Where to begin? Het gaat hier bij momenten in een sneltreinvaart. We wisselen bewust wat meer rustige dagen af met een goed gevuld programma. Vandaag zat het wat tussen de 2. Aangezien we voorlopig hier alleen in ons (eerder kleinschalig) hotel zijn, profiteren we ervan om in de voormiddag wat te lezen op het geweldige balkon hier. We ontbijten op ons gemak buiten op het terras. Deze villa is echt zo mooi! En ze zijn hier zeer vriendelijk, daar niet van. Maar nogmaals wordt het ons duidelijk dat arbeid hier zeer goedkoop is. Ik tel 4 personen voor 4 gasten.
Iets voor de middag vertrekken we te voet naar Kandy city. Dat is hier eerder ongebruikelijk, de meeste mensen laten zich voor een boogscheut per tuk tuk vervoeren. Voor mezelf is wandelen door een onbekende stad, een beetje verdwalen, de ogen de kost geven en zelf ontdekken nog steeds een belangrijk element dat de reis compleet maakt. We worden dan ook meerdere malen aangesproken door tuk tuk drivers, maar een simpele « no, thank you » volstaat dan, het is nu niet dat ze opdringerig zijn. Maar we komen hier in de woonwijk ook een lieve oude man tegen die al van ver roept dat hij « Portugees » is en hier al 25 jaar blijkt te wonen.
We wandelen langs het meer om daar aan de kant een schildpad te ontdekken, die plots ook lijkt vergezeld te zijn door een paar watervaranen. Dat zit hier samen wat gezellig te wezen, vlak voor een bushalte waar kinderen en omaatjes rustig staan te wachten. Op zich blijken ze niet gevaarlijk te zijn als ze zich niet bedreigd voelen, maar ze bijten wel en zijn giftig.
We passeren ook de ‘Tempel van de Tand’, een zwaar beveiligde indrukwekkende site. Hier was vroeger ook het koninklijk paleis. Maar dat laten we voor vanavond, want dan gaan we om half 7 kijken naar de ceremonie van de tand die 3 keer per dag doorgaat. In het koninklijk badhuis kan je wel vrij in en uit lopen.
Aan het einde van het rustige meer sta je plots in een drukke, stinkende en chaotische stad. Kandy is ooit de hoofdstad geweest, telt nu 112.000 inwoners en ik vermoed net zoveel of zelfs meer voertuigen die zich door de stad trachten te murwen. De wegen zijn breed, de voetpaden te smal om de grote mensenmassa te slikken. Oversteken is op gevaar van eigen leven, tenzij je kilometers loopt om toch een verkeerslicht te vinden. En als het groen wordt om over te steken zorg je er best voor dat je de Olympische tijd van de 50 m sprint tracht te evenaren of ze rijden er al terug je hielen af. In vergelijking met dit hier was Amman vorig jaar een walk in the park.
We besluiten om even de koelte op te zoeken (het is hier momenteel ook 30 graden) en uit de uitlaatgassen te gaan en belanden in een thee bar. De special of the day is niet één of andere theedegustatie maar ‘1 buy, 1 free pizza’ tot groot plezier van Mare en Lasse die altijd honger hebben als er pizza is. De eigenaar vraagt of hij een foto van ons mag nemen als hij de pizza serveert. Een paar uur later prijken we op zijn Facebook account als de ‘Happy customers from Belgium’. GDPR is hier nog niet doorgedrongen, maar als we hem daar een plezier mee kunnen doen…
We bellen C dat we hierna een beklimming willen doen naar Sri Maha Bodhi Maha Viharaya, de tempel met het gigantische boeddhabeeld dat hoog boven de stad uittorent. Dat is slechts 20 min stappen, maar uiteraard zeer steil. Nog voor we aan onze eigenlijke klim beginnen stopt hij al naast ons met zijn busje en moeten we alle moeite van de wereld doen om hem te overtuigen dat het ok is voor ons om te stappen. Hij zal ons dan boven opwachten.
Op weg naar boven komen we een 20-tal giechelende en goedlachse middelbare schoolmeisjes tegen, ze blijken op weg te zijn naar hun weeshuis halfweg de berg. Dat was even toch confronterend.
We kopen bloemen, laten onze schoenen achter op de top en zijn klaar om onze eerste tempel hier te betreden. De bloemen leggen we bij het boeddhabeeld beneden, we staan even stil bij alles en iedereen dat ons dierbaar is en dan gaan we de trappen op die uitkomen achter het hoofd van de grote boeddha (die meer dan 26 m hoog is) en waar je een mooi uitzicht hebt over de stad. We zijn het er allemaal over eens dat dit toch wel het hoogtepunt van Kandy is.
We zijn ondertussen nogal plakkerig, dat heeft boeddha alvast niet kunnen verhinderen en gaan ons even terug opfrissen in het hotel, om dan gauw naar de Kandy dansshow te gaan. C heeft voor ons vooraf kaarten gefixt. Het is een ´must see’ hier in Kandy, dus reppen we ons vol spanning naar de plaatselijke stadsschouwburg want we weten echt niet wat we mogen verwachten. Aangekomen merken we dat het spektakel wat het midden houdt tussen een cinemake doen (want ze komen rond met chips, popcorn en drankjes) en een soort operette, want je krijgt een beduimeld programma in je handen.
Een uur lang is het absoluut vermaak met traditionele dans, zang, acrobatiek, circus, vuurspuwers én vuurlopers … allemaal in prachtige traditionele klederdracht.
Op het einde vragen ze iedereen naar voor te komen, ook op het podium om naar de vuur lopers te kijken en daar liep het even mis. Alles verloopt wat hectisch en er wordt wat gedrumd. Plots horen we naast ons een slag. Blijkt dat er een Franse dame van het podium was gevallen… het leek al bij al nog mee te vallen, maar dat had heel wat dramatischer kunnen aflopen… maar ondertussen ging de show gewoon verder.
De Tempel van de Tand is vlak naast het cultureel centrum, dus na de show konden we dadelijk doorwandelen. Ondertussen was het gouden uurtje aangebroken en werden de camera’s boven gehaald om de prachtige boeddha op beeld te vereeuwigen.
We worden door C door de Security geloodst en bij de ticketing (waar een lange rij staat) neemt hij ons geld en verdwijnt er spoorslags mee, om dan binnen de 2 minuten terug te verschijnen met tickets in de aanslag. Hoe doet hij het, hoe doe hij het. Op blote voeten ondertussen, met een mandje vol bloemen betreden we de tempel, uiteraard van een heel ander kaliber dan die van vanmiddag.
We gaan de trap op om klaar te staan voor de ceremonie. Die bestaat eruit dat een schrijn met de reliek van de hoektand van Boeddha (echt of niet echt, dat maakt in religie niet veel uit) 3 x per dag te voorschijn wordt gehaald. Ondertussen staan er rijen mensen aan te schuiven om aan het altaar waar het schrijn bewaard wordt te passeren. Op zich dus niet veel verschillend met pakweg wat in Napels gedaan wordt met het ‘wonder van de heilige San Gennaro’. Het wordt er aardig druk, meer en meer mensen komen nog toe om bloemen voor het altaar te leggen. En dan gebeurt het, de deur gaat open, de massa begint zich te verplaatsen naar rechts en naar achter. Je moet moeite doen op je recht te houden… dus van het spektakel zelf heb ik althans niets gezien. Lasse en Willem zijn wat groter en hebben een halve foto kunnen nemen… maar wat er nu precies gebeurd is… geen idee… en dan is het voorbij en kunnen we rustig de rest van de tempel verkennen, die prachtig gedecoreerd is en vol goud zit.
Waar we het allemaal over eens zijn, is dat – zonder ons vooraf zwaar te verdiepen in het boeddhisme – de essentie zeer duidelijk over gebracht wordt in alles. Dat mensen met een boeddhistisch geloof zo arm als wat kunnen zijn, maar zeer rijk in hun hart. En dat dit geloof open is voor iedereen, ook voor niet-gelovigen.
We zakken daarna terug af naar het rooftop restaurant van gisteren en worden hartelijk ontvangen door de Britse eigenaar die het top vindt dat we 2 times in a row bij hem komen. Onze tafel staat klaar. Never change a winning team, wat goed is, is goed (ook altijd rekening houden met het risico op darmproblemen). Daarenboven wordt je de tweede dag altijd nog wat meer in de watten gelegd.
Trips and little stories 