Ambiance!

Vandaag is zogezegd een tussendag: we laten Oloron-Sainte-Marie voor wat het is en trekken naar onze volgende bestemming: Camuzat (entre Lot-et-Garonne), gelegen aan de rivier La Baïse, die net als wij vanuit de Pyreneeën komt en uitvloeit in de Garonne.

Maar eerst nog een “drukke” dag in de Tour. Na het ontbijt (de bakker had duidelijk wél vers brood geleverd vandaag), propten we onze auto vol. Nog even wat proviand inslaan bij de épecerie op de hoek en met dit feit hadden we bij deze de totale middenstand van Oloron een duwtje in de rug gegeven. En dan was het richting Bardarros, alwaar we een goede parking aan de sporthal hadden gespot en we een 800 m verder al op de top konden staan van wat de 1ste klim van de dag voor de renners zou zijn. Goede voorbereiding is alles.

De parking was nog bijna leeg, maar druppelsgewijs kwamen er toch wat toeschouwers. Alles werd om 11 h afgesloten, daarna wordt het wat moeilijk, tenzij je zelf ook met de fiets komt. De gendarmerie daarentegen was op dat ogenblik op alle kruispunten en op de weg al zwaar in de meerderheid! Wat een machtsvertoon voor een koers! Wat we toen nog niet wisten is dat Macron vandaag ook een stuk zou meerijden in de wagen van Preudhomme. Zou er wel eens iets mee te maken kunnen hebben.

Op weg naar boven werden we dadelijk al zeer warm onthaald door de bewoners van de straat. Iedereen had er duidelijk zin in. Hoewel de Tour al 72 keer startte in Pau, was het 20 jaar geleden dat deze straat in het parcours zat.

We veroverden een goed plekje en dan kon het wachten beginnen : nog 4 uur te gaan! Maar eerlijk is eerlijk, we hebben ons geen seconde verveeld en naarmate de tijd vorderde werd het er aardig druk, maar niet in die mate dat de coronaregels in het gedrang kwamen.

Het enige dat je moet weten is dat je je tenen moet binnenboord houden als de officials komen voorbij gevlamd tegen 100 per uur voor de parcourscontroles.

Eens de tourkaravaan passeerde piekte ook het ambianceniveau: wat een feest! Nooit gedacht bovendien dat ze nog zoveel “gadgets” zouden uitgooien. Heel eco-friendly is het allemaal toch niet. De wagen waar iedereen het meest gek van werd, was die van Haribo trouwens. Er stonden namelijk ook nogal wat kinderen naast de weg.

Eens de karavaan weg is, is het in spanning wachten op de renners, die niet lang daarna vertrokken in Pau. Vanaf dan zie je iedereen wat nerveus posities innemen voor een goed zicht en nog 10 keer veranderen.

Er was net voor de passage een schifting gebeurd, waardoor je een kopgroep, de achtervolgers (aangevoerd door Alaphilippe ) en het peloton (aangetrokken door onze Wout) had. Dus dat was een meevaller en veel leuker als toeschouwer dan 1 langgerekt peloton.

En dan is het voorbij… en gaat iedereen naar huis. Net alsof je op een goede fuif bent waar het nog vollenbak ambiance is en iemand doet plots alle lichten aan en ze spelen:”ge moogt naar huis gaan, vaarwel goodbye”. En net zoals op een fuif heb je nog wel enkele goed beschonken exemplaren die door de bezemwagen opgekuist moeten worden.

In de auto luisterden we uiteraard naar Radio 1 voor het vervolg, maar de interventies uit de tour werden steeds korter en de onheilsberichten over de waterramp in België steeds dramatischer. Wat een ellende en wat een ramp! Hoe verschrikkelijk om al je hebben en houden op die manier te moeten verliezen! En hoe kan dit toch allemaal! We werden er heel stil van.

Na een uur of 2 bereikten we ons huisje, waar we zeer warm verwelkomd werden door de eigenares, een Britse (bejaarde) vrouw die hier met haar man al 16 jaar woont.

Sue en Robin sparen duidelijk kosten noch moeite om alles hier spic en span te houden. Wat een ruimte, wat een zichten en wat een aangenaam huis. Ze wonen in het stuk naast ons, maar de tuinen, terrassen en het zwembad zijn alleen voor ons. Ondertussen hadden we ook goed weer (en dat zou zo blijven voor de komende dagen), wat alles nog een laagje extra glans gaf. Instant happiness noemen ze dat.

Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik de komende dagen veel te vertellen zal hebben, want we zullen hier zeker een paar dagen genieten van het huis en de rustige omgeving. We zagen alvast hazen in het veld en er lopen hier ook herten rond. De rust die een welkome schakel is tussen de eerder goedgevulde dagen en wat er nog zit aan te komen in Parijs. Maar zaterdag gaan we alvast nog naar de tijdrit in Saint-Emillion, helemaal niets doen is aan ons nu ook weer niet besteed.