De langste rit van de vakantie stond vrijdag op het programma, 350 km en dus een dikke 4 uur rijden naar Amman. We deden in totaal 1400 km met onze Kia Cerato met 146.000 km op de teller. Veel peper zat er niet in zijn achterbumper, maar hij was goed genoeg voor de dienst. Ten eerste hebben we er geen rib uit ons lijf voor betaald, hetgeen al een hele kunst is tegenwoordig. De prijzen voor huurauto’s swingen de pan uit. Bovendien kan jij hier eenvoudigweg niet snel rijden. De maximumsnelheid op de grote highway’s is 110 km/u, maar dat haal je bijna nooit, want door de onhandige rijstijl van de Jordaniërs en het feit dat ze zomaar de snelweg te voet durven oversteken, moet je toch je snelheid wat matigen en bijzonder defensief rijden. Het feit dat hij al behoorlijk gekrast en geblutst is maakt dat we wat geruster rondrijden en hem ook overal durven parkeren. Maar nu is het dus tijd op onze kameraad binnen te leveren in Amman.
De rit verloopt super vlot, we verkiezen niet langs de bergen te rijden (want dat gaat dan weer moeizaam met onze Kia en we verliezen dan steevast tijd), maar via de relatief vlakke weg die passeert aan de Dode zee. Het enige oponthoud dat je hier riskeert is de vele controles, omdat je continu flirt met de grens met Israël, we zien de ijzeren « muur » naast ons lopen. En gecontroleerd worden we, een eerste keer bij het buiten rijden van Aqaba al, controle van paspoorten en boorddocumenten. Een tweede keer wordt vooral de inhoud van de koffer gecheckt. Nu ja, controles is een groot woord. Meer dan een vluchtige blik werpen is het niet, we blijven het gevoel hebben dat het allemaal pro forma is.
Verder is het genieten van de dingen die we rondom ons zien, je verveelt je tijdens geen seconde. De bedrijvigheid in de dorpen die je passeert is heel onderhoudend: verhuizen van een heel salon op het dak van de auto, overvol geladen kleurrijke vrachtwagens, plots zit er een hele rits marktkramers langs de weg waar je het nu wel echt niet zou verwachten, her en der nomadenkampen, zelfs aan de ingangswegen van Amman,…
We passeren deze keer ook weer de « zoutindustrie » en naast de weg liggen pakken zout. Het lijkt wel of je door een sneeuwlandschap rijdt.
We doen een tussenstop aan de mall naast het resort aan de Dode zee waar we eerder verbleven, om te picknicken(we gaan onze pas schoongemaakte auto natuurlijk niet terug onderkruimelen), maar vooral ook om gebruik te maken van de toiletten. Daarna is het nog maar 50 min verder naar Amman city en zijn we ruim op tijd om de auto in te leveren. Altijd weer spannend want je weet nooit waar ze nu weer mee zullen afkomen. Maar ook dat gaat vlotjes. Ik had ondertussen al een Uberke gedaan, en voor we het weten worden we verwelkomd door een enthousiaste Nabil in ons laatste hotel. Je kan hem best vergelijken met Johnny Depp in de rol van Willy Wonka. Zeer enthousiast, maar ook raar en geweldig content met zichzelf en zijn hotel. Dat laatste was ook wel terecht hoor, we kregen volgens hem een ‘very special room’.
Tijd dan om nog een stapje in Amman te zetten. We wandelen van ons hotel naar Downtown en passeren een kunstencentrum waar een leuke bar is. Het uitzicht is goed en aangezien het toch weer dicht tegen de 40 graden is, hebben we al nood aan een verfrissend drankje. Dé favoriet bij uitstek is lemon-mint. Overal worden hier vers geperste fruitsappen geserveerd.
Willem wil in één van de « parfum stalletjes » een geurtje scoren. Die mannen hebben min of meer gelijkende geuren van de grote merken en mixen dan voor jou ter plaatse een flacon voor letterlijk geen geld. Fake dus, maar we zien het als de plaatselijke economie steunen. De geur is na gebruik wel binnen de 10 minuten volledig weg.
Verder kopen we nog een magneet (verplicht nummertje voor op onze frigo), mudmask, bedoeïenen thee, henna voor Mare. Heel erg veel extra lukt niet meer, onze valiezen zitten nu al vol.
Terug in het hotel verfrissen we ons en doen we apero bij Red’s, een leuke bar in een toffe buurt. De straten rond « Paris square » zijn heel levendig. Er zijn heel wat leuke en hippe restaurants en bars en we zien het nachtleven op gang komen, het is tenslotte ook vrijdagavond. Tegenover ons hotel is er een leuk rooftop restaurant waar we (gelukkig) vooraf gereserveerd hebben.
De volgende dag na het ontbijt vliegen we terug naar huis. Op de luchthaven is het beduidend minder druk dan in Zaventem, toch kost het ons heel wat tijd om in te checken en de paspoortcontrole en douane te passeren. Heel efficiënt werken ze niet en bovendien zijn blijkbaar enkel de Europese reizigers met alles in orde. Altijd is er wel een discussie aan de gang, of het nu gaat om documenten of de bagage. Heel veel geduld moet je hebben. We komen nog wel met marge aan de gate aan, maar waren wel 3 uur op voorhand daar. Daar blijkt het weer « la cata« , ons vliegtuig moet blijkbaar nog landen vanuit Brussel (en dus ook nog geleegd, schoongemaakt en gevuld worden). Bovendien verloot het boarden ook nog niet vlotjes, weeral veel discussies, over handbagages deze keer. Nochtans zijn de regels bij Ryanair nogal duidelijk: 1 stuk en alles wat niet onder je stoel past is bijbetalen. Staan ze daar met 3 grote trolley’s te mekkeren dat het niet fair is. Vermoeiend allemaal. Met een klein uurtje vertraging kunnen we vertrekken, maar volgens mijn app is de vlucht nog steeds keurig op tijd.
En dat is het einde van een mooie vakantie, volgens mijn reisgenoten de beste ooit. Dat dit zo voor de kinderen zou zijn, daar val ik niet van achterover. Voor hen is dit uiteraard nooit eerder gezien en beleefd. Maar dat Willem dezelfde mening is toegedaan, dat beschouw ik als een compliment. Ik had bij het organiseren van de reis uiteraard veel voorbeelden online kunnen vinden, maar het « op maat » maken, het verzamelen van tips en het inlezen, het boeken en herboeken… het heeft me toch wel wat tijd en moeite gekost.
Is Jordanië een aanrader? Absoluut! Geen twijfel mogelijk. Een prachtig land met vooral prachtige mensen. Hebben we nu alles gezien? Nee, toch niet. We hebben o.a. Aljoun, Madaba, Mount Nebo en Baptism site niet gezien. Dus er is zeker reden genoeg om ooit nog eens terug te gaan.
Trips and little stories 