Ronduit spannend vonden we het. Na 2 jaar noodgedwongen rondtuffen in eigen land en buurlanden, konden we terug het vliegtuig nemen naar nog ongekende oorden. Niet dat Jordanië zo speciaal hoog op onze bucketlist stond, eigenlijk hadden we er voorheen nooit over nagedacht. Maar door omstandigheden (jobwissel, de eigen vakantieplanning van de kinderen,…) dreigden we achter te blijven met krap 10 dagen gezamelijke vakantietijd. Dus zocht ik een iets exotischere bestemming, niet teveel uren vliegen en klein genoeg om op 10 dagen een roadtrip te doen. En dan kwam ik al gauw bij Jordanië uit. Door nóg andere omstandigheden konden we plots toch 2 weken in juli weg, maar ik had me ondertussen al zo ver verdiept in het land dat er geen haar op mijn hoofd aan dacht om de bestemming nog te veranderen. Ik was op voorhand al verkocht.
Onze vlucht was gepland om 7h35, rechtstreeks vanuit Zaventem, maar we hoorden nogal wat echo’s dat vroeg genoeg gaan de boodschap was, want je riskeert anders je vlucht te missen. Mare had een dikke week eerder nog een vlucht genomen naar Chicago en dat was reppen om op tijd aan de gate te zijn. Na 1 uur aanschuiven, (want standaard zijn er maar 2 incheckbalies open), waren we onze bagage kwijt. En voor de rest van het verhaal ging alles supervlot, dus was er toch nog wat tijd voor een klein ontbijt.
Vliegen met Ryanair blijft een onderneming. Handbagage mag niet groter zijn dan iets waar je net je zakdoek in kwijt kan of het is bijbetalen. Eten en drinken doe je liever vooraf of je brengt best je bokes mee (wat blijkbaar ook veel mensen deden). De man naast mij vroeg een deken wegens te koud, maar dat hadden ze niet. We vermijden ze dan ook liefst, maar helaas is het de enige maatschappij die rechtstreekse vluchten doet vanuit Brussel.
Een korte vlucht was het wel, we hadden duidelijk wind mee. Na 4u vliegen zijn we in Amman geland, de hoofdstad. We hoorden van verschillende mensen dat er niet veel te beleven valt en dat we best zo snel mogelijk andere oorden moesten opzoeken. Maar op één of andere manier wou ik toch de tijd nemen om hier wat dingen te bezoeken en ons te laten onderdompelen in deze grote stad.
De taxirit van de luchthaven naar het hotel gaf onze kinderen de eerste indrukken van de Arabische en Islamitische cultuur, dit hebben ze nog nooit gezien/meegemaakt. Ik was wel benieuwd hoe ze zouden reageren en of de cultuurschok voor hen groot zou zijn. Maar dat schijnt allemaal best mee te vallen. Zo passeren we in de luchthaven verschillende gebedsruimten waar je mensen ziet bidden en op het plafond van ons hotel hangt een aanduiding van welke richting Mekka is. In het centrum van de stad zie je maar heel weinig ongesluierde vrouwen rondlopen.
Amman is groot, downtown is druk, met de typische verkeersinfarcten (maar volgens Willem rijden ze hier toch nog net dat tikkeltje gedisciplineerder dan in Napels) en weinig onderhouden pleinen en straten. De straat oversteken is hier volledig op eigen risico en ja, hier rijden nog steeds Mercedes auto’s type W123 rond, die volgens ons een aantal jaren keuring gemist hebben. Qua mobiliteit en LEZ hebben ze hier nog een lange weg te gaan. Als je van de hoofdstraten/souks in de wat achtergelegen straten terechtkomt en je de moeite neemt om wat hoger op te klimmen, kom je in een andere wereld terecht. De ietwat hippere bars en restaurantjes die je bij ons in pakweg Brussel ook zou tegenkomen. Je voelt duidelijk dat ook hier een nieuwe generatie het verschil kan maken.
Na ons geïnstalleerd en verfrist te hebben in ons hotel, gelegen in een drukke straat maar met zicht op de Citadel, gaan we op wandel.
Eerste stop is het Romeins Amfitheater, wat zeer mooi bewaard is gebleven, met een capaciteit van maar liefst 6000 zitjes. De temperatuur vandaag bedraagt 29 graden, redelijk te doen… maar we snakken toch naar een drank- en eetpauze, want dat is al van vanochtend vroeg geleden.
We beklimmen de trappen van een typische coffee/waterpijpbar (waar ze werken met dampsteentjes) en zetten ons op het terras. Hier kan je een hele dag doorbrengen en gewoon kijken naar wat er onder je aan het bewegen is… wat je hier allemaal ziet! Willem zijn koffie was van het Turkse type, hij kon er zijn lepel in recht zetten, pure teer!
Ik was toevallig door het googelen op een museum uitgekomen dat me een oase van rust leek in deze hectische stad en het was niet eens zo heel ver wandelen: Darat al Funun-The Khalid Shoman Foundation. Het bleek een goede gok: wat een verschil, wat een rust en wat een mooie locatie! En de prachtige stadszichten krijg je er gratis bij.
Via de souks gingen we terug naar het hotel, voor alweer een verfrissing en een kort dutje, we waren tenslotte al van 4 uur vannacht op pad en de dutjes in het vliegtuig zijn kort en oncomfortabel. Vanavond hadden we een reservatie bij Eosotrix Gastropub Bar, in het wat cleanere Jabal Amman. Een tip van Dhr Koenraad Stevens, aka de voormalige Consul van Jordanië en broer van onze goede vriend en vriendin David en Elke. Hij heeft 3 jaar in Amman gewoond en heeft ons heel wat bruikbare tips gegeven, niet in de laatste plaats wat eten en drinken betreft. Bruikbare tips kregen we trouwens ook van onze buurman Walter, begeleider van Joker reizen en hij was hier in mei nog. We hebben zelfs hierdoor een paar dagen voor vertrek nog wat wijzigingen aangebracht in het schema en toch 1 nacht Dana Biosphere ertussen gegooid.
In dit restaurant (met prijzen die iets hoger liggen dan gemiddeld in Jordanië) zie je geen hoofddoeken, de vrouwen zijn er heel mondain gekleed, de sfeer « internationaal » en het eten en de service uitstekend. Wat ons vanaf het eerste moment opviel algemeen is dat de mensen hier uitermate vriendelijk zijn, « warm & welcoming » zoals ze dat noemen.
Zeer moe, maar zeer voldaan nemen we een Uber taxi (elektrische versie) terug naar het hotel. Waarschijnlijk niet nodig om te zeggen dat we alle vier als een blok in slaap gevallen zijn.
Trips and little stories 