WAT EEN DAG! Vandaag reisden we door naar Ribnica. we laten het hooggebergte definitief achter ons en begeven ons naar bossen en heuvels die te vergelijken zijn met onze Ardennen. De klimmetjes worden minder steil, maar zeker niet minder lang.
Normaal gezien volgen we de zonder problemen de SNP app voor de route, maar die stond aangekondigd met potentieel beren gevaar. We doorkruisen momenteel effectief de Sloveense bossen en we logeren de komende 2 nachten op de kruising van Notranjska en Škocjan, 2 grote bosgebieden waar 1600 bruine beren wonen. Niet dat er een heel grote kans is dat je oog in oog met eentje komt staan, maar ze is er wel. En het is ook zo dat de laatste jaren er meerdere aanvallen per jaar zijn. En dit is natuurlijk makkelijk terug te vinden op het WWW. Dit was genoeg voor Lasse (maar ook Mare deze keer) om een andere route uit te werken. Tot laat in de avond is hij in de weer geweest met zijn Garmin en Google, mét resultaat! Bos kan je hier niet vermijden, maar je kan wel zorgen dat je een route kiest met zo weinig mogelijk gravelwegen (dus waar nog passage van verkeer is) en kortere etappes dwars door het bos om van het ene dorp naar het andere te komen. Keerzijde van de medaille: het zou een zwaardere rit worden. We deden iets meer dan 45 km, maar wel ook bijna 900 hoogtemeters. Het wordt effectief puffen en afzien, want we hebben het grootste stuk ook nog eens wind op kop. Weinig recuperatie dus na het klimmen.
Het eerste stuk was nog met de trein om de grootstad uit te komen. Zoals steeds zeer comfortabel reizen, alleen ging de deur waar we met onze fietsen moesten uitstappen niet meer open. Paniek bij de conducteur (anders dan bij ons zitten ze hier graag op schema) en ik ongeduldig geschuifel bij onze mede-reizigers als gevolg. Zelf kon hij blijkbaar niets ondernemen, waardoor er een heen-en weer geroep en ruzie ontstond op het perron, waar we uiteraard niets van begrepen. Uiteindelijk is de machinist de redding komen brengen met een speciale sleutel en konden we alsnog uitstappen.
Ondanks de gewijzigde route hadden we toch ook nog een snelcursus “wat doe ik als ik een beer tegenkom” genomen. Belangrijkste is uiteraard kalm blijven en niet weglopen, de beer wint altijd! Verder met luide stem kenbaar maken dat je er bent en zonder oogcontact rustig achteruitstappen… de beer ruimte geven om weg te gaan (en hem niet in het nauw drijven), dan is de kans groot dat hij niet aanvalt. Doet hij het toch, dan moet je in foetushouding met je gezicht naar de grond gaan liggen. Dat is de theorie… we willen het liefst het in de praktijk niet hoeven na te vertellen. Of erger: niets meer te vertellen hebben. Mare haar statement says it all: “ik wil het liefst niet opgegeten worden door een beer, maar als het gebeurt en je komt daarmee in de krant kunnen mensen wel zeggen: wow, wat heeft die nog doorstaan”.
Maar het feit dat ik dit hier schrijf wil dus zeggen dat we geen beer gezien hebben en veilig en wel zijn aangekomen in Ribnica, onze 4de bestemming (Vila de Casa). Niet voor we bijna onze banden en schoenen naar de filistijnen hebben geholpen op nieuwe asfalt. We moesten een strook werken passeren, waarvan 1 stuk duidelijk net net was geasfalteerd en dat konden we keurig vermijden. Een ander stuk zag er ok uit (er reden ook al vrachtwagens over) en bij navraag bij de werkmannen kregen we hun fiat om erover te stappen. Maar helaas was de consistentie nog van het type Prit (geen Pattex en geen secondenlijm gelukkig). We hadden plots allemaal “klikpedalen”, enfin onze schoenen bleven goed aan de pedalen plakken. Onze banden zijn ondertussen ok, de schoenen die hebben we bij het betreden van het hotel wijselijk even uit gedaan. Stonden we daar mooi in te checken op onze sokken. Gelukkig is dit een kleinschalig hotel en kwam de gastvrouw dadelijk ter hulp met emmers en sponzen om de fietsen te kuisen.
Het dorpje straalt, hoewel hier weinig te zien is, veel vakantiesfeer uit. Er zijn hier maar een handvol hotels en voor de restaurants geldt hetzelfde. Maar zoals we altijd zeggen : 1-tje dat goed is van elk is voldoende. We logeren opnieuw in een boutique hotel dat bijzonder smaakvol is ingericht. Er ligt bij aankomst een handgeschreven kaartje klaar op de kamer met een praline van eigen huis, want naast ontbijt dat ze serveren hebben ze hier ook een patisserie.
Willem en ik doen een toerke van de “city” terwijl Mare en Lasse nog wat chillen op de kamer (en Lasse er in slaagt om vlotjes de chromecast te installeren om de Tour aankomst te kijken). Mare is ondertussen ook gebeten door de fietsmicrobe en ze kijken (voor Lasse herbekijken) de nieuwe reeks van de Tour de France op Netflix.
Ons “toerke” brengt ons naar het best aangeschreven restaurant van het dorp om te reserveren voor vanavond en naar een zomer pop-up terras op het binnenplein van het kasteel. Het is een heel mooie en goed onderhouden site. We zien ouders met kinderen toestromen die vrijdagavond het weekend met vrienden komen inzetten.
Eten doen we bij “Harlekin”, een zaak met meer parking dan zitplaatsen, maar wel lekker eten. De Sloveens keuken valt zeker niet tegen. Altijd veel keuze uit gegrild vlees. Bij de vis staan er steeds verschillende bereidingen van inktvis en forel op de kaart. En er zijn altijd voldoende verse groenten. Vooral de paddestoelen zijn hier een delicatesse. En verder vaak risotto met truffel of zeevruchten en uiteraard overal pizza!
Het is een kort stukje wandelen naar huis en iedereen is blij om in het alweer aanlokkelijke bed te duiken. Slapen is geen probleem hier !
Trips and little stories 