We beginnen aan onze laatste volledige dag in Aqaba, er stond nog wel wat op het programma, zoals snorkelen bijvoorbeeld. Maar dat laten we om verschillende redenen vallen. Ten eerste omdat we liever nog een dagje rust nemen om te lezen, te slapen, te zonnen. Ten tweede omdat aan ons resort de snorkel omstandigheden niet optimaal zijn en dat we dan een eind verder moeten rijden. Dan ben je gauw een dikke halve dag weg en aangezien het enkel Mare en ik zouden zijn voor het snorkelen zelf is dat wat zonde. Ten derde omdat we er allemaal nog niet gerust in zijn qua haai gevaar. De incidenten aan de Egyptische kust liggen nog vers in het geheugen en dat is niet zo zot ver hiervandaan.
Willem en ik installeren Mare en Lasse op het strand en gaan zelf met de auto naar de carwash. We moeten de auto morgen inleveren in Amman en er hangt een zeer dikke laag woestijnzand op en binnen is het al niet veel beter. We gaan ook tanken en nog wat proviand inslaan, dan kunnen we in 1 ruk doorrijden en nog maximaal profiteren van een dagje Amman, de stad die ons aan het begin van de reis zo goed bevallen is.
De carwash is uiteraard weer een belevenis. Met 5 mensen tegelijk beginnen ze eraan, maar dat blijkt nu niet per se efficiënter te zijn. Het verhaal van de afnemende schaalopbrengsten dus. Maar we zijn wel tevreden van het resultaat en de service en dat voor slechts 3 JOD (4,13 EUR)! We geven de mannen toch wel wat meer drinkgeld. Bij ons betaal je 5x zoveel en is het niet eens met de hand gedaan én moet je voor de binnenkant nog zelf de mouwen opstropen.
We rijden ook even door naar het zuiden, richting Saoudi-Arabië en de stranden waar er duik-en snorkelcentra gelegen zijn. We zien ook de resorts aan de zuidkust liggen (er is bijv. daar ook een Mövenpick) en zijn blij dat we in Aqaba city verblijven. Hier valt echt niets te zien, er zijn ook geen restaurantjes of barretjes buiten de resorts, zoals bij ons. En we zien ook dat – buiten misschien Berenice Beach dan – voor niet-snorkelaars het ook niet echt aantrekkelijk is. We zijn gerustgesteld. Verder passeren we ook de terminalhaven, waar de we containers van « Evergreen » zien opgestapeld staan.
Aqaba ligt ten noorden van de « golf van Aqaba », een uitlopende arm van de Rode Zee en die « golf » wordt begrensd door Jordanië, Israël (we kijken hier uit op Eilat), Egypte en Saoudi-Arabië. Als je hier een boottocht van 2 uur boekt kan je alle kustlijnen bezoeken. Aqaba was tijdens de Golfoorlog een belangrijke strategische plaats, waarlangs de Amerikanen hun bevoorrading lieten verlopen voor militair materieel (wist Willem mij te vertellen).
We passeren ook een immense afbeelding van de koninklijke familie, die hier wordt aanbeden alsof het goden zijn. Ze komen ook over als de ‘perfect family’ die de stabiliteit verpersoonlijkt. Hoe populair ze zijn kan je merken aan de ingekaderde familiefoto’s die zelfs bij McDonalds hangen, maar ook de autostickers met het hoofd van de koning, de banners met hun beeltenis, foto’s aan huizen, er komt letterlijk geen eind aan. Het koningshuis is hier mogelijks nog populairder dan dat van Engeland (Ik heb trouwens net de biografie verslonden van de hofdame van Prinses Margaret, ideaal leesvoer op vakantie).
De rest van de dag is het dus wat lezen en plonzen, competitie balletjes gooien in zee,… Mare gaat aan de slag met henna en ik krijg van haar een mooie tatoo. we hebben nog getwijfeld om te informeren naar de mogelijkheden om te parasailen, kwestie om ons avontuur in schoonheid af te sluiten. Maar bij het zoeken naar informatie duikt die haai weer op. Ik stoot op een artikel dat verslag brengt van een incident in juli 2021 in Aqaba waar een haai uit het water is gesprongen en de voet van de man aan de parachute heeft weggebeten. Fake news ? Misschien… maar we nemen geen risico en laten het voor wat het is. Het is bovendien bakken en braden en we bereiken net niet de limiet van wat draaglijk is: 43 graden. Ook de mensen hier klagen over de warmte. Toch ligt het strand vol met gesluierde vrouwen. Sommige hebben écht mooie burkini’s aan. Ook hier zijn er trends te ontdekken en ik vind persoonlijk de Nike lijn zeer geslaagd. We zien zo ook een vrouw in zwarte boerka hand in hand met haar man in een witte qamis over de pier flaneren.
We hebben voor vanavond opnieuw gereserveerd in de ‘Red Sea Grill’ naast ons appartement. Het was er zeer lekker en Mare is er nog niet geweest. Bovendien kunnen we dan nog heel lang op het strand blijven hangen en genieten van de zon die ondergaat achter de bergkam waar Eilat op gelegen is.
Het eten is trouwens weer om duimen en vingers af te likken. Willem en ik delen een mixed grill van zeevruchten, Lasse heeft een pasta met zeevruchten en Mare een Steak Tenderloin. De smaken zijn geweldig.
Ik verheug me al op de lange rit van morgen naar Amman, een 350 km terug naar het noorden. We zullen de Dead Sea Highway nemen, die is vlakker en dus met onze kar met weinig power waarschijnlijk sneller, hoewel op papier de weg via Wadi Musa sneller zou moeten zijn. We riskeren wel een paar controles te moeten passeren. Het is een 4-tal uur rijden, maar er valt altijd wel iets te zien of te beleven. Een mooi uitzicht, een ezel of een kudde kamelen die plots voor je auto opduikt of gewoon de mensen langs de weg.
Trips and little stories 