Zaaaalig geslapen, zeer goede bedden in skofja. Een echte aanrader hotel Loka. Zo vriendelijk, alles perfect in orde én verse eieren van eigen kippen naar wens klaargemaakt.
We verlaten Skofja via de oude stad, op naar de hoofdstad! Maar niet zonder nog een stevige rit te trotseren met klim van maar liefst 10 km. We zijn al goed voorbereid op wat komen gaat (lees: Mare en ik kunnen de signalen die Willem en Lasse uitsturen al beter”lezen”). We weten wat ons te wachten staat, goed doseren is de boodschap en eten en drinken wanneer de gids het zegt. Dat is best wel moeilijk, want eigenlijk heb je nog niet zo gek lang geleden ontbeten, honger heb je in de verste verte niet. Maar dan sta je daar plots langs de kant van de weg een rijstkoek binnen te stuwen om een hongerklop en lege benen te vermijden.
Het is 37 km in totaal. Buiten die 10 km is het parcours best wel te doen (buiten de gravel afdaling van ook nog eens 10K dwars door het bos). We gokken erop dat we een 2u en 15 min zullen bezig zijn met de klim. Maar dat was buiten Mare gerekend. Ongelooflijk hoe ze haar eigen tempo zoekt, gestaag naar boven met relatief weinig rustpunten. Er is niets wat zij niet kan op karakter en met het “koppeke”.
Dus… voor we het weten zijn we aan de laatste 17 km bezig en dus aan de afdaling. Die gaat dan weer minder vlot dan voorzien, want een gravelpad dat op sommige plaatsen zeer steil naar beneden loopt en met diepe groeven door het uitvloeien. Best wel tricky en het vraagt veel focus. Lasse rijdt ook hier altijd voorop, hij voelt zich duidelijk als een vis in het water op dit soort paden. Plots zien we een reebok vlak voor zijn wiel wegspringen (ongelooflijk hoe hoog ze gaan in hun vlucht). Gelukkig geen ongelukken, Lasse komt er met de schrik van af. Wel jammer dat we dit niet op camera hebben.
Wanneer we onze klim begonnen, aan de voet van de col kwamen we nog steeds vriendelijke en zwaaiende mensen tegen. De boeren tijdens de klim: idem. Maar bij het afdalen en hoe meer we de stad naderen, hoe minder hartelijk de mensen ( en vooral de vrouwen) werden. We zien meermaals kamikaze pilotes in hun auto vloeken omdat ze wat moeten inhouden voor fietsers. Ik ben daar hyper gevoelig voor en zie de bui al hangen…
We komen in eerste instantie dus echt goed op tijd aan in Ljubljana, een meevaller dus. De eerste indruk van de stad als we langs het Tivoli Park binnenrijden? Proper en netjes (zoals alles wat we in Slovenië al gezien hebben) en een aangename ambiance. Ook ons hotel ziet er veelbelovend uit. Tot we aan de receptie staan (ik zie vanuit een ooghoek onze bagage al staan) en blijkt dat ze onze reservatie niet terugvinden. Domper op de feestvreugde als je daar helemaal bezweet staat, snakkend naar een douche. Het slaat zelfs om in ergernis als de « verantwoordelijke » er wordt bijgeroepen en die botweg zegt dat ze op geen enkel manier ons kan helpen, ook als staan we daar met een nota bene uitgeprinte versie van ons reisoverzicht. We bellen het reisbureau die het gaan uitzoeken en dan worden we daar aan ons lot overgelaten. Niet : zet je even, kunnen we al iets aanbieden om te drinken. Empathie is duidelijk niet voor haar weggelegd. Haar 2 stagiairs staan er met plaatsvervangende schaamte op te kijken.
We zitten “rustig” te wachten op wat het zal worden als ik plots onze geleverde bagage in het vizier krijg en merk dat mijn beautycase er niet bij zit, de kers op de taart dus. Gelukkig zien we 15 min later de man van ons vorig verblijf binnengestormd komen mét mijn tas. Ik snel even naar hem toe. De brave man kan blijkbaar zich niet in het Engels uitdrukken, maar uit zijn gebaren kan ik afleiden dat hij terug thuis was en heel het eind is moeten terugkeren toen hij merkte dat hij iets vergeten uit te laden was…extra punten voor Skofja loka! Ik denk dat hij wel aan mijn gezicht kon afleiden dat ik heel opgelucht en dankbaar was.
Een uur later komt de tot dan zeer onaangename receptioniste ons melden dat er dus effectief een fout is gebeurd en dat ze alvast 2 kamers kan voorzien voor vannacht en dat hun boekingsysteem bezig is voor de 2de nacht. Indien niet, zullen ze een oplossing zoeken. Plots worden we echte klanten en spat de vriendelijkheid ervan af. Of we al rustig onze fietsen kunnen wegbrengen naar hun beveiligde parking. Als we terug boven zijn is alles plots geregeld: onze kamers zoals voorzien voor 2 nachten. Met 1,5 uur vertraging kunne we ons installeren.
Dit is exact wat ik probeer te vermijden door altijd de hele reis zelf te regelen: wat je zelf doet, doe je beter. En de kleinere hotel eigenaren of B&B uitbaters die weten waarvoor ze werken en hebben nog nooit teleurgesteld. Maar stay postive! De kamers zijn top! En we zitten hier echt pal in het centrum.
Ondertussen vallen we om van de honger, dus besluiten we in de hotellobby iets te drinken en wat hapjes te nemen én naar de aankomst van de Tour te kijken.
Na nog een kleine siësta op de kamer zijn we zeer benieuwd en klaar om de stad in te duiken. Lublijana mag dan wel de hoofdstad zijn, zo heel groot is het er niet. en de stad kreunt duidelijk onder de massa toeristen die het moet slikken. Alle terrassen, echt letterlijk allemaal zitten bomvol. Overal staan mensen te wachten op een tafeltje. Na een kleine wandeling door de stad, starten we ook onze zoektocht. Ik had wel wat zaken vooraf opgezocht, maar dat was een maat voor niets helaas. Er is 1 restaurant waar we 3 keer gepasseerd zijn in de hoop een tafeltje te bemachtigen, zonder succes (ze namen buiten geen reservatie aan). Waar er nog tafeltjes beschikbaar waren bleken ze al gereserveerd te zijn. Dus bleven we maar wat rondkuieren en dronken we een lekkere wijn in een Vinotheek.
Ondertussen dansten de Slovenen er lustig op los op het grote plein.
Iets na 9 uur belanden we toch op een terras langs het water (de keukens zijn open tot 22 h!), waar we nog eens een 20-tal minuten moesten wachten tot onze tafel opnieuw gedekt was en we een kaart kregen. De garçons zagen er uit of ze elk moment konden bezwijken. Die van ons was ondertussen al van 10 u ‘s morgens non stop op de been zo bleek en de man was duidelijk heel blij dat hij niet nog eens een lastige klant te bedienen kreeg. Hij legde ons in de watten. Ik at er lekkere gegrilde octopus en we dronken een Slivovitsj op de goede afloop van de dag.
Trips and little stories 