We worden wakker met een donkere hemel en wolken die elk moment op uitbarsten staan. Regendagje dus. De plannen voor vandaag waren sowieso gericht op het wat rustig aan doen: rustig ontbijten, de krant lezen, voor Willem een loopje doen. Na de middag dachten we 15 km verder op gaan te zwemmen aan een klein meer waar onze hoteleigenaars ook een bar hebben.
Maar de vooruitzichten voor de dag zien er niet goed uit qua weer. Dit maakt wel dat we zonder “schuldgevoel” echt op ons lui gat kunnen zitten vandaag.
Het ontbijt was deze keer geen buffet, maar à la carte. My god, wat was dat lekker én veel én allemaal kraakvers: eggs Benedict, toast met advocado en roerei, verse pancakes met chocolade, slagroom en fruit. Granola met Griekse yoghurt en fruit. Wat een verwennerij! En ook de koffie is excellent! We zetten ons na het ontbijt in de comfortabele zeteltjes en onmiddellijk krijgen we weer water geserveerd en de vraag of we nog iets willen. Het hotel en de eigenaars zijn als een warm dekentje. Alles straalt gezelligheid en huiselijkheid uit, zelfs als je de TV aanzet.
Voor de rest van de dag is het enkel Willem die nog actief is door een klein loopje te doen. De rest leest, kijkt, slaapt, kortom profiteert van de rust. We overwegen nog even op van de sauna gebruik te maken, maar komen te conclusie dat we de voorbije dagen al genoeg gezweet hebben en de komende dagen dit nog zullen ervaren. We verbruiken minstens 10 liter water per rit en we moeten niet per se stoppen voor een plasje (gelukkig, want stoppen in het bos om even een boom te gebruiken is deze ritten niet aan te raden).
Willem is redelijk snel terug, althans vroeger dan verwacht. op zijn pad, bij het inlopen van het bos merkte hij een bord op met nogal onheilspellende informatie. Iets wat leek op een lynx dat een hert opeet. Met alle commotie over beren en co van de afgelopen dagen is hij uit voorzorg teruggedraaid.
Bij thuiskomst en na vertaling van de affiche bleek het te gaan om een waarschuwing om honden aan de leiband te houden. Niet meer en minder dan wat er standaard bij ons in de bossen hangt om de hertenkalfjes te beschermen. Op dé duur zie je overal spoken natuurlijk.
We kijken samen naar de Tour, wat een geweldige rit alweer en zien met trots Stuyven prominent in beeld. In de lobby eten we een « kleine » snack. Lasse proeft de homemade Tiramisu, wij nemen de charcuterieschotel met een heerlijk glas wijn.
Over het algemeen zijn we het eens dat de Slovenen best wel trotser mogen zijn over alles wat ze te bieden hebben. Ik denk aan de man aan de balie in Ljubljana die me verrast aankijkt als ik zeg dat ze een prachtig land hebben. Of de obers die verontschuldigend melden dat ze enkel Sloveense wijn hebben waarvoor ze nota bene 1,5 EUR vragen. Ik heb hier in al die tijd enkel nog maar zeer kwaliteitsvolle wijn gedronken die absoluut kan concurreren met Italiaanse wijn. Alles is hier netjes, goed georganiseerd, van hoge kwaliteit. En alles met als kers op de taart met de glimlach. We zijn absoluut fan.
We facetimen nog even met de grootouders, het is een blij weerzien. En daarna – bij wijze van « never change a winning team » gaan we terug naar de Harlekin.
De batterijen zijn terug opgeladen voor morgen. Dan gaan we richting de kust. Qua moeilijkheid een vergelijkbare rot met gisteren, dus toch weer een mooie inspanning . Volgens de weerapp is het morgen terug 29’graden en zonnig . We spreken aan het station van Rakek met Tania van de organisatie. Het laatste stuk naar Izola is geen goede (fiets)weg en daar pikt ze ons op voor een transfer naar ons hotel in het haventje.
Morgen eten we verse vis uit de zee.
Trips and little stories 