Had ik al gezegd hoe vriendelijk en aangenaam de mensen hier zijn? We hebben het vandaag weer dubbel en dik mogen ondervinden… en eigenlijk moeten we dat niet zo vreemd vinden. Als wij toeristen in pakweg Leuven tegenkomen doen we dat toch ook? Mensen verwelkomen, geïnteresseerd zijn en vragen van waar ze komen en met trots vertellen over waar en hoe we leven. En toch staan we hier elke keer versteld, omdat dat toch niet standaard en overal zo is… maar dus hier wel. Ze zijn hier ook echt wel bijzonder fier op hun land, er wappert altijd wel ergens een Jordaanse vlag.
Met dank aan de rolluiken in onze hotelkamer hebben we vlotjes en vast geslapen tot een uur of 9, hoewel ik even wakker werd rond 5 uur en in de verte van de stad toch al wel weer wat claxon’s hoorden weergalmen… letterlijk elke seconde gebruikt iemand hier zijn claxon… Lasse kan er niet van over, want vaak is het raden naar de direct aanleiding.
Na het ontbijt (het brood is hier een feest) vertrokken we voor een stadswandeling richting de Citadel, een oude site op het hoogste punt van Amman, waar je de restanten kan terugvinden van verschillende heerschappijen die Jordanië hebben beïnvloed ( Nabateërs, Romeinen, Byzantijnen, Egyptenaren,…).
Op weg daar naartoe kwamen we onze vrolijke Hollander tegen die bij aankomst op het vliegveld achter ons in de rij stond aan te schuiven voor de paspoort- en visum controle. Alleen op reis deze keer, want zijn vrouw is thuis gebleven om te zorgen voor zoon en schoondochter die terminaal is. Hij doet het bezoek van de Citadel samen met ons. Hij is hier 3 weken, maar komt uiteraard ook nog op plekken waar wij zullen zijn… wedden dat we hem nog zullen tegenkomen? Zeer aangename mens trouwens.
We hebben zeker al veel van dit soort plekken gezien (Rome, Griekenland, Sardinië, …), maar deze komt toch hoog in het lijstje te staan. Heel uitgestrekt, maar toch niet te groot. Heel sereen zo hoog boven de stad. En je kan je bij de restanten nog iets levendigs voorstellen. Echt de moeite om hier een uurtje of 2 rond te lopen. We zijn bovendien getuigen van het middaggebed dat tot boven klinkt… een magisch moment.
De skyline aan de noordkant van de heuvel doet ons trouwens wat denken aan Leuven, waar je achter het Arenbergkasteel de Imec toren ziet domineren.
Voor we de tocht terug naar benden beginnen en nadat we afscheid genomen hebben van Paul , stoppen we bij Dar Ne’meh, een bar die zich bijzonder inzet voor de ontwikkeling van Jordaanse vrouwen. We dachten een kleine mezze besteld te hebben, maar gelukkig zaten we aan grote tafel… het kon weer niet op ( en we kregen het ook letterlijk niet op!). Met deze temperaturen is je eetlust sowieso wel wat minder. Maar heerlijk was het wel!
Met een goed gevuld buikje namen we de trappen naar beneden. Een Amerikaans koppel gaf ons spontaan de tip om binnen te springen in een art gallery waar lokale kunstenaars exposeren. Wat is dit toch een fijne stad om in rond te lopen!
Onze tocht wordt daarna verder gezet door de verschillende souks: groenten en fruit, hardware, speelgoed, schoenen,… ook hier maken we weer vrienden. 2 broers zien Mare met haar camera bezig en vragen haar een foto van hen te nemen in hun zaak en deze door te sturen.
Heel de stad door kom je ook behoorlijk goede streetart tegen en omdat de huizen hier in de heuvels ingebouwd worden, zijn sommige exemplaren van op heel veel verschillende plaatsen in de stad te zien. Heel indrukwekkend.
Tijd daarna voor een kleine siësta in het hotel en de welgekomen verfrissing van een douche om daarna op shopping trip te gaan. De Jordaniërs hun fierheid is al zodanig overgeslagen, dat de kinderen wat mooie streetwear met Jordaanse knipoog willen scoren. We zoeken Rainbowstreet op, waar er kleinere en lokale shops zijn en zo de lokale handel ondersteunen.
Wie Rainbowstreet zegt, zegt ook toffe bars en resto’s. We nemen alvast een apero op rooftop bar « la calla ».
Wisten wij toen veel wat er nog moest komen… ik had gereserveerd bij de zogenaamde beste Libanees in town (Nur) en die bleek in 1 van de chiqueste hotels te zitten. Onze taxi werd vóór het « voorrijden » gecontroleerd, lees: zelfs de koffer werd open gedaan (Mare zei achteraf: « er moest maar eens een lijk in liggen »)
Bij het binnenkomen moesten de handtassen op de screeningsband en werden we gefouilleerd. En dan werden we naar onze tafel geleid… zie je onze gezichten? Het was er een beetje over… en wij waren er (althans de jongens) qua dresscode een beetje onder. We hebben ons dan maar voorgedaan als rijke Amerikanen die zich alles kunnen permitteren, zelfs een mottige short en vuile wandelschoenen.
Maar eerlijk waar, het eten was top top top! Dus op zich wel een aanrader. Het was weer een leuke avond en we nemen met gemengde gevoelens afscheid van Amman. Benieuwd om te ontdekken wat nog komt, maar jammer dat we hier alweer weg moeten. Het was een aangename kennismaking.
Oh ja, wat ik nog bijna vergat: onze vrienden in de souks waren zo blij met de foto dat we uitgenodigd zijn voor de koffie… dat zal dan voor onze laatste nacht Jordanië zijn, dan slapen we nog 1 keertje in Amman. We kijken er al naar uit.
Trips and little stories 