Marokko, Albanië, Schotland?

Niets van dat alles… hoewel al deze bestemmingen wel de revue zijn gepasseerd. Vanuit het gegeven dat ik de gewoonte heb onze vakanties zelf van A tot Z te plannen en dit – met de formule van dit jaar – niet kon, kreeg ik het in de plaats van de mensen van het reisbureau zelf op mijn heupen van onze besluiteloosheid.

Ik moet misschien beginnen bij het begin en vertellen wat precies de plannen zijn. Aangezien Lasse recent volledig de kaart van het wielrennen heeft getrokken en hij in deze periode midden in het koersseizoen zit, is 2 à 3 weken zonder fietskilometers niet gewenst. De optie huisje in het noorden van Portugal (dan kon Lasse elke ochtend zijn training afhaspelen), gecombineerd met een citytrip in Madrid werd dan weer tamelijk kordaat afgeschoten door Mare wegens « te passief ». Vandaar het compromis van de fietsvakantie, bleef enkel nog de bestemming als heikel punt over. Marokko was ideaal geweest, prachtig land en cruisen door de Atlas, het zei ons allemaal wel iets. Maar uiteraard sterk afgeraden in de maanden juli en augustus. Marrakesh schuiven we dus door naar de herfstvakantie eventueel. Albanië dan. We zijn al in Montenegro geweest, zeker de moeite daar. Maar de routes waar je tot bijna 2000 meter moet klimmen zou een mooie uitdaging geweest zijn voor de mannen in huis, maar voor mezelf en Mare een ware domper op de feestvreugde. Schotland dan. Mooie natuur van het type dat we nog niet vaak zagen, maar o.a. het weer (potentieel meer van hetzelfde als in België, dus elke dag regen) heeft ons op het laatste moment alsnog doen switchen naar … Slovenië. Ook niet vlak uiteraard, maar veel afwisseling en flexibiliteit in de route én de garantie op goed weer: de beslissing was gevallen (na weken twijfelen en onderhandelen). 11 dagen ter plekke, 9 fietsdagen van de Julische Alpen tot de Adratische kust, tussen de 45 en 60 km per dag. Ikzelf op e-bike, Mare en Lasse met hybride fiets en Willem met zijn eigen gravelbike. We gaan voornamelijk over onverharde paden.

Spannend! Zeker en vast ook door het feit dat ik het gevoel heb totaal niet voorbereid te zijn, alles werd geregeld door de absolute topservice (tot nu toe toch) van SNP Natuurreizen. Maar ook door de aard van de reis: zal dit ons bevallen? Wat met het verschil in niveau: de helft van het gezin neemt « gellekes » mee voor topprestaties, de andere helft bekijkt het als iets recreatief en ziet de kabbelende beekjes en de mooie picknickplaatsen al zitten. Het is in ieder geval een serieuze « gezinsteambuilding » , dus ook : benieuwd! In ieder geval zal ik me niet al te veel zorgen moeten maken over de vakantiekilo’s als we ‘s avonds ons voeten onder tafel steken. Of ik nog de fut zal hebben om elke dag onze avonturen neer te pennen, dát gaan we nog moeten afwachten.

In één ruk naar Slovenië is doenbaar, maar het is vakantie, dus maken we nog een tussenstop in Beieren, meer bepaald in Landshut. Vooraf nog nooit van gehoord, maar het blijkt een zeer charmant stadje te zijn aan de Isar. De huizen hebben allemaal een suikerspin kleur en door het goede weer heerst er een fijne ambiance.

Ons hotel (Amalia Boutique hotel) is een mooi gerestaureerd gebouw (het oude postkantoor) aan het water. De oorspronkelijke elementen werden behouden, hetgeen een mooie mix tussen oud en nieuw geeft.

Eten doen we bij een Italiaans restaurant in de ‘Altstadt’, waar de pizza’s echt wel er los over gaan qua grootte.

Teruggekomen in het hotel hebben we nog een kleine intermezzo als we pas in ons bed liggen. We hebben twee 2-pers kamers, de kinderen liggen 1 verdieping lager. net in dromenland krijgen we telefoon van Mare dat er iemand hun kamer was binnengekomen (weliswaar ook direct weer vertrokken). Onverklaarbaar, want de deur was dicht en het is een kaartsysteem om open te maken. Na wat commotie, een passage aan de receptie en een herverdeling van de kamers kunnen we terug gaan slapen. Dat komt er natuurlijk van als je in de auto onderweg luistert naar Podcasts van ´De Volksjury’.

Als we onze weg na het ontbijt verder zetten naar onze eerste bestemming in Slovenië, Bled passeren we het ene mooie dorpje na het andere. We kunnen ons niet bedwingen en stoppen net voor we Oostenrijk induiken voor een koffie op het plein van Burg zur Burghausen, waar men niet zuinig is op de wijn en de prijzen voor een degelijke maaltijd 1/3 minder zijn dan vorige week op de wei van Werchter én waar er aan de lopende band getrouwd wordt.

Slovenië binnenrijden doen we ook deze keer langs de bergpas, aan de grensovergang slibt het nogal samen en riskeer je behoorlijk lang in de file te staan, dat geldt voor beide richtingen. Dat was ook zo als we naar Montenegro reden en op de terugweg van Kroatië naar Gasthuisberg was dat het moment dat de ambulance zijn zwaailichten aanstak om 2 uur file te vermijden. De klim naar boven is best wel pittig (18%) maar als de aftandse VW Passat (bouwjaar 1994?) die de hele weg zwarte domp braakt boven geraakt, dan wij zeker ook.