Jodela-i-ti

Tijd voor actie ! Laat ons zeggen dat we genoeg op ons gat hebben gezeten. Op naar de het zeetje!

We trekken richting Adriatische kust en daar kijken we weer erg naar uit. Alweer een ander mooi stuk van Slovenië ontdekken.

We doen weer een groot stuk door het bos, gravelwegen omhoog. Dat gaat dus traag en langs de kant stroomt een beekje. Dat verontrust vooral Mare, want beren zijn verlekkerd op vis. Dus terechte vraag: zit hier vis in de beek? Ikzelf zet voor een keer mijn turbo op (de klim is toch wel weer 4 km in totaal) en laat Lasse volgen. In no time zijn we boven, ik heb amper afgezien. Zo een turbo gaat echt vanzelf. Lasse heeft daarmee ook een mooie intervaltraining gedaan… Mare en Willem komen luid bellend boven in de gruppetto.

We dachten dat we dus stilaan uit het berengebied waren, maar integendeel. Overal staan waarschuwingsborden met beren op en in de meer toeristische zones staan allemaal levensgrote beren in hout te pronken.

Zo ook aan het meer waar we stoppen om te zwemmen. volgens Mare weet je het wel als er een houten waterskiënde beer in het midden van het meer staat.

Bovendien blijken in het meer ook nog eens waterslangen te zitten. We zien er eentje net op het moment dat Lasse het water wil induiken, waarop hij roept: »stopt dat dan nooit met die beesten!? ». Geen chance vandaag. Blijken we later effectief nog zeer diep een donker bos in te moeten duiken…kilometers lang. Ik ben op de kop al luid jodelend (ik heb by far de luidste stem van ons 4) naar boven gereden. Iemand moet vanavond wel de rekening betalen om mijn stem terug te smeren.

En o ja, we zijn vandaag ook nog achterna gezeten door 2 wild blaffende honden bij het uitrijden van een dorp.

Maar eerlijk, vandaag was het een zeer mooi ritje, we schijnen de hoogtemeters elke dag steeds beter te verteren. en het landschap steeds glooiend (nooit plat) maar met mooie valleien.

We rijden voor de rest vlotjes naar Rakek. Hier hebben we afgesproken met iemand van de organisatie die ons en de fietsen de laatste 60 km vervoert naar de Adriatische kust. Tot 10 km voor de kust zien we nog steeds het typische groene, heuvelachtige Slovenië voorbij zoeven. Daarna komen we in een compleet andere wereld. Alles is plots heel mediterraans (lees: Italiaans) en we worden keurig gedropt in het havenstadje Izola.

In het hotel zijn ze zo vriendelijk om in de lobby de slottijdrit voor ons op te zetten (voor de rest is blijkbaar niemand geïnteresseerd). Ze zijn verbaasd dat we oeverloos respect hebben voor Tadej en hem de gele trui gunnen. Weeral die bescheidenheid!

We eten vis en zeevruchten recht uit de zee… heerlijk!

We genieten nog 2 dagen van de zee, morgen een relax ritje naar een nabijgelegen kuststadje en de zoutpannen. Heel benieuwd en vooral: geen risico op beren!