Trips and little stories

Neo kameni ofte Caldera ofte de vulkaan van Santorini stond op het programma vandaag.

Maar eerst nog even geduldig wachten op de beloofde upgrade van de kamer. Dat was in ieder geval het wachten waard, we hebben nu een ruime en mooie kamer. Een opluchting toch wel, nadeel was dat ik natuurlijk weer alles kon in-en uitpakken.  

En dan moesten we ons even reppen om de bus naar Fira te nemen. Je kan maar 2x per dag een boottocht doen naar de vulkaan, althans tegen normale prijzen.

In Fira moet je eerst afdalen naar de oude haven, wel 1000 traptreden!

Een hele belevenis en – als je dit tegen de klok doet – zelfs een hachlijke onderneming. Je komt er onafgebroken horden toeristen tegen die hun tocht terug naar boven op een ezel doen. 

Op sommige stukken is het best wel smal en moet je wachten of – in het geval van de kinderen – krijg je al eens een zwiepende staart in je gezicht. En de geur van alles wat zo’n 100 ezels achterlaten (vergeet niet dat het volle zon en 30 graden is), is ook allesoverheersend.

De boottocht zelf brengt je naar de 2 vulkanische eilanden: Palea (oude) Kameni en neo (nieuwe) kameni. Deze 2 eilanden vormden samen met het nabijgelegen eiland Thiria en Santorini één geheel tot een vulkaanuitbarsting alles uit elkaar gerukt heeft. 

Bij Palea Kameni mag je even zwemmen in de warmwaterbronnen.  We deden dit zelf niet en bleven op de boot. De sensatie is schijnbaar op zich niet geweldig (water eerder lauw dan warm). Andersijds is het bruin water dat vlekken maakt op je badkledij en die krijg je er niet meer uit. En last but not least is de geur van het water zeer onaangenaam. 

Dan verder door naar Neo Kameni voor een tocht naar de nog actieve krater, daar keken we wel erg naar uit! 

Je passeert eerst enkele niet-actieve kraters, maar naarmate je verder naar boven stapt en de wind jouw richting uitkomt, ruik je een walm van sulfer en voel je de warmte over je heen komen. 

De uitzichten zijn bovendien fenomenaal ! We keken onze ogen uit en bij elk nieuwe stap  kregen we weer een ander geweldig uitzicht voorgeschoteld. 

Terug in het haventje besloten we de donkeytrail voor onze terugtocht naar boven links te laten liggen en de kabelbaan naar boven te nemen. 

We liepen nog even rond in de gezellige straatjes van Fira, maar daar beleefden we eerlijk gezegd weinig plezier aan, het is er met momenten over de koppen lopen. Hier wordt het duidelijk dat Santorini uit zijn voegen barst en vooral zich richt naar cruise- en Aziatische toeristen, die wel wat luxe gewoon zijn.

Daarna probeerden we een bus richting Perissa te pakken aan het centrale busstation. Een hachelijke onderneming bleek.  De Griekse chaos alom: veel geroep, wanorde, claxons die loeien en je moet af en toe opzij springen om niet onder een bus terecht te komen. De dame aan de “infobalie” schijnt ook maar 1 zin in het Engels machtig te zijn: “is coming”. We zijn dan maarzelf  aan elke chauffeur gaan vragen welke kant hij uitging.

Terug in Perissa hebben we de avond geheel in het thema van de dag afgesloten in restaurant Volcano (het type van “over the top”) met zicht op een fontein die de kliffen van Santorini en de vulkaan moest voorstellen.

Morgen eerste werk van de dag: facetime met opa, want die is jarig! 

Travel day! Vandaag namen we afscheid van Naxos en werd het weer even spannend om te zien wat Santorini te bieden heeft.

2 uur met de ferry deze keer, dat was dus een kort ritje. We passeerden dus zeer weinig andere eilanden, maar wat ons opviel was dat Ios een ongelooflijk ongerepte en mooie kustlijn heeft.  Veel grotten en baaitjes en dus veel meer te bieden dan alleen feesteiland (die kant hebben we trouwens niet gezien van op de boot).

En dan dook Santorini op. op dat moment nog een dubbel gevoel, heel mooie kliffen, werkelijk prachtig! Maar ook meer bebouwing dan we tot nu toe gewoon zijn. 

Eens in de haven aangekomen ( we waren bovendien te lang op het dek blijven staan , dus bijna onze exit gemist) is het drummen: een kleine haven die uit zijn voegen barst! 

Gelukkig hebben we Stelio (van Stelio’s place, the “godfather” van ons hotel dus) snel gevonden. Het was dan nog wel wat proppen, want last minute moesten er ook nog 2 australische studentes mee.

En dan kon het aanschuiven naar boven beginnen: er is 1 weg met haarspeldbochten en die massa mensen moeten allemaal langs daar weg. Gelukkig is er onderussen genoeg entertainment door het prachtige uitzicht!

We passeerden akkers en akkers vol wijnranken, hier zijn best wel veel wijnhuizen, we zullen er zeker eentje gaan bezoeken de komende dagen. En de pluk is hier trouwens net begonnen. 

Het hotel is op zich goed gelegen,  mooi en netjes en met een leuke bar en zwembad, enkel de kamer was wat klein uitgemeten. Morgen krijgen we een upgrade, dus nog even afwachten.

En dan op verkenning… het strand bestaat zoals te verwachten uit zwart zand (vulkanisch) en je zakt er op sommige plaatsen tot aan je enkels in. Deze foto zou zomaar op het blotevoetenpad genomen kunnen zijn.

We hebben nog een stuk van de lange boulevard langs het strand afgelopen.  Het was – in tegenstelling tot wat we gedacht hadden – niet over de koppen lopen. De grootste drukte zal dan toch in juli vallen. Anderzijds is alles hier op Japanse toeristen afgestemd. De menukaarten en uithangborden zijn in het engels en Japans, niet eens in het Grieks!

Wat opvalt is dat het een afwisseling is tussen zeer trendy en cleane bars en restaurantjes en echte “over the top” Griekse zaken. 3 keer raden waar wij terecht kwamen? 

En dan was het prentjes kiezen, makkelijk voor Lasse, die had direct zijn gerief gevonden…

Benieuwd wat we de komende dagen nog zullen ontdekken en zien.

Er waren wat plannen voor vandaag, maar aan het ontbijt besloten we al snel om het heel rustig te houden. Dus concreet : zwembad, ligbedden, zwembad…

Dit was ons zicht van de middag:

Verder al bijna alles ingepakt, dus morgen rond de middag zeer relax vertrekken richting Santorini.

En dan vanavond – na apero op ons terrasje – een geweldig diner op het strand (met de voetjes in het zand) met verse vis uit de zee. Als je ooit in Naxos bent is Akrogiali is een echte aanrader! 

Nog even nieuws gekregen vanuit België… blijkbaar is de boom van de buren in onze tuin beland. Hopelijk niet teveel schade, maar al lang blij dat er net geen kind in de buurt was, de rest is voor de verzekering.

En dan wandelen we over het strand naar huis… met nog een creatieve idee als afsluiter van Mare… morgen meer nieuws vanuit Santorini!

Deze voormiddag en middag was het “kalme dag”. Laat ontbijt, een facetime met het thuisfront, duikje in de zee, duikje in het zwembad,… 

In de late namiddag maakten we ons klaar om met de bus naar de hoofdstad te gaan. Hoewel Naxos Chora in oppervlakte niet zo immens groot is (eerder te vergelijken met een provinciestad), is het er wel wat drukker. Dit is ook waar de haven is, dus sowieso wat meer aantrek. Dat zijn we niet meer gewoon! 

Een van de trekpleisters is de “Portara”, een poort als overblijfsel van wat ooit een imposante tempel moest worden. Men zegt voor Apoloon, maar dat is niet geheel zeker. In ieder geval is de tempel nooit af geraakt en zelfs ontmanteld om delen van wat nu de “oude stad” is te bouwen. Maar de grootste aantrekkingskracht van deze tempel ligt hem vooral in de ligging en de prachtige foto’s die kunnen genomen worden bij zonsondergang. 

We maakten ook van de gelegenheid gebruik om onze ferrytickets al op te pikken in de haven, misschien zorgt dit voor minder stress op dinsdag bij ons vertrek naar Santorini. Er riskeert hier sowieso een lange rij wachtenden te zijn.

Voor wat betreft de stad zelf: je hebt een nieuw gedeelte, beneden aan de haven en de hoger gelegen oude stad. Dit is een wirwar van kleine straatjes en steegjes.

Op de top vind je de Kastro, het oude kasteel vanuit de periode van de Venetiaanse overheersing. 

In tegenstelling tot Apiranthos gisteren, was dit wel de moeite waard. Het is een echt labyrint en als er niet nu en dan een bordje zou hangen met”to the port” en “no exit”, kan je hier eindeloos verloren lopen. Er zijn zelfs nog publieke douches te vinden, want sommige huizen zijn zo klein dat ze amper een eigen badkamer hebben. Verder veel kleine kerkjes en kapelletjes en zelfs spelzalen waar wat oudere mannen een kaartje leggen.

Er zijn ook veel leuke en goede taverna’s met een mooie  binnenkoer onder de bomen te vinden (gardens). Enige nadeel: het is er drukkend warm en je hebt er weinig zuurstof. We kozen voor een iets lager gelegen taverna tussen de oude stad en de drukke haven met uitstekende traditionele gerechten. Superlekker allemaal en spotgoedkoop. 4 hoofdgerechten, drankjes voor de kinderen, water, brood en wijn voor amper 40 Eur! 

Terug met de bus in Agia Anna zijn we bij “sirtaki George” nog een ouzo gaan drinken als afsluiter. 

Morgen zullen we waarschijnlijk nog wat rondtoeren met quads óf een paar uur gaan surfen, we zien wel wat de goesting van dag is. En dan is het stilaan weer inpaktijd voor de volgende halte. 

Hoe combineer je alle leuke dingen in 1 dag: cultuur, sport, relaxing en prachtige zichten?  

Juist, door een eilandtour op Naxos te doen! We have seen it all! Wij vanmorgen weg met onze VW Up richting binnenland. 

Onze eerste stop was bij de Kouros, dichtbij het dorp Melanes. Dat is een enorm (onafgewerkt) beeld van een jongen. Dateert van de 6de eeuw v.c.! Het is blijven liggen omdat – bij het transport naar beneden – het been is afgebroken en daarom waardeloos was voor diegene die het besteld heeft.

 Op de weg ernaar toe passeerden we bergen en bergen vol marmerlawines in verscheidene marmergroeven. 

Daarna tuften we verder de bergen door naar Apiranthos, een dorpje met een wirwar van straatjes. Wordt gezegd dat dit het mooiste dorpje van Naxos is, maar dat viel ons dan weer wat tegen. Het is van het soort dat je ook kent in Zuid-Frankrijk. Er waren bovendien vooral taverna’s te vinden, weinig winkeltjes met streekproducten e.d.

Iets verderop ligt daarentegen een taverne (Rotonda) met prachtige zichten vanop het terras. 

Tijd voor een hapje en een drankje, wisten we toen veel dat we deze innerlijke versterking broodnodig hadden voor onze volgende halte!

Nabij het dorp Filoti is de grot van Zeus te bezichtigen. Deze grot ligt aan het begin van de beklimming van de hoogste berg van Naxos. Mount Zas kan je ook beklimmen, maar dan ben je wel 5 uur zoet.We besloten dus dat de grot wel voldoende was.

Bij 33 graden begonnen we aan onze beklimming via stenen trappen. Die stopten echter op een bepaald moment en we moesten via rotsen zelf onze weg verder zoeken. Er staat hier ook nergens iets aangeduid, we begonnen zelfs te twijfelen of we nog wel op goede weg waren en wisten ook niet hoe ver het nog was.  Ook hier kom je bijna niemand tegen om even iets te vragen. We kwamen heel wat bergeiten tegen op onze weg, die verkoeling zochten onder overhangende rotspartijen. Ik kan ze geen ongelijk geven. 

Ik had vooraf vaag iets gelezen over het feit dat je best sportschoenen aandoet en geen slippers en dat je wat (!) water mee moet nemen. Maar aan dit hadden we ons niet verwacht. Na een half uur verder klimmen, bereikten we de grot. De uitzichten waren echt wel adembenemend!  

De grot zelf was een aangename verkoeling, maar te donker om ver te verkennen. De zaklamp van onze iPhone was echt niet voldoende. En zeggen dat ik in het hotel een zaklamp liggen had en was vergeten in te pakken. Nu ja, geen van ons 4 is held genoeg om hier een toertje te gaan te doen. Ik in de eerste plaats niet, want er zitten toch wel wat vleermuizen. 

En dan de weg terug naar beneden, minder vermoeiend, maar niet minder gevaarlijk. Er lagen heel wat stenen los en de meeste waren heel glad (we zaten nog steeds in de streek waar massa’s marmerachtige stenen te vinden zijn).

Terug beneden aangekomen was er een bronnetje met drinkbaar water en genoeg schaduw om even te bekomen. Ik geloof dat we elk nog 2 liter water gedronken hebben! 

We reden verder door via het dorp Chalki naar het heiligdom van Demeter in Sagri. Wederom een toeristische trekpleister zonder al te veel toeristen. Dit maakt zulke plaatsen nog meer het bezoeken waard. De stilte in combinatie met het uitzicht op het omliggende landschap heeft iets sacraal. Je kan je zo inbeelden dat boeren hier naar toekwamen om de god van de landbouw te vereren. 

En dan was het snorkeltijd. Nu we toch de vrijheid van een wagen hadden, besloten we te beginnen met het meest zuidelijke strand van de westkust, Pyrgaki.  Weer bijna geen kat te zien en een prachtig zicht op Paros. Ik maakte gebruik van de mooie zonsondergang om – geheel op Russische wijze – een fotoshoot te doen van de kinderen.

Na een dutje op het strand en een verfrissende duik, reden we terug naar het noorden via de andere stranden, zodat we met onze eigen ogen konden zien welk strand ons het best past voor de komende dagen.

Onze wagen is ongeschonden terug ingeleverd en we hebben toch 70% van het eiland en de belangrijkste bezienswaardigeden bezocht. Morgen staat Naxos Chora nog op het programma, maar dat kunnen we weer per bus doen.

                         

                    

Belofte maakt schuld… we hadden de kinderen beloofd dat ze deze vakantie zouden leren surfen, dus was dit onze opdracht van de dag. 

Naxos is zeer geschikt voor allerlei watersporten, zo is er een strand dat quasi exclusief wordt voorbehouden voor kiters. Mare en Lasse hadden in België al besloten dat hun voorkeur uitging naar windsurfen.

Eerst nog even wachten op papa, die was zijn 27 km nog aan het afhaspelen met  enige vertraging: verloren gelopen en zonder zever… hij stond voor hij het goed en wel besefte op de tarmac van het vliegveld van Naxos.

Na het late ontbijt zijn we richting surfclubs getrokken, de ene meer stijl “Knokke Zoute” (dixit Lasse) met bijhorende prijzen, de andere meer ongedwongen, “the real stuff” dus. Bij deze laatste konden we nog terecht voor een paar uur les.

In afwachting hebben we geprofiteerd van de beachlife… zwemmen en zonnen!

En af en toe onszelf eens wakker schudden met een klimmetje.

En dan was het surfing time… we hebben allemaal goed gelachen. Mare en Lasse waren er direct mee weg, Willem bleek al een pro en ikzelf zorgde voor de bloopers.

Zalig leven die surfers trouwens: no stress, fun & sun. 

Op weg naar huis nog even gestopt bij onze vriend Filotis voor een verfrissend drankje en laat op de avond belanden we nog bij de échte griek om de hoek.

 Zeker niet in het meest trendy etablissement, maar vlees recht van de gril en de eigenaar die af en toe graag een sirtaki doet. 

We mochten pas weg na een (gratis) verplicht ijsje voor de kinderen, vers fruit voor ons en een ouzo of 2. Een fijne afsluiter dus! 

Morgen huren we een auto en doen we de tour van het eiland. Ik kijk er al naar uit! 

Klucht van de dag: relax opstaan, op het gemak naar het ontbijt want gisteren al zo goed als ingepakt…om dan tot de ontdekking te komen dat we een uur mis zijn met het vertrek van de ferry. Alles was ingepland in de agenda, maar met het uurverschil is er dan toch iets misgelopen🤦🏻‍♀️. Gauw gauw ontbijt achter de kiezen, afscheid nemen en taxi in naar de haven…

We zagen vanuit de taxi de ferry komen en ik moest de tickets nog ophalen bij de rederij…daar bleek het koppel voor mij er nog niet goed uit of ze enkel of retour zouden gaan… en dan hoor je de misthoorn van de boot achter je brullen…aaarghhh! Net op tijd terug bij Willem en de kids. Op de kade bleek het die naar Tinos te zijn en moest die van ons nog arriveren met een half uur vertraging! 

Enfin, we hebben ons comfortabel geïnstalleerd op het dek. Er zijn nl. verschillende categoriën om met een ferry tussen de eilanden te reizen. Je kan een plaatsje binnen reserveren, dat is een pak duurder dan op het dek. Voordeel is dat je comfortabele zetels hebt en airco.  Ik begrijp dat – indien je regelmatig van een ferry gebruik maakt – dit comfortabel is. 

Voor ons is het dek prima: je geniet constant van het prachtige uitzicht (niet meer nodig om nog een extra eilandtour per boot te boeken, je komt echt dicht tegen de eilanden) en je kan naar hartelust zonnen en profiteren van het prachtige weer en de wind in je haren. 

Zo ontdekten we dat Andros en Tinos niet alleen op kaart dicht tegen elkaar liggen, maar ook in werkelijkheid elkaar quasi raken.

We maakten een tussenstop in Tinos en Mykonos om passagiers af te zetten en op te pikken.  Tinos lijkt nog wat op Andros, maar Mykonos is relatief klein, volledig volgebouwd en zeer druk.  Je merkt ook dat het eiland wat meer aantrekkingskracht heeft voor de jetset.

En dan was er Naxos … eerste indruk: drukker en een pak meer toeristen. Ons hotel ligt in Agia Anna, waar de stranden drukbezet zijn. Maar er zijn hier genoeg “hide aways” om de komende dagen te ontdekken.

Ons mooi uitzicht op de baai ruilen we in voor een terras met zicht op het zwembad, wat de kinderen dan uiteraard weer de max vinden voor een snelle duik.

Onze avondwandeling bracht ons bij een niet zo trendy beachbar, maar wel met mooi uitzicht. Willem heeft alweer een nieuwe vriend. De pakweg 80-jarige uitbater met brede glimlach en getaande huid heeft ons voor morgen terug uitgenodigd.

Veel restaurantjes om uit te kiezen, maar een blik op tripadvisor (altijd handig voor de eerste avond) brengt ons bij Trattoria, waar Mare en Lasse elkaar vinden in brood, olijfolie en Tzatziki. 

En ondertussen vernemen we dat het ok is met iedereen waarvan weten dat ze in (de buurt van) Barcelona zijn.  Hopelijk is dat voor jullie ook zo. 

 

Morgen een rustige ochtend (althans voor mijzelf en de kinderen), want Willem heeft 27km op het programma staan.

Onze laatste volledige dag in Andros… het nadeel  van islandhoppen is dat je elke paar dagen afscheid neemt. Geeft heel even het gevoel dat de vakantie al over is. Gelukkig zat er een mailtje van Irene, eigenares van ons hotel in Naxos in mijn mailbox. Ze liet weten dat alles klaar was voor onze komst en wou bevestiging voor de aankomst van de ferry, kwestie dat er zeker iemand is om ons op te pikken. Als alles zich daar in die zin verderzet heb ik alle vertrouwen dat het even goed wordt als Andros. 

Vanmorgen waren we met z’n allen in “trage modus” (behalve hubby dan, die was al 17 km gaan trainen). Dat wil zeggen om 10 uur ontbijt en pas tegen de middag klaar om in actie te schieten. Het is tenslotte vakantie. 

Daarom besloten we wandeling nr 15 in de helft aan te vatten en daarbovenop enkel het stuk naar beneden te doen vanaf Agio Petros. 

We vertrokken dus vanaf de oude uitkijktoren (staat er al van 400 à 300 BC) en moesten daarvoor toch nog eerst een stuk klimmen. Dat viel wat tegen, midden op de dag bij meer dan 30 graden. Vandaag was de beruchte meltemia (zomerwind) ook minder onze bondgenoot. 

De tocht naar beneden (in totaal een dikke 3 km) was dus best wel zwaar. In tegenstelling tot de wandeling van gisteren, daar zorgden bomen voor bescherming tegen de zon.  Dit stuk van het eiland is meer dor en heeft vooral lage vegetatie. 

 

Onderweg is Mare ook nog even in de cactussen gevallen… typisch!

Uiteraard hadden we pas na bijna 1 km door dat we afdaalden naar de haven in plaats van naar het strand van Agio Petros, hetgeen oorspronkelijk onze bedoeling was. 

Een pannekoek (ook dat is hier echt lekker, met de meest zotte toppings) in het haventje en veel vijven en zessen besloten we terug te gaan naar het hotel om de rest van de middag door te brengen aan het zwembad. Een goede keuze bleek, want ook daar waren we weer helemaal alleen. Met andere woorden: de kinderen (en dat is inclusief Willem) konden helemaal uit hun dak gaan.

​Ondertussen koffers bijna gepakt, nog tijd voor een facetime met de grootouders en een aperoke vanop ons terras. Geeft me nog altijd het gevoel dat we het beste al gehad hebben. 

Afsluiter van de avond is het andere van de twee beste visrestaurants in Batsi. Ge moogt al ne keer zot doen op vakantie hé.