stopten we nog even bij een kappelletje om te bidden voor een goede nachtrust, die vind je hier op elke hoek van de straat.