Op zich pijnlijk, tijdens een vakantie zo vroeg op staan. De wekker stond om 6 uur. Maar de adrenaline begint al vroeg te stromen, dat helpt. Vooral Willem en Lasse zijn natuurlijk op hun qui-vive, het is dadelijk een op- en af geloop om alles klaar te leggen en voor te bereiden. Alles loopt goed, Isabelle zorgt op dit niet katholieke uur voor ontbijt… tot Willem zijn zadel nog wat wil bijstellen voor we vertrekken. Er breekt iets af en het is de onmogelijk om het zadel op zijn plaats te houden. Daar sta je dan. Met wat vertraging vertrekken we toch richting Bédoin, in de hoop dat één van de fietsverhuurders/fietsateliers daar ons kan depanneren. Zoniet zal hij toch nog een fiets moeten huren en dat is natuurlijk lastig, niet met je eigen fiets naar boven rijden.
Om 8 uur arriveren we in Bédoin en daar hebben we geluk: de man heeft het juiste stuk liggen om de fiets van Willem te repareren. Terwijl we wachten rijdt Lasse zich al wat warm beneden en merken wij hoe makkelijk het is met iedereen aan de praat te raken. Ze zijn hier allemaal maar voor 1 ding: de berg bedwingen. Iedereen is tegelijk nerveus en gebeten om eraan te beginnen. Alleen is de reden waarom men het doet nogal verschillend, zo leren we. We raken aan de praat met 3 Nederlanders die hetzelfde truitje aanhebben met de foto van een jong kindje en een QR code. Eén van hen is de papa van het kindje Fenna, dat te vroeg gestorven is aan een zeldzame aangeboren aandoening. Ze rijden om geld in te zamelen om onderzoek mogelijk te maken en deze drama’s te voorkomen Daar word je wel even heel stil van en kan je niet anders dan ter plekke doneren, wetende dat je kerngezonde zoon van 14 naast je klaar staat voor zijn afspraak met de 1912 meter hoge berg die je voor je ziet opdoemen.
Eens Willem zijn fiets hersteld is, wordt het écht tijd om te vertrekken. We merken dat er steeds meer fietsers de rit aanvangen en hoe drukker het wordt, des te lastiger, niet in het minst voor de volgwagen. Niet lang daarna kruisen we al dalers en die gaan hard en zie je niet altijd van heel ver komen. Inhalen is niet zonder risico. En hoe langer je wacht, hoe warmer het ook wordt. Akkoord dat je een groot stuk door het bos van Bédoin kan rijden en dat de temperatuur daalt naarmate je stijgt, maar het is hier zo warm deze week dat dat het op de middag boven op de top toch ook een stevige 27 graden is.
De eerste kilometers, voor het echte klimwerk begint, rijden Willem en Lasse nog samen, maar ter hoogte van hotel « Le Guintrand », waar we nog een koffie op het terras drinken en dat ongeveer op km 3 ligt van de beklimming, zien we Lasse al verrassend snel alleen voorbij fietsen. Willem volgt op een respectabele afstand. We drinken vlug onze koffie op en vervolgen onze weg om iets hoger terug te parkeren en hen op te wachten. Voorbijrijden, checken of alles ok is, verderop parkeren en zo telkens weer. Als Lasse gepasseerd is proberen we bij aanvang ook nog op Willem te wachten, maar dat wordt steeds moeilijker. Ze hebben allebei hun live locatie opstaan en het verschil wordt steeds groter. Dat ligt niet zozeer aan Willem, maar eerder aan Lasse, die aan een meer dan stevig tempo naar boven trapt. De afspraak vooraf die ik maakte met Willem was dat we hem lieten begaan en ons vooral zouden concentreren op Lasse. Willem heeft met zijn marathons reeds heel wat ervaring met dit soort (laat ons eerlijk zijn) bovenmenselijke inspanningen. Bovendien heeft Willem een camelbak met 2,5 liter water, Lasse heeft 3 bidons op zak en die moeten aangevuld worden.
Langs het parcours is de samenhorigheid zeer groot. Je ziet ze in alle maten en gewichten passeren, van alle leeftijden en van elke nationaliteit en toch is er geen verschil en is het doel en ook vaak de blik in de ogen hetzelfde. Verbetenheid is misschien nog wel het meest passende. Er is niemand die niet afziet, zelfs niet diegenen die elektrisch rijden. En iedereen apprecieert elke aanmoediging. We zien ook heel veel jongeren en zelfs jonge kinderen.
Eens Lasse Chalet Renard gepasseerd is gaat het snel. We stoppen nog 1 keer om hem te bevoorraden en dan is het een kwestie van ons naar de top reppen om zijn aankomst niet te missen.
Dat het nog zo spannend zou worden, dat was niet te voorzien. Plots stonden we stil in een lange file. De ´boosdoeners’ van dienst waren een stuk of 500 schapen die over de weg gedreven werden. De fietsers konden nog vrij vlot passeren, maar auto’s niet. Eens ze allemaal beslist hadden om daadwerkelijk herder en herdershond verder naar beneden te volgen, waren we toch wel een dikke 10 min verder. Het gaf ons wel de gelegenheid om al rijdend nog een laatste check bij Lasse te doen. Ik dropte oma en opa dicht bij de aankomst af, zodat zij zeker al post konden vatten en ik had de schier onmogelijke taak om een parkeerplaats te zoeken. Dat is uiteindelijk gelukt, hoewel ik eerst noodgedwongen al moest afdalen naar Malauscène en nog teruggedraaid moest geraken. Toen ik bijna terug aan de top kwam had ik geluk. Al lopend naar boven kwam ik net op tijd om apetrots onze zoon boven te zien komen.
« Ik heb nog nooit zoveel afgezien, maar het was leuk afzien », dixit Lasse
En dan was het wachten op Willem. Dat hij het moeilijk zou hebben, daar was ik bijna zeker van. Zijn conditie is op dit moment door omstandigheden niet denderend. Maar dat hij niet zou opgeven, daar was ik vast van overtuigd. 45 minuten na Lasse zag ik hem in de verte opdoemen en stond ik klaar om hem naar de meet te schreeuwen en uiteraard nog wat memorabele foto’s te nemen.
En dan waren vader en zoon verenigd in dezelfde strijd die ze geleverd hadden, zichtbaar blij dat ze dit samen hebben kunnen doen. Opa en oma zijn ook bijna van hun stokje gevallen van trots natuurlijk en waren vooral ook blij dat ze allebei ok waren.
Willem wou graag afdalen, Lasse liever niet. Hij heeft ook geen schijfremmen, wat het sowieso wat riskanter maakt. Ik was daar heel blij om, op de weg naar boven hebben we aantal keer een bijna aanrijding gezien door een wagen die dubbel (!) en tegen hoge snelheid inhaalde en ei zo na een daler meepakte. We spraken af dat we elkaar zouden terugzien in Sault, die afdaling is zowel voor fietsers als volgwagens goed doenbaar en rustiger.
We lunchten in Sault bij « La Promenade ». Deze keer was het wel bijzonder druk in het stadje, de wekelijkse markt was er nog aan de gang.
Tegen de tijd we klaar zijn met eten is iedereen van ons uit op een siësta en rijden we naar onze B&B. Isabelle is op dezelfde markt in Sault vers varkensvlees van hier gaan halen en steekt vanavond de BBQ aan. Top!
Het vlees is goed van smaak, maar wat aangebakken, volgens Isabelle de schuld van de beenhouwer. Daar had ze ook haar eigen favoriet voor de apero gehaald: une cailette. Een soort van terrine met lever en veel kruiden. Dat valt ook zeer in de smaak bij Opa, die ondertussen door Isabelle al plagend omgedoopt is tot « le Générale », maar ze komen voor de rest wel goed overeen. Opa heeft ondertussen al hele conversaties in het Frans, van zijn kant wel met wat haar op, maar dat stoort niet… we lachen hier veel. Er was trouwens nog enige opschudding toen Lasse plots opmerkte dat hij een varken zag naast het huis. Wij dachten natuurlijk dat hij een grapje maakte, maar Isabelle wist meteen waar naartoe (letterlijk). Het bleek het varken van de buren te zijn dat op tijd en stond een stapje in de wereld zet.
De rest van de maaltijd is excellent. Isabelle had een hele hoop tomaten gekregen van haar vriendin. Dus die had ze met veel kruiden geprepareerd op de bbq… delicieus. Ze vertelt ook dat ze hier in de winter quasi al haar maaltijden klaarmaakt in de haard van de living. Als digestif krijgen we zelf opgelegde kersen op ´Eau de vie’. Nu weten we meteen wat die bokalen met kersen in de zon betekenen.
Dat en een goede nachtelijke babbel kunnen we goed gebruiken. We hebben ondertussen te horen gekregen dat Mare terug met hoge koorts naar een ziekenhuis in Kroatië is gebracht. We staan heel de tijd in contact met haar en met de begeleiding en ze worden geholpen door een local van het kamp die tolkt. We hebben ondertussen begrepen dat ze in goede handen is en een infuus met antibiotica krijgt. Ze weten nog steeds niet wat het precies is, maar haar ontstekingswaarden in haar bloed zijn opnieuw erg hoog. Veel zullen we vannacht niet slapen, maar we hebben er vertrouwen in: alles komt altijd goed!
Trips and little stories 