De laatste volledige dag in Napels en we hebben eigenlijk tot nu nog maar 10% van de stad gezien. Tijd dus om erop uit te trekken met een all day metroticket.
Van metro’s gesproken: niet het meest transparante netwerk, maar sommige van de stations zijn wel meer dan de moeite en eigenlijk is alles ook wel netjes.
Om werkelijk alles te zien, dat zou ons niet lukken. Dus had ik vooraf enkele must-sees geselecteerd. Eerste stop was het historisch centrum, met een aantal kerken (die kom je om de 50 meter nog wel tegen) en vooral ‘via San Gregorio Armeno’ om volledig in de kerstsfeer te blijven: de straat vol met handgemaakte kerststallen, om vervolgens verder te gaan naar Montesanto. Daar vertrekt de funicular om naar een bovengelegen deel van Napels te gaan. Strak plan, ware het niet dat volgens mij heel Italië op dat moment in die straten liep. We deden een half uur over 50 meter.
Dus zijn we tamelijk snel op goed geluk wat straten ingedoken, hebben we een rustige lunch in de universiteitsbuurt genomen (met de befaamde pizza fritti), daarna per metro naar het hoger gelegen deel van Vomero, de funicular naar een aangename residentiële buurt om tenslotte af te sluiten in de Galeria Umberto I en de omliggende straten. Niet de klassieke weg dus, maar wel genoeg om een goede indruk te krijgen van de minst toeristische delen van de stad en die zijn best wel aangenaam. Op zich zijn die nog te vergelijken met Rome.
Na nog wat helse ritten op de metro waar ik letterlijk mensen er terug heb afgeduwd om te vermijden dat Lasse compleet verpletterd werd, waren we maar al te blij om in onze banlieue thuis te komen. Waar we dachten dat het daar hectisch is, lijkt het hier nu de meest rustige buurt ooit.
De dag afsluiten doen we vlakbij in een restaurant op Piazza Garibaldi “Amoroso dal 1876 – Ristorante e Pizzeria“, een meer dan waardige afsluiter. Warme welkom, kraakverse en lekkere vis, geweldige bediening. Hier wordt met de beste ingrediënten gekookt. We verlaten Napels met een aangenaam gevoel.
Als we het moeten samenvatten: geen standaard behapbare stad, maar geweldig warme mensen die ondanks veel armoede gelukkig lijken. Heel veel schrille contrasten, tussen mensen, maar ook tussen stadsdelen: Wit en zwart, arm en rijk, mooi en lelijk.
We hebben veel stukken niet gezien en we moeten absoluut nog terugkomen voor Pompeï. Dus voorlopig nog geen “tick in de box”.
Hopelijk is het nu niet van “Napels zien en sterven”, maar eerder van “arrivederci”.
Trips and little stories 