Dat was weer even alle indrukken laten bezinken voor ik nog maar kon beginnen te schrijven. Ken je van die dagen dat je op de middag het gevoel hebt dat de ochtend gisteren was? Yes, zo een dag was het. Vanmorgen vroeg begon het idee te rijpen om het dagprogramma grondig te wijzigen. Directe aanleiding was een post op Facebook van een organisatie die canyoning trips organiseert in Jordanië. Het plan – voor ons vertrek – was de Siqtrail van Wadi Mujib te doen, maar slechts een paar dagen terug ontdekte ik dat dit pas vanaf 18 jaar kan. Dus was ik op zoek naar alternatieven, maar klimmen op en afgleiden van watervallen, zipline in het water e.d. vond ik niet direct terug voor -18 jarigen. We waren dus van plan om als alternatief vandaag naar Ajloun te rijden (best wel nog een stuk noordwaarts) om daar een nieuw geopende zipline over Ajloun forest reserve te doen. Maar onze weg loopt eigenlijk naar het zuiden, dus niet ideaal. Na wat over en weer ge-Whatsapp kon ik de nieuw ontdekte tocht boeken en besloten we vandaag ons te beperken tot de site van Jerash, ook naar het noorden maar een stuk minder ver.
Maar voor we nog maar uberhaupt naar Jerash konden bollen, moesten we natuurlijk onze huurauto ophalen. Die konden we oppikken in hotel Intercontinental, op 15 min met de taxi van ons hotel. Ik bestel dus naar goede gewoonte een elektrische Uber voor 4 pers. Muhammed had de rit bevestigd, dus tot zover dik ok. Ware het niet dat ik al nattigheid begon te voelen bij het type wagen dat op weg was, een Chevrolet Bolt. Dat klonk voor mij als een klein hondje… niet dat ik iets van wagens ken… maar ook naar goede gewoonte vond mijn wederhelft dit geen reden tot paniek… tot de chauffeur in kwestie kwam aangereden. De auto was inderdaad veel te klein, Muhammed bleek zelf bovendien ook een beetje een mismatch, wegens minstens 2 meter groot en kleine 120kg. Een 10-tal minuten puzzelwerk met 4 grote reiszakken en even zoveel rugzakken later, reden we dan toch richting afzetplaats, hoe kan ik nu nog niet navertellen. Wel goed dat het maar 15 min was. Muhammed kreeg van ons trouwens wel een dikke fooi, hij was de meest spraakzaamste en joviale chauffeur tot nu toe. En over elk restaurant dat we passeerden had hij wel een goedschikse review klaar… een echte gourmand zoals ondergetekenden dus.
Aangekomen bij Intercontinental begon de volgende cinema. We werden voorgereden en al onze zakken werden zonder pardon door een 3-tal piccolo’s uit de wagen gehaald, naar de lobby gebracht, door de veiligheidscontrole gehaald om dan naast een balie gedropt te worden, zonder dat we nog maar hadden kunnen zeggen waarvoor we kwamen. Enfin, wijzelf ook door de security en nadat het duidelijk was dat we gewoon een auto kwamen oppikken (en dus heen nieuwe hotelgasten waren), werden we verder begeleid naar een kantoor, bureau stijl « Persez » van De Collega’s. De online boeking werd helemaal herberekend en nog eens herberekend en we moesten zogezegd nog opleggen voor een dag extra, aangezien we de auto binnen 2 weken op een later tijdstip komen terugbrengen dan de ophaal, terwijl dit al in de online prijs verrekend zit. Nadat we dit weigerden, mocht het ook aan een halve dag extra. En nadat we voet bij stuk hielden, was het dan plots toch ok. Kortom, een 45 min later waren we op weg naar jerash. Niet zonder slag of stoot om eerst de hectiek van Amman te kunnen verlaten. Eens op de autoweg kom je de zotste dingen tegen en iedereen doet maar wat. De pechstroken staan vol let fruitkramen, dus als iemand voor jou een klein hongertje heeft wordt er plots op de rem getrapt. Tractors en zelfs fietsers in tegenrichting of plots zit er een kameel braaf te wachten langs de kant van de weg of moet je je een weg banen door een kudde geiten.
Jerash, waar er een immense site is met Romeinse ruines en waar het – tegen de tijd dat we arriveerden – ook pokkeheet was. Maar aangezien we nog meer zuidwaarts zullen trekken is elke vorm van hittegewenning mooi meegenomen… het zat er vandaag dicht tegen de 40 graden. Op zich doenbaar, ware het niet dat je een paar uur rond loopt (een inspanning dus) zonder schaduw. Goed hydrateren was dus de boodschap.
De site zelf was wat ik noem ´op en af’, met hoogtes en laagtes. Heel indrukwekkend was de hippodroom, de kleinste van het Romeinse Rijk, maar de best bewaarde. Heel de site is trouwens van uitzonderlijke kwaliteit, allemaal nog heel tastbaar. Maar wat voor mij het hoogtepunt had moeten zijn, de tempel van Artemis op de heuvel, was dan weer een dikke tegenvaller. Die stond vol met kranen, containers en rommel. Er was dus weinig sacraals te voelen daar. Het hoogtepunt van dit bezoek kwam daarentegen uit een heel andere hoek… op onze terugweg naar de uitgang merkte ik uit mijn ooghoek een naderend individu die me heel bekend voorkwam… en daar was Paul! Had ik dit nog niet pas gisteren voorspeld? Het was in ieder geval alweer een blij weerzien en na een kort praatje gingen we ieder weer onze eigen weg, met de belofte dat we elkaar woensdag geheel toevallig terug zouden tegenkomen in Madaba. We doopten hem om tot « Paul van Kiekeboe » (naar analogie de mevrouw die in quasi elk album passeert).
Verder kan ik nog zeggen dat je in Jerash toch al wel meer moet oppassen dat je niet in het ootje genomen wordt. Je wordt er ook om de haverklap aangesproken, wat een verschil met Amman!
Nadat de temperatuur in onze auto terug een respectabel niveau had bereikt van 40 graden(!), vertrokken we richting hapje en drankje, welverdiend zou ik zeggen. We besloten nog een kleine detour te doen om een tip van Koen te volgen: we reden de bergen in naar Tal al-Rumman. Het bleek dé ultieme « Gouden raad van Koenraad ». Een prachtige locatie en heel lekker eten. Bij het binnenkomen werden we compleet omver geblazen door het uitzicht op de omliggende bergen. We kregen een tafel aan het open raam, waardoor er een zalig briesje binnenstreek. Het interieur bestond uit zeer mooi houtwerk en toch waren de prijzen zeer respectabel.
We waren aan de vroege kant, want na ons werd de ene tafel na de andere gevuld met duidelijk zeer gegoede families. Dat bleek ook als we aan de parking onze auto gingen ophalen, we vielen met onze Kia nogal uit de toon. En eten dat die Jordaniërs kunnen, man man, schotels vol, tafels vol eten! Alles in dikke stoofpotten die flamberend aan tafel worden gebracht. En
Ons buikje was ook weer vol, hoewel we qua hoeveelheid eten wel behoorlijk uit de toon vallen en dan moeten we nog « stoempen ». Copieus eten in deze temperaturen is toch niet onze dada.
En dan was het tijd op door te rijden naar onze volgende stip voor 3 dagen: de Dode Zee. Je voelt je oren al kilometers voor aankomst dichtgaan omdat je continu sterk aan het dalen bent en daarnaast zie je de temperatuur nog meer de hoogte ingaan. Aangekomen bij ons resort, na aanmelding bij de security en de hartelijke verwelkoming van « Mister William » (terwijl de boeking wel op mijn naam staat, maar ik had de paspoorten vooraf moeten doorsturen), werden we weer door een hele hele delegatie naar ons appartement begeleid. Een echte aanrader, de appartementsformule hier in de resorts. Directe toegang tot het strand van de Dode Zee en gebruik van de zwembaden voor een redelijke prijs. De appartementen zijn bovendien zeer ruim.
Gauw opfrissen en dan de promenade op richting zee, net op tijd om de prachtige zonsondergang te zien en de laatste drijvers te spotten. Lasse was bovendien dolblij met een prachtig gelegen voetbalveld, net boven het zeeniveau. De pelouse werd duidelijk aangelegd door Tonton Willy. Daarna gaan we nog gauw naar de Mall in de buurt op onze frigo wat te vullen, iets te drinken en iets (heel) klein te eten.
Morgen moeten we op tijd weg voor onze trail, het wordt opnieuw een pittig dagje. Daarna zullen we toch wat rust moeten inbouwen denk ik, want er staan ons nog heel wat avonturen te wachten.
Trips and little stories 