Kleine aanvulling voor gisterenavond is nodig. Er zijn nog 2 grote broers komen opdagen van de kleine ‘gecko’ in onze tent… dus hebben we toch nog een uur jacht gemaakt. Wat hebben we geleerd? Om zo een beest te pakken te krijgen moet je verdomd snel zijn. Ere wie ere toekomt, Lasse was de held van de dag. Hij slaagde erin ze beiden buiten te zwieren, weliswaar met badlakens en al. De rest van de nacht hebben we toch niet zo top geslapen en het lag zeker niet aan se uitstekende kwaliteit van de bedden. Maar daar moet je nu eenmaal rekening mee houden als je in een tent in de wildernis gaat slapen… het had ook zomaar nóg erger gekund.
Het feit dat de wekker ook nog eens op 4h45 afliep was uiteraard ook geen hulp. Met kleine oogjes, maar heel veel goesting stonden we te trappelen om in onze safari jeep te kruipen. Allé ja, dat gold toch voor 3 van ons, Lasse was er nog steeds niet gerust in. En Mare had ook al tiktok’s gevonden van waar het misliep, maar had die gelukkig wijselijk voor zich gehouden.
Na een koffietje in « den bureau », konden we vertrekken. « Opperranger » was onze gids van dienst, hij neemt zijn job heel serieus en we hadden dadelijk door dat we bij hem in goede handen waren. Op naar de ingang van het park dus. Hoewel de Ecolodge grenst aan het park was het toch nog een 5 km rijden tot aan de officiële ingang.
We toeren en cruisen 3,5 uur lang door het park op zoek naar 3 van de 5 ‘big five’ van Sri Lanka: de Aziatische olifant, de lippenbeer en luipaard ( de andere 2 komen later aan bod en moet je in de sfeer van water en oceaan gaan zoeken(. De olifant, dat ging vrij vlotjes… net als je denkt: nu komt het niet meer, staat die plots voor je neus heel schattig te wezen. De andere 2 is helaas nog niet gelukt, de warmte kwam snel op en dat heeft ons parten gespeeld. Maar chapeau voor het team, ze hebben tot een maximum geprobeerd en op een gegeven moment zaten we er zeer kort bij. Met stilgelegde motor hebben we in spanning zitten turen naar het struikgewas. De gidsen konden uit de alarmkreten van de andere dieren namelijk afleiden dat er een luipaard aan het bewegen was… zeer indrukwekkend, alleen bewoog hij niet in onze richting, helaas.
Maar eerlijk is eerlijk… we hebben zeer veel dieren en vogels gezien, het park is prachtig en je hebt ook rechtstreeks toegang tot een stukje strand en Indische oceaan. Daar deden we een welkome tussenstop om te ontbijten op de laadklep van de jeep. Bovendien mogen we ook van geluk spreken dat we die olifant gespot hebben, de gidsen communiceren constant met elkaar en blijkbaar waren we vandaag niet alleen de eerste jeep om hem te ontdekken, maar ook één van de enige.
Vol adrenaline kwamen we terug in ons kamp toe. C zou ons om 11 uur komen ophalen om verder de bergen in te trekken. Onze volgende stop is Ella, op 1040 meter en met een echte oerwoud vegetatie. Onderweg stoppen we nog even aan een waterval, drinken we iets op een terras met ´amazing view’, leren we hoe rijst wordt geteeld en verbouwd en landen we aan ons hotelletje voor de komende 2 nachten.
Hoe C is boven geraakt is me nog altijd een raadsel, het is hier pittig bergop en zeer smal. En om nu te zeggen dat hij met een goed trekkende motor rondrijdt is er zwaar over. Het is al een wonder dat we in Ella geraakt zijn. Dus vanavond trekken we onze plan om in het stadje iets te gaan eten en geven we hem vrijaf. Morgen zal hij ons brengen naar de start van de hike voor Little Adam’s peak, lipton’s seat & Nine Arch Bridge. De rest van de namiddag is het relax op het waanzinnig mooi terras van ons hotel. We hebben van hieruit ook zicht op watervallen, deze keer zonder toeristen.
Na een powernap/goede douche zijn we klaar voor het avonduitstapje. We gaan te voet naar het stadje, hetgeen een 15 minuutjes van ons verblijf is. Maar niet evident zo langs de kant van de weg stappen hier. Je bent heel de tijd verward door het links rijden en bovendien vlammen ze hier door en 3 dubbelen ze op een zeer onorthodoxe manier.
Ella is een typisch backpackers stadje, vol leven eens de zon onder gaat. De restaurants en bars hebben zich hier duidelijk aan het doelpubliek aangepast. Focus op healthy food, fancy cocktails en traditionele gerechten met een twist. We komen terecht in Chill Café, onze ober probeert Frans tegen ons te spreken, eens hij begrepen heeft dat we van België zijn. We voelen ons weer goed in de watten gelegd en het eten was dik in orde. Elke dag ontdekken we hier wel weer iets nieuws dat we zeker thuis ook zullen uitproberen. Deze keer waren het pikante gebrande pinda’s met chili en onion rings.
In het donker terug naar het hotel stappen durven we echt niet, de wegen zijn hier niet verlicht. Een tuk-tuk brengt ons terug, dat is ook nog een hele belevenis zo met z’n 4 achterin. Wonderbaarlijk, maar het lukt de man om ons boven te krijgen.
Nog even de was klaar leggen voor morgenochtend. Onze gastvrouw bood aan om die morgen te doen. Niet dat we al zo veel verzameld hebben, maar dit hotel is een soort Homestay en onze gastvrouw en gastheer zijn zo gedienstig en lief en doen zo hun best, Je gunt ze echt wel dat beetje extra inkomen.
Trips and little stories 