Beeld je in: er staan een Duitser en een Jamaicaan aan de bar iets te bestellen. Zegt de Jamaicaan:”bij ons gaat alles 5 keer trager dan op een ander”. Maar sinds ik met een Singalese ben getrouwd weet ik dat het hier nog 10 x erger is… ik ben het ondertussen al gewoon”. En hij heeft vrees ik 100% gelijk. Zeker hier aan de kust, waar het het hele jaar door 30 + graden warm is, wordt er nooit gestapt, altijd gesloft. Een menukaart brengen: 20 min. Drank brengen: 30 min. Eten: daar wacht je los meer dan een uur op. Ons stoort het niet zo, we zijn op vakantie en je kan er tenslotte rekening mee houden. Maar je ziet rond je andere toeristen hiervan de muren oplopen. Hilarisch en soms plaatsvervangende schaamte tegelijk. Het is echt niet vanuit slechte wil, het is van niet beter kunnen ook. Maar wat zeker in het voordeel pleit: het eten is hier overheerlijk! Vooral alles vanuit de zee is om duimen en vingers af te likken. Koken kunnen ze zeker wel.
Dus dat is wat we de laatste dagen hebben gedaan: mee lui geweest, lekker gegeten, een pintje, cocktail of verse sapjes gedronken… en veel gelezen. Mare is begonnen aan boek 5. Ze zit er bijna doorheen. Én we hebben de twee belangrijkste en beslissende etappes in de Tour op een groot televisiescherm kunnen volgen.
Dat we hier alleen zijn is veel gezegd, maar rustig is het hier zeker. We zitten aan het meest rustige strand van de Oostkust, een heel eind van de grote kuststad Trincomalee. Er is hier dan ook niet veel te vinden. 1 avond kook ik zelf maar was de olie nog vergeten en had ook nog graag gemalen kaas gescoord. We nemen een tuk tuk naar de dichtstbijzijnde “supermarkt”. Onze driver is een Tamil, die ook van Jamaica lijkt te komen. Hij rijdt op blote voeten, we liggen alle drie 10 min plat van het lachen als er plots een koe over de haag springt (het was inderdaad een gek zicht – situatiehumor) en hij rijdt bijna rechtstreeks de winkel van een vrouw binnen die in Bokrijk niet zou mistaan. Onnodig te zeggen dat ze geen gemalen kaas hebben. Olie wel, we nemen ook nog servetten mee om als keukenrol dienst te doen. Voor de kaas stelt hij voor nog eens een paar km verder te rijden, maar we houden het voor bekeken. Meer dan wat schellen Ziz kaas zal er toch niet inzitten. Dat was zowat het meest spannende dat we beleefden in 2 dagen. Buiten het feit dat we af en toe opgeschrikt worden door een verdwaalde koe op het strand.
Dus… vonden we het vandaag tijd om nog eens in actie te schieten. Om 5h10 ging onze wekker. We werden met de motorboot voor ons hotel opgepikt. Het is hier al hetzelfde. Het boot verhuurbedrijf is letterlijk 50 m verder op het strand. En dan is het onder een mooie zonsopgang richting dolfijnen. De man zei ons gisteren dat we 100% zeker dolfijnen zullen spotten, voor walvissen is het niet het moment in deze regio. We appreciëren de man zijn eerlijkheid. We krijgen de trip aan goede prijs en na de dolfijnen gaan ze met ons naar een koraalrif om te snorkelen.
De zee was vanochtend heel onstuimig, een echte held ben ik hier niet in. De kinderen herinneren zich nog levendig de boottocht met een speedboot in Turkije waar ik van pure schrik op de poep van de kapitein sloeg. Ook hier ging bij momenten onze voorsteven enkele meters de lucht in om met een klap terug neer te komen. Maar eens de eerste dolfijnen opduiken, is de schrik gauw weg. Ze springen bijna in onze boot. Heel indrukwekkend om te zien, zo mooi in de glinstering van het water en mooi synchroon springend en zwemmend. Na een 45 min en ettelijke scholen dolfijnen later, maakt onze boot rechtsomkeer. Echter, niet op volle kracht. Onze kapitein roept iets naar een naburige boot die dichterbij komt om een stuk visdraad toe te werpen. Hiermee gaat hij wat prutsen aan zijn motor. Just our luck, ondertussen geen andere boot meer te zien in de weide omtrek… we zien ons al een aantal uur doelloos ronddobberen alleen in een onmetelijke zee… maar onderschat nooit een singalese bootsman… hij laat ons nog wat highlights lans de kuststreek zien en dan is het terug volle petrol vooruit. We worden na een kleine pauze terug opgehaald voor het snorkelen. Nog even was het dikke paniek, Willem had zijn gsm in de rits van zijn reddingsvest gelaten. We waren niet geheel zeker of we voor deel 2 dezelfde boot/begeleider zouden hebben. Maar het geluk was aan onze zijde. 40 min later was hij terug bereikbaar… het was bijna een “Oh no, seconds before disaster”.
De golven zijn zeer wild en het water wat troebel op dit moment. We zien wat mooie exemplaren voorbij zwemmen, maar de pracht en praal zoals op de foto’s hier vinden we niet terug. Maar wel een leuk uitstapje al bij al.
En om 11 uur zetten we al terug voet aan wal, zodat we nog een hele dag hebben op na te genieten en een middagdutje te doen. Bij de lunch is er een Hollandse familie geland met 4 kleine kinderen die duidelijk nog moeten ontdekken hoe het hier werkt en dat “ik heb honger” roepen en met mes en vork op tafel kloppen geen signaal is voor onze kok hier om een versnelling hoger te gaan. We gaan ons vanavond nog amuseren. Voor ons heeft hij al de beste tafel gereserveerd om 19h30 voor onze schotel met schaaldieren. Een glimlach, dank u en een degelijke fooi helpen wel.
Trips and little stories 