Ik had me voor ons vertrek en bij het plannen van de reis voorgenomen deze keer mijn grenzen serieus te verleggen en dat had ik ook tegen Willem gezegd. Niet tegen de kinderen, want een mens heeft toch nog graag een escape button achter de hand. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een angsthaas eerste klas ben als het over hoogtes en snelheid gaat en alles wat te maken heeft met je leven in andermans handen leggen. Zo heb ik ook behoorlijk wat vliegangst, maar die knop heb ik leren omdraaien, anders kom je niet zo ver natuurlijk.
Wat hier zeker niet op je programma mag ontbreken is een hike in een van de vele wadi’s die het land telt. Wadi betekent letterlijk «rivierdal » in woestijngebied. Uiteraard was het niet de bedoeling gewoon langs een riviertje te gaan wandelen, want in tegenstelling tot mezelf is de rest van het gezin wel in voor een avontuur. Hoe straffer, hoe beter. Ik had dan ook heel erg mijn best gedaan om een organisatie te zoeken die een tocht aanbood met voldoende uitdaging en toch toegankelijk voor -18 jaar. En die vond ik dus toevallig op Facebook in een groep van Jordanië. Altijd wel spannend natuurlijk, want iedereen kan zijn diensten via Facebook aanbieden.
We zouden dus vandaag naar het oosten van de Dhiban regio rijden, in de buurt van Um Al-Rasas naar de Aya vallei, een uitloper van de Mujib. Mahmoud zou ons daar opwachten. Gewoonlijk vertrekken ze vanuit Amman met busjes naar daar, maar dat zou wat zot geweest zijn. Dus besloten we zelf de plek te zoeken en met de auto vanuit ons appartement aan de Dode Zee te vertrekken. De tocht verliep over de bergen, dieper het binnenland in en zou dus toch wel 1,5 uur nemen. De communicatie met Mahmoud verliep via Whatsapp en de man bestookte ons om de 5 min. met de vraag waar we waren. Ik ging ervan uit dat het nogal een zenuwachtig type was, google gaf mij perfect de tijd aan waarop we afgesproken hadden, geen paniek. Maar eens Um al-Rasas gepasseerd begon Google maps serieus te flippen en reden we eigenlijk in rondjes en stond de groep al op ons te wachten.
We zijn uiteindelijk met serieus wat intelligente navigatieskills in de juiste richting geraakt en volgden een aantal kilometer een onverharde, bumpy weg. Ondertussen waren ze ons al komen zoeken en kruisten we Mahmoud in tegenrichting… van een chaotisch begin van de dag gesproken. En daardoor vergeet ik nog te vertellen dat de weg van de zee de bergen in via Madaba prachtig was. De zichten zijn fenomenaal! we reden door kleine dorpjes met boeren (in plaats van koeien zie je kamelen in de “wei” staan) en er zijn best veel nomadische tenten met enkele geiten of schapen op de bergflanken te spotten.
Aangekomen op de plek waar we zouden vertrekken bleek onze groep al naar beneden gebracht te zijn, maar konden we met de 4×4 auto’s van de groepen die nog moesten starten mee naar beneden, uiteraard met een stuk of 10 zittend in of op de laadbak. Op sommige momenten doe je dan toch even je ogen dicht, want de wegen zijn zeer steil en smal naar beneden en de afgronden wel heel diep (niet teveel nadenken, Ilse). Alles verliep nogal chaotisch bij de start, we namen nog gauw een rugzak met wat zonnecrème en een fles water mee en lieten onze gsm wijselijk in de auto. Zelf foto’s of video’s nemen van onze avonturen zat er dus niet in, maar voor alles is er een oplossing.
Benden bij de rivier aangekomen hadden we pas door dat we onze groep moesten bijbenen en nam Mahmoud ons op sleeptouw. Hij ziet er zelf uit alsof hij Kamp Waes heeft gewonnen, dus dat was even pittig, maar het lukte ons om hem bij te houden. Hij spreekt niet zo goed Engels, dus communiceert hij met enkele met losse woorden : ‘fish’, ´push’, ‘jump’,… plots springt hij de rivier en vangt hij voor onze neus niet alleen een krab met zijn blote handen, maar ook een vis die volgens mij bbq waardig was. Bij de krab steekt hij vervolgens voor de grap een (niet brandende) sigaret tussen zijn scharen… hilariteit alom natuurlijk. De sfeer zat er al goed in!
Binnen de kortste keren hadden we onze groep ingehaald en waren we al een paar keer van rotsen de rivier in gesprongen. Het feit dat ik geen tijd had gekregen om na te denken is mijn redding geweest. De knop was omgedraaid. Onze groep bleek te bestaan uit enerzijds Jordaniërs en anderzijds 3 Jordaanse zussen die 20 jaar geleden naar de USA waren verhuisd, vergezeld van een aanzienlijk aantal kinderen. We waren de enige niet-Islamieten in de groep, alle vrouwen en jonge meisjes waren gesluierd en droegen lange broeken en lange mouwen. Maar stuk voor stuk aangenaam gezelschap. Het tempo was nu beduidend lager, gezien de mix in leeftijd en niveau. En dan werden we vervolgens neer gelaten in een kleine kloof via een touw, moesten we ons van watervallen laten afgleiden, springen van rotsen (soms optioneel en extra, hetgeen Mare, Lasse en Willem deden vanop 20 meter hoogte (!) ) en eindigden we met een zipline in het water. Bibi heeft nergens al wandelend een omweg genomen en alles dapper meegedaan. Enkel op het einde moesten we een hoge rots onbeveiligd opklimmen en dat was niet zonder risico. Daar hadden we zomaar beneden kunnen liggen. De tocht was in totaal 4 km en we deden er toch wel een 4-tal uur over. De beelden hieronder zijn voorbeelden, want Mahmoud ging ons gisterenavond de foto’s en de filmpjes die iemand van de begeleiding nam doorsturen. « Als God het belieft » , zei hij. Maar God heeft het duidelijk nog niet gewild. De gepersonaliseerde beelden volgen later nog.
En ook hier weer vergeten we bijna te zeggen dat de omgeving zelf ook alweer prachtig was! Doet denken aan de Grand Canyon, want de rotsen rondom je heen hebben de typische woestijnkleur, maar diegene waar je op loopt zijn spierwit.
Terug boven, na alweer een pittige rit, moeten we nog even wachten op de rest van de groep en mogen we daarna volgen om te gaan lunchen. We worden naar een huis gebracht waar een deel van het gezelschap boven mag plaats nemen op het (overdekt) terras en wij 4 als koningen mee in het salon mogen zitten. We vermoeden dat Mahmoud zeer blij is met ons als Europeanen, ook hier zijn ze op zoek naar diversiteit, en we zien zijn commerciële kant naar boven komen. Hij hoopt uiteraard op een goede review. Thuisgekomen zie ik inderdaad dat op zijn Facebook pagina tot hier toe quasi uitsluitend Arabische reviews staan.
De lunch bestaat uit een kipgerecht met rijst, zeer lekker. Een meevaller voor de kinderen ook, want op weg naar de lunchplek waren ze elkaar aan het plagen met « het zal wel een visje op de bbq zijn » (Lasse tegen Mare) en « neen, het zullen boterhammen met kaas zijn » (Mare tegen Lasse). Klein stresske langs beiden kanten dus, want ze zijn te beleefd om niet eten, zelfs al lusten ze het echt niet. We hebben hier trouwens ook voor het eerst al zittend op de grond gegeten. Hoewel Mahmoud kwam aangesneld met de enige 4 « tafeltjes» die de woning rijk was.
Wat ons opviel was, toen we arriveerden in het huis, het vooral de zeer jongen mannen (lees:tieners) waren die hun matje ogenblikkelijk uitrolden om te bidden.
En dan was het stilaan tijd om ´huiswaarts’ te keren. We nemen afscheid van Mahmoud en zijn groep (toch wel 5 begeleiders in totaal + een 3-tal chauffeurs) en vangen de mooie rit naar de Dode zee aan. Onze schoenen, die we op het dak hadden gezet, waren al quasi droog. De temperatuur bedroeg een 34 graden, doenbaar wel. Maar toen we arriveerden aan de Dode zee liep die weer op tot 40. Tijd voor nog een plonsje in ons zwembad en we eten op het appartement een zelfgemaakte pasta pommodore. Af en toe een eenvoudige pasta kan deugd doen.
Trips and little stories 