Gisteren lieten we de kust even voor wat het is en verhuisden we terug naar het binnenland, naar de meest noordelijke plek waar we tijdens deze trip zullen komen: Anuradhapura. We hebben er aardig lang over gedaan om de naam van deze stad te onthouden en juist te schrijven.
Het was een blij weerzien met C, hij was die ochtend met de bus van Colombo (waar hij woont) gekomen. Zijn ‘van’ was de hele tijd op de parking van het resort blijven staan, hij was al om 4 uur vanochtend vertrokken om om 12 uur ´s middags in Nilaveli aan te komen. Hij gebruikt de staatsbussen, dat gaat bijzonder traag en het is ook een slordige 279 km. Toen hij 4 dagen geleden naar huis vertrokken was, kwam hij pas om middernacht thuis. De motor van de bus had het onderweg begeven en was voor herstelling binnengegaan met alle reizigers aan boord. De herstelling had 1 uur geduurd.
Hij wou ons absoluut ook nog een Hindoeïstische tempel laten zien, dus stopten we in Trincomalee aan het ´Dutch Fort’ dat ´Thirukoneswaram Kovil’ herbergt. Die tempel hadden we een dag eerder al vanaf de boot opgemerkt, hoog op de rotsen. Qua fauna verraste de weg ernaar toe ons met grote kudden hertjes. Waar ze bij ons bij de minste toenadering wegvluchten, leven ze hier als tamme dieren aan de kant van de weg. In het ´echt’ en van zo dichtbij valt het des te meer op dat het prachtige dieren zijn.
De tempel zelf is ook best indrukwekkend. Het verschil met de boeddhistische tempel zit hem voor mij vooral in de kleuren, die spatten van het scherm. In het Boeddhisme houden de meer neutrale kleuren de boventoon. Het komt wat schreeuwerig over, ik ben persoonlijk meer voor de eenvoudige stijl. Maar ook hier leren we weer veel bij qua gebruiken en rites. Zo komen vrouwen die zwanger willen worden naar de tempel, kopen een houten bakje dat een wiegje moet voorstellen en hangen dit op aan de bomen bij de tempel. Vervolgens slaan ze een kokosnoot stuk op een steen, zodat de melk eruit kan lopen. Daarna zijn ze klaar om kinderen te baren. Bij boeddhistische tempels is het gebruik van kokosnoten voor het offeren net weer uitgesloten. De omgeving van de tempel is echt wel prachtig, zo uitkijkend over de zee.
Nog een ritje door de stad en daarna is het en route naar Anuradhapura voor de volgende 2 dagen, waar het verschroeiend warm is. We stoppen nog even bij Mihintale, een bedevaartsoord op een berg, maar die gaan we even skippen: te warm, te moe en het zwembad van ons volgend hotel lonkt.
We bespreken met C hoe we het morgen zullen aanpakken. Anuradhapura’s grootste troef is de oude stad, met zijn vele tempels en restanten van een ver verleden als eerste hoofdstad van Sri Lanka. Wil je de meest belangrijke dingen meekrijgen, is het quasi onmogelijk om alles te voet op 1 dag te doen. 2 dagen is voor ons teveel van het goede. Ik was dus op zoek gegaan naar een andere formule en hierdoor bij de fiets uitgekomen. Ons hotel verhuurt ook fietsen, maar ik had geen zicht op de kwaliteit (we hadden al eens aan de lijve ondervonden dat remmen niet altijd even belangrijk zijn hier) en we zitten wat meer afgelegen van de site wat maakt dat we een stuk door de nieuwe stad moeten en dat is pure kamikaze. Na wat googelen kwam ik bij een fietsverhuurder uit die goede reviews had qua fiets materiaal en die bovendien op 1 minuut van de ticket office gelegen is. C stelde voor om nog even te passeren daar om zeker te zijn van de beschikbaarheid en om de kwaliteit alvast te testen. Hijzelf had sinds corona geen adresje meer van fietsverhuur en was gelukkig als een kind dat hij deze via ons vond, want de ligging was inderdaad perfect en de fietsen (van Japanse makelij) comfortabel. Het enige bizarre is dat de bubbel plastiek van bij de levering nog rond de stangen hangt. Dat zal wel met doorverkoopwaarde te maken hebben of zo. Lasse en Willem kozen voor het type mountainbike, Mare en ik voor een stadsfiets. C wou ons eerst met zijn busje volgen, maar zwichtte uiteindelijk toch ook voor de fiets. Dat stemde mij al meer gerust, want tussen ons gezegd en gezwegen, ik zag hem ons al overal op de hielen volgen, luid claxonnerend en halsbrekende toeren uithalen om ervoor te zorgen dat wij veilig kunnen rondtoeren, zich niets aantrekkend van de andere weggebruikers. Anderzijds weten we ook niet of hij überhaupt goed kan fietsen, dus dat kon ook nog stevig tegenvallen. Afwachten tot morgen dus.
In het hotel aangekomen is het plonzen en douchen en ook eten doen we ter plekke. Het hotel heeft een gezellig restaurant met goede commentaren, dus gaan we het niet verder zoeken. We leggen naar goede gewoonte nog gezellig een kaartje en we worden allen met de dag competitiever.
En dan was het vanmorgen de fiets op. Lasse zei dat hij C er wel eens zou afrijden. Maar die bleek echt wel goed op de fiets te zitten en trapte ook stevig door. Hij zegt dat hij thuis 1 fiets heeft voor het hele gezin. We kopen tickets en beginnen onze tocht langs stoepa’s, bassins, tempels, ruines van monnikenscholen en koninklijke verblijven. Anuradhapura is een pelgrimsoord, het is vandaag zaterdag en dus zien we volle bussen met gezinnen toestromen die op bedevaart komen. Volgens C komen ze soms al van zeer ver. Elk gezin of groep neemt ook zijn plaatselijke monnik mee om mee te bidden. We zien ook voor het eerst kind-monniken, ze zijn 7 à 8 jaar. Boeddha beslist over je leven, ook over het feit dat je monnik wordt. We komen maar weinig toeristen tegen en worden ondergedompeld in het praktiserend geloof van de Singhalesen, hetgeen een hele belevenis is. Onze kaken zullen op het einde van de dag pijn doen van het lachen naar de mensen. Iedereen begroet ons, zwaait naar ons, lacht naar ons.
Het is ondertussen behoorlijk warm, het fietsen brengt door de wind wat verkoeling, maar de trappen naar een tempel en de tegels eromheen zijn ondertussen oververhit en die moet je op je blote voeten doen. Bovendien is een aap er met ons water vandoor, die stak als bidon op Willem zijn fiets, we vinden de restanten een eindje verder. Het beest is er zelfs in geslaagd om de dop eraf te krijgen. Eerder waren we ook net op tijd terug om te verhinderen dat ze er met onze schoenen vandoor gingen. Ze lagen al her en der verspreid. Op heterdaad betrapt!
We verkoelen ons even bij een cafeetje dat niet meer is dan een tent. De eigenaar en zijn vrouw zijn superlief en we vragen hen om roti te maken voor ons. Dat is een soort pannenkoek van stevig deeg, gemaakt op een houtvuur. We kiezen als vulling banaan en honing en eentje met kokos.
Dat blijkt zo veel te zijn en we zijn nog steeds het Sri Lankaans ontbijt aan het verteren, dat we een doggybag vragen (we krijgen hiervoor een stuk krantenpapier) om vervolgens hiermee de straat over te steken en het te schenken aan een vrouw (die zo mager is, dat kan niet gezond zijn) en haar man. Ze zitten hier om de mensen te entertainen met een afgetraind aapje, een Python en Cobra. Volgens C zijn ze zeer arm en hebben ze zelfs geen dak boven hun hoofd. Mare wil al heel de reis een aap vastpakken, maar zo in het wild kan je dat onmogelijk riskeren. Dus dan maar de ´circusmanier’ zullen we maar zeggen. We krijgen erbovenop nog een demonstratie slangen bezweren en laten de mensen achter met genoeg geld om de komende week goed te eten.
Ondertussen horen we van C dat er in het dorp een hele buzz rondgaat over het feit dat de President op komst zou zijn om de site vandaag te bezoeken. Dat wil weer lukken. Eerder hadden we al het genoegen om te eten naast een belangrijke minister, de berg op te klimmen met de belangrijkste monnik van het land en nu dit? Waar gaat dit eindigen? Boeddha himself?
We hebben een prachtige dag, rijden bijna 10 km rond met de fiets en nemen mooie en serene herinneringen mee. Tegen half 3 ronden we af met een bezoek aan ‘Jaya Sri Maha Bodhi’, de heilige boom. Dit blijkt de apotheose van de pelgrimstocht te zijn, want hier is het echt over de koppen lopen.
We leveren onze fietsen terug in bij onze brave verhuurder. Ik beloof hem een goede review te schrijven, waardoor plots zijn aller schattigste zoontje met een tros bananen van eigen kweek komt aanzetten. Kinderen zijn hier altijd mooi en die glimlach doet ieders hart smelten. Het is ook duidelijk dat kinderen hier heel belangrijk zijn. Je ziet hier echt veel mooie gezinnen rondlopen die er werkelijk gelukkig uitzien. En de kinderen zelf zijn altijd vriendelijk, gedisciplineerd en beleefd. We zijn hier al wel wat andere exemplaren van andere origine tegengekomen moet ik zeggen. We kunnen nog wat leren van deze mooie ingesteldheid.
De rest van de middag komen we wat bij in het hotel. Morgen weer een nieuwe spannende dag.
Trips and little stories 