Vandaag gooien we het over een andere boeg, er staan namelijk 2 uiteinden van de stad op het programma: Père Lachaise en de Eiffeltoren. De afstand tussen de 2 is 10 km. Dus nemen we de fiets. Het is wel wat geklooi om alles geïnstalleerd te krijgen voor de Vélolib, hét deelfiets systeem van Parijs. En als we eindelijk 4 werkende fietsen losgekregen hebben, begint het plots hevig te regenen. Even schuilen onder een luifel dan maar. Het zal zo wel meerdere keren vandaag zijn, stevige (maar korte) buien, afgewisseld met een stralend zonnetje. We hebben hier al meermaals mogen horen van de horeca uitbaters dat ze nog nooit zo’n slechte zomer in Parijs hebben geweten.
De tocht brengt ons eerst richting Père Lachaise. Toch wel wat aanpassen, dat fietsen in de grootstad. Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben hier – net als in Brussel – heel veel moeite gedaan om het de fietser makkelijk te maken en alles veilig te laten verlopen. Binnen de kortste keren staan we aan de andere van de stad en parkeren we onze fiets terug keurig in een dropzone.
Père Lachaise, ik bezocht het al 26 jaar geleden en was toen erg onder de indruk van de plaats. Ook het graf van Jim Morisson passeerde toen de revue, want in die periode ontdekte ik The Doors. Mare en Lasse willen absoluut ook het graf bezoeken, maar ik vreesde al dat hun verwachtingen erg hoog lagen. Er zijn daar inderdaad wel wat megatempels van graven te zien, waar één of andere hoogwaardigheidsbekleder van Parijs in ten grave werd gedragen. Mare merkt op: “wow, hoe groot moet het graf van Jim dan niet zijn?” Maar dat is dan wel een tegenvaller, want zo imposant is het nu ook weer niet. Maar het is iets dat je moét gezien hebben. Verder zoeken we ook nog Chopin en Edith Piaf. Je kan hier werkelijk een hele dag rondstruinen. Ook hier is het zeer rustig, enkel bij de “bekende” graven duikt wat volk op, maar dat is niet meer dan een handvol mensen. En als het toeristen zijn, zijn het Duitsers of Amerikanen.
We zoeken de eerste de beste uitgang, dat is het voordeel van die deelfietsen, je vindt ze overal terug. Voor we terug naar een pick-up station stappen drinken we nog iets bij “L’Abribus” in het 20e arrondissement. Dat is écht al wel ver buiten de normale toeristische tracks. Dat merk je ook, niet enkel aan de prijzen, maar ook aan de bediening. Net alsof je in je stamcafé in Leuven binnenstapt. Verder zie je hier mensen van alles slag passeren; sukkelaars, LGBTQ in al zijn vormen, zakenmannen, de senioren van de buurt, … Dit vinden we leuk!
Na deze pitstop passeren we met de fiets nog bij Centre Pompidou, daarna gaan we ons opfrissen op ons appartement. Hetgeen ondertussen meer dan nodig is, want op weg naar huis komen we in een stortbui terecht, midden in de Afrikaanse wijk. We voelen ons een vreemde eend in de bijt. Niemand laat het zich hier aan zijn hart komen, de onderhandelingen om zaakjes te doen gaan verder, ook in de pletsende regen.
Voor vanavond hebben we tickets voor de Eiffeltoren om 21:00 h, dus moeten we best vóór die tijd gegeten hebben. We besluiten dat we vandaag voor Japans gaan. Aan Japanse restaurants trouwens geen gebrek hier in Parijs. Er is zelfs een hele buurt met de ene Japanner na de andere, keuze genoeg dus. We gaan voor Kintaro, waar het blijkbaar goed uitkwam dat we er zo vroeg waren. Een half uur na onze aankomst zit het er overvol. Dat is op zich niet onlogisch, gezien de kwaliteit van de gerechten. Die waren ook weer om duimen en vingers af te likken. We like!
Daarna springen we terug de vélo op om zoals echte coureurs de Champs-Élysée te trotseren in een langgerekt klimmetje tot aan de Arc de Triomphe. Bij zonsondergang geeft dit wel een speciaal effect. De Champs-Élysées (het stuk van de winkels) daarenboven was nog bijzonder druk. Auto’s stonden overal gestationeerd om de shoppende wederhelften of dochters op te pikken.
Terug naar beneden bollend sloegen we rechts de Avenue Montaigne in, een prachtige statige straat waar de grote modehuizen hun thuisbasis hebben. We eindigen onze rit vlak voor de pont d’Alma, van daar gaan we te voet verder.
Aangekomen bij de Eiffeltoren worden we tot 4 keer toe gecontroleerd: 1 x voor de covidpas. Dat geldt hier al voor +18 als je wil binnenkomen bij de bezienswaardigheden (vanaf 1 augustus zal dit ook het geval zijn voor café’s en restaurants). De covidapp op de smartphone werkt perfect. Overal zie je hier her en der trouwens tentjes staan om je te laten testen. Bij de Covid check krijg ik een mega-compliment. De dame in kwestie zegt dat ik niets moet laten zien, want dat enkel nodig is voor 18+. Hilariteit alom bij de rest van het gezin. Ze twijfelen aan de geestelijke gezondheid van de vrouw. Verder worden we nog 2 keer gescreend op wapens en 1x voor de tickets. En dan zijn we helemaal klaar om de 704 treden tot de 2de verdieping te beklimmen (hoger kan je nu niet). Even puffen, want het is best wel beklemmend warm, maar eigenlijk ging het wel vlot. Daarna is het genieten van het uitzicht bij ondergaande zon. Voor de fotografen ideaal, want we profiteren van het gouden uurtje, het blauwe uurtje en de mooie lichtjes in het donker.
Terug richting binnenstad daarna (naar beneden ging iets vlotter). We hadden de keuze: vélib, metro of taxi. Te voet zou nu echt iets te ver zijn. Beneden gekomen zagen we een gemotoriseerde tuk tuk staan. We hebben al verscheiden keren hard gelachen met die mannen, die met luide muziek toeristen rond rijden. Maar nu leek ons dat een prima idee: waarschijnlijk nog goedkoper dan een taxi, veiliger (alhoewel, ze vlammen wel) en covidproof (want helemaal open). We lieten ons terug afdroppen aan het Louvre, want we zouden nog een bar zoeken voor een afsluiter te drinken. Wat een rit! Mare en Lasse mochten met de chauffeur zijn GSM zelf de playlist samenstellen en wat hebben ze gelachen! We voelden ons de kings & the queens onder de johnny en marina’s van Parijs.
De afsluiter in een bar in onze (ruime) buurt was weer een bijzondere meevaller. We streken neer bij Mamie, restaurant/cocktailbar. Ik bestelde een Chardonnay, die ik door lompigheid na 2 slokken omkieperde. Ik kreeg prompt een 2de glas van de zaak. Dat is niet hetgeen je direct verwacht hier. We denken hier morgen te komen eten, wat ook voor Willem prima is, want hij heeft zeker 5x herhaald dat zijn bier geweldig lekker was.
Morgen is het onze laatste volledige dag hier en is het shoppingtime! Dat zal weeral behoorlijk wat stappen opleveren. Voor de statistieken van de dag vertrouw ik op de informatie van Willem: 22 km op de fiets en 29000 stappen en 130 hoogtemeters via de trappen. Parijs staat gelijk aan een serieuze workout.
Trips and little stories 