Zen. Dat is het woord dat het meest past bij het gevoel dat je overvalt in Camuzat. Uitgestrektheid, absolute stilte (buiten één of andere boer die altijd wel ergens een weide aan het maaien is of het geluid van 2 vechtende salamanders). Af en toe springt er een haas of een hert voorbij. En dan nog de geur van vers gemaaid gras.
Lang slapen (althans de kinderen toch), koffietje op het slaapkamerterras om wakker te worden, lang ontbijten, luieren aan het zwembad, een toerke lopen, lange apero, een beetje volleyballen en op ‘t gemak de bbq aansteken voor een heerlijke magret (credits voor WG). Meer moet dat niet zijn in’t leven.
Toch één spannende gebeurtenis vandaag: de kinderen gingen volleyballen op het grasplein vooraan, waarop Robin kwam aangesneld om hen te waarschuwen voor “ les explosifs” die hij in de grond gestopt heeft om de “loup” te verjagen. We hoorden de kinderen geëxciteerd aangelopen komen op het grind van de oprit. Alleen al aan hun looppas kon je horen dat er een verhaal ging volgen!
“Hier zitten wolven”! “Robin heeft bommen in de grond gestopt om die te verjagen”… hilariteit alom van onze kant natuurlijk, want het betreft “détaupeurs” (om mollen te verjagen) die we al hadden zien steken. We hebben een flauw vermoeden dat Robin zijn Frans, ondanks dat hij hier al 16 jaar woont, nog niet helemaal op punt staat. En in mijn verbeelding zag ik hem al (een rasechte Brit) hevig gesticulerend aangelopen komen met een helm op, recht uit een oorlogsfilm.
De dag afsluiten doen we met een prachtige zonsondergang. Het “blauwe uurtje” is hier machtig, geen greintje luchtpollutie in de buurt.
Morgen staat de tijdrit in Saint-Emillion op het programma om Woutje nog eens aan te moedigen en sluiten we af met het dorpsfeest van Barbaste, waar we aanschuiven voor de feestdis.
Trips and little stories 