Het weekje tussen onze 2 vakanties in bleek redelijk stressvol en het werd plots nogal onzeker of ook maar iemand van ons zou kunnen vertrekken. Mare kwam met hoge koorts en een ondefinieerbare ontsteking in het ziekenhuis terecht (waarschijnlijk terug te brengen naar een eerdere covid besmetting). Ze begon pas vrijdag terug min of meer de oude te worden. Zondag zou ze vertrekken naar Kroatië met de groep van Jongerenparochie om daar het natuurgebied Zumberak-Samoborske in het dorpje Sosice te gaan onderhouden. Niet bepaald een « ik lig op mijn gat aan het strand » vakantie. Maar zaterdag kwam de doorbraak en kon ze haar trekrugzak pakken en dat betekende gelijk ook dat wij (Willem, Lasse, oma, opa en ik) naar onze bestemming in Frankrijk vertrokken : Monieux op de zuidflank van de Mont Ventoux.
Het idee om de Mont Ventoux te bedwingen rijpte al een tijdje in Lasse zijn hoofd en ook Willem is niet vies van een sportieve uitdaging. Opa en opa wilden graag mee om dit moment mee te maken. Het is tenslotte opa, die door een 2-tal jaar terug een retro koersfiets voor Lasse te kopen, de fietsmicrobe bij hem aanstak. Lasse is vorige week ook goedgekeurd voor de dienst bij de medische controle voor zijn fietslicentie. Hart en algemene conditie ok en hier werd ook het vermoeden bevestigd dat hij Willem voorbij is gestoken in lengte: 181 cm.
Tegen de tijd dat Mare in de lucht hing, bereikten wij al onze tussenstop in Vittel. Ze waren veel te vroeg vertrokken naar de luchthaven, zo bleek achteraf, maar de dag van vandaag kan je bijna niet anders.
Het reed vlot op een zondagavond, nochtans een aangekondigd zwart weekend, maar dat geldt duidelijk vooral voor vrijdag en zaterdag. Er zijn zondagavond uiteraard ook geen vrachtwagens onderweg. Doordat Willem zijn GPS blijkbaar op « tolwegen vermijden » stond ingesteld rijden we de laatste 70 kilometer door de mooie landschappen van de Vogezen. Een feest voor opa, want aan koeien, tractoren en landbouwmachines geen gebrek.
Vittel, een typische kuuroordstad, te vergelijken met Spa bij ons, is een stuk vergane glorie maar er zijn ook redelijk wat renovatieprojecten aan de gang. Verder is het een zeer charmant en vooral rustig stadje.
Eten doen de we in ´Tout feu tout flam’, met flammkuchen als specialiteit. Het is er zeer druk, altijd een goed teken. En de dessertjes zijn voor de zoetebekken onder ons ook een 🥳.
Van Mare krijgen we tegen het einde van onze maaltijd het bericht dat ze veilig geland is en vertrekken naar hun hostel in Zagreb voor 1 nacht.
Kortom, het was een goede dag. Enige minpuntje was de nederlaag van OHL tegen Antwerp, waardoor ze van de eerste plaats van het klassement donderen en geen 9 op 9 halen. Zouden ze normaal gesproken moeten kunnen rechtzetten volgende week tegen Brugge.
Trips and little stories 