Deze ochtend begint wel zéér vroeg. Om 4 uur om precies te zijn. Lasse wou graag de start van de Olympische wegrit in Tokyo zien en hij mocht me wakker maken. Ik ging waarschijnlijk nog 10 keer terug in de zetel in slaap vallen, maar het was uit gezelligheid en solidariteit dag ik de slaapkamer verruilde voor het salon.
De aankomst van de koers volgden we echter in de auto op iPad, want ondertussen waren we « en route » voor Parijs en werden we uitgezwaaid door Sue en Robin. Die laatste had voor mij en Mare een vers boeketje lavendel geplukt. Heel onze rit werden we nog herinnerd aan het mooie Camuzat. Maar wat was het ondertussen spannend daar in Tokyo en toch weer goed gereden van Van Aert! Zilver voor België!
Onze rit daarentegen schoot niet echt op. Zeggen dat er megafiles waren is teveel, maar wel aardig wat van het type accordeon. Komt nog eens erbij dat we weeral af te rekenen kregen met zeer zware buien, die ons het zicht belemmerden.
Tegen 18 h bolden we Parijs binnen, maar kregen we nog wat vertraging te verwerken op de Périphérique en in het centrum zelf. We huren hier een appartement voor 5 dagen en dat ligt zowat op de grens met het 9e, 2e en 10e arrondissement, op 1,8 km van het Louvre en 1,5 km van de sacre-coeur. Meer pal in het centrum kan je niet zitten. We huren het appartement via AirBnb van een Parijzenaar die blijkbaar zelf veel tijd in het buitenland doorbrengt. De sleutel moeten we in een keybox in een City Carrefour oppikken. Allemaal zeer goed geregeld.
Al rijdend door de boulevards van Parijs voel je het enthousiasme van onze 2 pubers stijgen. Ze kijken hun ogen uit. We reden de Seine over via Pont de la Concorde (en passerden dus alvast het reuzerad, zagen het Louvre en de Notre-Dame), maar ook de eerste mensen die proberen te overleven op straat.
Onze straat is gelegen in een levendige, maar nette buurt. Er zijn maar liefst 3 restaurants en een épicerie aan de overkant, naast ons is een kleinschalig theater, waar er duidelijke voorstellingen doorgaan, gezien de rij wachtenden voor de deur. We zitten ook vlak aan de « Folies Bergere », een theater dat dateert uit de laat 19e eeuw, waar o.a. Josephine Baker en Charlie Chaplin optraden.
Er is wel geen parkeer- of dubbelparkeer gelegenheid in deze straat. We laden onze auto uit terwijl we de straat blokkeren en Willem en de kinderen dragen alles naar boven. Ondertussen rij ik blokjes rond als er een auto door moet rijden tot we de auto ergens kunnen parkeren in een nabij gelegen parkeergarage. De auto blijft daar de komende dagen staan en we zijn van plan hier alles te voet of met de fiets te doen. Parijs heeft veel plaats gemaakt voor de fietsers en uiteraard is ook hier het concept van deelfietsen ingeburgerd. En zo vermijden we ook de metro.
Ondertussen is het 9 uur en gaan we op zoek naar een restaurant. We besluiten eerst onze buurt wat te verkennen, keuze genoeg: een dumpling restaurant, Thai, Mexicaan, Italiaans, Oezbekistaan, Marrokaans, … Willem heeft zin in Mexicaans, maar die zit vol. Volgende poging is een tapasrestaurant, maar daar ook « complet» (het is natuurlijk zaterdagavond) en zo belanden we bij een Italiaan die nog een plekje voor ons heeft. Een eenvoudige pasta, daar had ik nu eigenlijk ook wel zin in. Mare en Lasse delen trouwens zoals het in een stad als Parijs moet, heel romantisch een dessertje.
Na het eten wandelen we naar de Seine en het Louvre, snuiven we de sfeer op en doen we aan window shopping.
Wat is er veel leven in Parijs, de terrassen zitten afgeladen vol tot zeer laat. Hier is geen sluitingsuur meer. Verder is het hier een bijeen getroep dat het een lieve lust is. Ik denk dat we ons binnenkort aan een nieuwe lockdown in Frankrijk moeten verwachten. Met de maatregelen vanaf augustus (covidpas op café en restaurant) komen ze volgens ons te laat. Er waren hier bovendien ook betogingen tegen deze aangekondigde maatregelen gedurende de dag. Frankrijk en zeker Parijs heeft het los gelaten: voor hun bestaat er geen corona meer. Er passeert een dame langs de terrassen die luid fake niezend roept: »je suis malade et je ne porte pas de masque » als statement. 2 straten verder horen we haar nog, en ook het gelach van de mensen op straat die het super grappig vinden.
Onze pubers zijn ondertussen heel gelukkig dat ze hier kunnen rondwandelen. Je ziet ze echt opleven. Maar ook ik krijg hier energie van. Hoezeer ik ook geniet van de rust en kalmte op de boerenbuiten, dit geeft ook mij zuurstof.
Met een hoofd vol impressies keren we om 1 uur ´s nachts terug naar ons appartement. Er is nog overal leven in de brouwerij, zo ook hier tegenover. We horen letterlijk de kurken knallen als we nog even uit ons raam hangen. Gelukkig heeft Mickael gezorgd voor zeer geluidsdichte ramen en kunnen we rustig gaan slapen.
Trips and little stories 