Zo fris als een hoentje worden we wakker. Het moet gezegd, de bedden hier in Slovenië zijn van hoogstaande kwaliteit. We hebben vandaag een rustdag, dus kunnen we het effectief ook wat rustiger aan doen. Langer doezelen, wat treuzelen bij het opstaan en lang ontbijten.
Dat treft, want groot hotel = groot ontbijtbuffet = keuze stress. Ook in de ontbijtruimte is het zoeken naar een vrij tafeltje, achteraf gezien een wonder dat we nog 2 kamers toebedeeld hebben gekregen. We nemen noodgedwongen een tafel die vrijkomt vlak bij het buffet, wel wat drukker (het is een va et vient van jewelste) maar een ideale positie voor een observator zoals mezelf. Zo zie ik een man die zijn bord vol legt maar tegen hij het buffet verlaat het al half leeg gegeten heeft (grote honger) of een Nederlandse dame die alle appels van de korf vastneemt en terug legt om dan eentje te kiezen (voor niets verlegen), …
Na het ontbijt zijn we zo snel mogelijk weg want de airco wordt uitgezet wegens check-up tot 13h. Blijkbaar is de hitte hier uitzonderlijk (30 graden) en 5 graden meer dan normaal (dixit Maja van de receptie, ook bij haar thuis heeft ze grote airco problemen). Volgens de locals hier ligt door het warme weer ook de telefoonlijn regelmatig plat. Als we de stad in willen trekken blijkt de wifi uit te liggen. Volgens Willem hebben zich waarschijnlijk vergist van kabel. Dat belooft!
We doen vandaag de stadstour die in onze SNP app gesuggereerd wordt te voet. Die brengt ons opnieuw naar het Tivoli park, de groene long van de stad. Het is heel uitgestrekt, in het begin ook mooi aangelegd met keurige wandelpaden in dambord, gebouwtjes, beelden en fonteinen. Naarmate je dieper gaat wordt het meer en meer een bos.
We passeren het museumplein (veel moderne kunst), het Parlement en we aanschouwen het opzetten van de “United bears exhibition”, een wereldtour tentoonstelling van allemaal dezelfde grote beren door verschillende kunstenaars over de hele wereld ontworpen, met als doel mensen te laten nadenken over culturele diversiteit en leven in vrede.
We merkten een aantal dagen geleden een affiche op aan de bushalte in Sole (een gehucht van Bled of all places) van een pop-up exhibition van Banksy in Ljubljana. Dus dat schreven we op ons lijstje om in de stadstour op te nemen. Geniale kunstenaar !
Daarna kwam de fanfare van honger en dorst weer langs. Vandaag was het aan het water zeer rustig en konden we zomaar zonder veel hindernissen neerstrijken op het terras van een pizzeria (de geur als we langskwamen was de beste ambassadeur).
Rustdagen zijn zo “overrated”, we breien nog een stevig vervolg aan onze stadswandeling. We passeren vele leuke pleintjes en steegjes en ontdekken bij het zoeken naar het restaurant voor vanavond weer een heel andere vibe in de stad die ons doet denken aan de hipste buurten van Parijs en de omgeving van Tour & Taxis in Brussel. Het is op zijn minst gezegd een veelzijdige stad.
Afsluiten doen we op het “dak” van de stad aan het kasteel. We nemen we de funicular, waar een bruidspaar ons komt vervoegen. Veel valt er voor de rest niet te bespeuren, buiten een mooi uitzicht. Bovendien kost de rit naar boven (die minder dan 2 min. duurt) 16 EUR op en af.
Daarna is het tijd om wat af te koelen (de temperatuur stijgt tot ver boven de 30 graden, wat zal het volgende zijn dat uitvalt?) we bestellen dadelijk 3 flessen water in de hotelbar en zien hoe Campi de Tour wint. Feest in café Mombassa vanavond!
En ondertussen beginnen we aan de volgende episode van Fawlty Towers (je weet wel, die van “I am from Barcelona, I know nothing). We hadden vanochtend wat was afgegeven en die stond -dacht ik – keurig klaar op onze kamer als we terugkwamen. Grote ergernis als blijkt dat men alles aanrekent, maar dat Lasse zijn 2 witte hemdjes er niet bij zitten. Ik kon dus weer op pad naar de receptie. Daar tref ik 2 mannelijke receptionisten (commotie alom met die 2, Peppi en Kokki zijn er niets tegen) die – heel gedienstig – dadelijk housekeeping op pad sturen om de hemden van “Olaf” te zoeken (ik bedoelde het merk, zij begrepen mijn zoon Olaf heet). Na een 10-tal minuten verschijnt de dame terug zonder iets, ze had een verkeerde sleutel mee gekregen. Ze beginnen dan wat in de lade te rommelen om een berg sleutels boven te halen zonder de juiste te vinden. Enfin, na veel 5-en en 6-en (ik weet niet wie het heeft opgelost en hoe, hopelijk moet er morgen geen nieuwe deur geplaatst worden) verschijnt 1 van de 2 mannen toch met de 2 hemden om de hoek. Check!
Vanavond aten we bij “Tabar”, het ligt iets buiten de drukke toeristische buurt, maar het is nog steeds slechts 10 min. stappen. Het is duidelijk de buurt waar de lokale jonge goedverdieners komen (lees: het type “Dansaertvlaming”), veel andere toeristen hebben we niet gezien. Ik had dit restaurant vooraf gespot omdat ze een zeer uitgebreide kaart van natuurwijnen hebben en meer bepaald een grote selectie orange wijnen (mijn favoriet). De eetformule is traditionele Sloveense keuken met een moderne twist in tapas vorm. Zeer lekker (wel prijzig) en voor onze grote eter (Lasse dus) hebben we 4x de “grilled meat” moeten bestellen. Maar zeker een verademing qua porties, want meestal als je in Slovenië iets in medium formaat bestelt, kom je een week toe (zoals de pizza’s vanmiddag). Er wordt hier standaard ook met doggybags gezeuld heb ik al gemerkt.
Morgen springen we terug onze fiets op en zoeken we opnieuw de stilte en rust van de natuur en kleine dorpjes op.
Trips and little stories 