Op verkenning in de stad die de kinderen doet gniffelen

7 am, dat was het uur waarop ik de eerste keer wakker werd vanmorgen. Ik had vannacht de deur naar de gang open gezet, ik krijg het soms wat benauwd als ik het gevoel krijg dat alles dicht zit. De klapdeuren naar het terras van onze kamer kunnen wel open, de vraag is alleen: willen we ze open laten? De eerste avond zag Lasse een toch wel uit de kluiten gewassen veldmuis langs de muur naar boven kruipen. Dat heb je als je in een wel zeer landelijk gebied zit. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik op het punt heb gestaan om de auto in te springen en naar huis te rijden toen ik die muis lustig zag muurklimmen.

Dit alles om te zeggen dat ik bij het openen van mijn ogen door het raam op “den allée” kon kijken en een prachtig mistig landschap zag… en dan kriebelt het. Dus sprong ik uit bed en liep ik op mijn sletsen naar buiten door de hemelse dauw om wat foto’s te nemen. Een uur later was de mist weg en nam de zon serieus aan kracht.

Vroeg op, iets vroeger ontbijt en dus konden we nog vóór de middag (stel je voor, geen evidentie met 2 pubers) naar Condom (de stad “kinderen niet toegelaten”, dixit Lasse) vertrekken, een iets groter stadje ten zuiden van Moncrabeau.

Iets groter betekent niet noodzakelijk meer leven. Ook hier parkeerden we vlot onze wagen in het centrum en was er geen kat op straat… tot we een koppel kruisten die ons met een heel beladen Frans accent aanspraken. Bleken het West- Vlamingen te zijn die duidelijk héél blij waren om landgenoten tegen te komen. We kunnen ze het best beschrijven als inspecteur Sapperdeboere en die mevrouw met haar zwarte dot die in elke strip van Kiekeboe langsloopt, maar geen naam heeft. Enfin, de hele Belgische biercultuur, de West-Vlaamse mentaliteit, het Vlaamse waterbeleid en de beste mobilhome camperplaatsen (erg handig om te weten) zijn op toch wel ruim een half uur de revue gepasseerd. Gelukkig had Sapperdeboere (dus ook een sterke gelijkenis met de strip) een reuze honger, anders denk ik niet dat we al thuis waren geweest. Maar wel geweldig sympathieke mensen!

Na een wandeling door de stad en een naburig park, waren er bepaalde leden van het gezin met grote dorst, andere met grote honger. Ik laat het aan de lezer om te raden wie onder welke categorie valt, combinaties zijn ook altijd mogelijk. We zagen een authentieke bar vanuit de verte, dus dat was bingo. Geen kaart, we hadden het maar te vragen. De eigenares was – ik schat – 1m40 en duidelijk een metal fan, maar o zo vriendelijk! We bestelden een “plancha” en een Croque Monsieur. Bij de vraag naar de witte wijn, kwam ze aandraven met een proefglas Portugese natuurwijn, niet direct wat je verwacht in dit soort bar. Maar ze bleek zelf van Portugese afkomst en duidelijk trots dat ze in het (wat wijn betreft) stugge Frankrijk eens gehoor kreeg. De wijn was bovendien voortreffelijk! De « plancha » hebben we nooit opgekregen en we hadden eigenlijk voor de rest van de dag genoeg gegeten. Niet de meest charmante locatie, want aan een drukke weg waar vooral veel tractoren passeren, maar de charme van de zaak en de dame geven we 10/10.

Nog een ommetje langs de kathedraal, het standbeeld van de 3 musketiers en d’Artangnan (die was van hier) en de « office du tourisme » en we waren weer redelijk gaar gestoofd. Tijd voor wat airco.

We besloten om nog even door te rijden naar Andiran waar we 19 jaar geleden met de familie (niemand van ons had toen al kinderen of was al getrouwd) verbleven in een voormalig stationsgebouw. Heel eclectisch (een mooi woord voor chaotisch) ingericht, maar supercharmant. Een paar keer per week kwam er in de achtertuin (en vlak voor ons slaapkamerraam) een stoomlocomotief doorgeboemeld. Willem wist nog perfect waar we het huis konden vinden, waar mijn broek lichtelijk van afzakte, want oriëntatie is doorgaans niet zijn sterkste kant. Veel was er – op het eerste zicht – niet veranderd aan het huis.